Pedofilie (deel 2)

Klik hier voor deel 1.

Ik ben geen voorstander van pedoseksualiteit. Naar mijn mening moeten volwassenen geen seksuele relatie aangaan met kinderen, en zitten volwassenen fout wanneer zij dit wel doen. Even dat dat duidelijk is.

Toch interesseert die kant me minder. Dat pedoseks verkeerd is, da’s in onze cultuur een beetje een open deur. Vrijwel iedereen hangt die mening aan, daar valt weinig aan te argumenteren. Wat ik boeiender vind is, hoe zit dat met de pedoseksuelen die geen kinderen misbruiken? Hoe zit het met de mannen en vrouwen die wel zulke gevoelens hebben, maar besluiten er niets mee te doen? Hoe gaan ze ermee om, wat gebeurt er met hen?

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik kan niet eens het idee van pedoseksualiteit ook maar inbeelden zonder “omg omg omg mag niet” mijn gedachten te horen overstemmen. Bij andere dingen heb ik dat niet, ik kan me prima bestialiteit inbeelden (niet mijn kopje thee) of nadenken over poepseks (ew) maar kiddieseks? No way in hell man! Ik kan er niet eens over nadenken! Het taboe zit diep. Stel je de schok voor als je ontdekt dat je op kinderen valt.. ik zou echt niet weten wat ik daarmee aan zou moeten. Het zal je overkomen. Ik kan me de schaamte en de pijn niet voorstellen.

Een manier om pijnlijke dingen te verwerken en een plaats te geven is door erover te praten. Ze te delen met iemand, zodat je wat ruimte krijgt in je hoofd. Constructief nadenken zodat je een gezonde manier vindt om dit een plaats in je leven te geven. Met anderen te praten zodat je dingen in perspectief blijft zien, je gedachten kritisch kunt toetsen bij anderen, de boel bewust blijft.

Vergeet dat dus maar heh, als je pedo gevoelens blijkt te hebben. Verzwijgen die boel, want als ook maar 1 persoon erachter komt ben je friggin’ dood. Volgens onze maatschappij ben je het walgelijkste en het laagste dat je alleen al dat soort gevoelens hebt, grote groepen Nederlanders zouden je willen martelen en ophangen. Ja, daar zit je dan met gevoelens waar je geen raad mee weet en schuldgevoelens die je toch al had, en dan nog eens half Nederland op je dak. Succes ermee.

Ik vermoed dat deze situatie de kans vergroot dat pedofielen zich aan kinderen gaan vergrijpen. Je gaat dingen onderdrukken, er vooral niet over nadenken, gekke dingen doen. Je ziet dat ook bij ‘hetero’ mannen die homo zijn, die vind je zonder condoom in de bosjes. Pas wanneer mensen op een open en bewuste manier kunnen nadenken over hun verlangens kunnen ze rationele beslissingen gaan maken, maar serieus nadenken over je pedo-zijn? Dat gaat eigenlijk niet. De verlangens blijven, worden groter en verdraaider doordat je ze onderdrukt, het schuldgevoel drijft je tot wanhoop, de isolatie doet gekke dingen met je hoofd.

Wat heeft onze demonisering van pedofielen eigenlijk voor gevolgen? Waarom doen we het, zijn onze motieven egoïstisch (altijd lekker om bad guys te hebben)? Wie zijn er eigenlijk slachtoffer van, die demonisering? Zijn het alleen de pedo’s die er last van hebben, of betekent het ook meer slachtoffers onder kinderen? En als dat het geval is.. zijn we dan niet verschrikkelijk bezig? En wat is eigenlijk het alternatief?

21 thoughts on “Pedofilie (deel 2)

  1. Slettebak

    Niemand om mee te praten? Ik dacht dat er zelfs een vereniging was met eigen website (http://www.martijn.org/), ik dacht ook met forum? Nummer een van de vereniging is ook de beruchte oprichter van de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid & Diversiteit.

    En hoe zit het precies met de North American Man/Boy Love Association?

    Doet weinig af aan het bad (foei bah jakkes) boy image, imho.

    Reply
    1. Marijke

      Ja, een deel zoekt inderdaad lotgenoten op. Volgens mij doet dat meer kwaad dan goed, aangezien je elkaars gedrag gaat goedpraten. Je blijft in het zelfde cirkeltje, zoekt geen kritische meningen op (aangezien dat je dood kan betekenen) en dezelfde effecten treden op. Slechte zaak lijkt me zo.

      De meeste pedo’s zullen zich er trouwens niet aanmelden, je moet behoorlijk okay zijn met je gevoelens wil je zo’n bewuste stap nemen.

      Reply
      1. Deshou

        Ik ben zelf ook lid van het forum van Martijn, en wil hier even toevoegen dat de mensen die daar lid zijn zeker niet elkaars gedrag goedpraten.

        Sterker nog, als iemand iets post wat over de rand gaat, dan zitten er al snel diverse mensen bovenop om te zeggen dat dat niet kan.

        Ter verduidelijking: Bij Martijn valt alles dat een kind niet fijn vindt onder over de rand gaan.

        De pedofielen van het forum van Martijn.org denken veel meer na over hun acties en de gevoelens van hun liefdes dan menig tiener/student van het gemiddelde uitgaansleven.

        Verder ben ik het met je eens dat de maatschappij niet bepaald bijdraagt. Ik vind kinderen ook iets magisch hebben, heb vaak pedofiele gedachten, wil zeker niemand kwetsen! En voel me toch bij voorbaat al doodgewenst als er iets over pedofilie in het nieuws komt.

        Reply
        1. Marijke

          Alles wat een kind niet fijn vindt.. Ik vind het dubieus. Hoe vaak komt de pijn en het trauma pas achteraf? Tussen de benen gestreeld worden doet geen pijn, kan zelfs lekker zijn. De meeste misbruikte kinderen stribbelden niet tegen, wisten het niet zo gooed. En in het volwassen leven komt de pijn echt aan de oppervlakte, wordt de schade zichtbaar.

          Reply
  2. sweetblackangel

    Wow, Marijke, jij verwoord het zoveel beter!
    Maar dit is dus precies waar ik me al een tijd mee bezig houd.

    Reply
  3. om3ga

    Potverdikkie. Moeilijk onderwerp!

    Je stelt dat wij (onze maatschappij) er de oorzaak van zijn dat er (meer) kinderen verkracht/ aangerand worden, door onze demonisering. Omdat wij daardoor de pedo’s geen ruimte geven om hun gevoel te ventileren.
    Aangezien jij hier voor studeert (nee, niet voor pedo :P) neem ik aan dat je hier gelijk in hebt.

    Maar in mijn logica zou dan het aantal kinderverkrachtingen/ aanrandingen afgenomen moeten zijn de afgelopen pakweg 15 jaar. Want, zoals Slettebak ook al zei, je kunt (anoniem) op internet redelijk makkelijk je verhaal kwijt. Doordat dit annoniem kan is het denk ik ook makkelijker.
    Probleem is dat een stijging daling hiervan denk ik lastig te meten is.
    Punt 1 weet ik niet hoe nauwkeurig de registratie hiervan is. Daarnaast denk ik dat mensen daar nu simpelweg eerder aangifte van doen dan 15 jaar geleden. En ook denk ik dat het eerder in het nieuws komt nu.

    Dus eigenlijk demoniseren we nu zelfs nog harder dan in het verleden.. en zou alles er nog erger op moeten worden?
    …moeilijk

    Reply
    1. Marijke

      “Je stelt dat wij (onze maatschappij) er de oorzaak van zijn dat er (meer) kinderen verkracht/ aangerand worden, door onze demonisering.”

      Ho ho ho, zo ver wil ik niet gaan. Ik werp het op als hypothese!

      “Maar in mijn logica zou dan het aantal kinderverkrachtingen/ aanrandingen afgenomen moeten zijn de afgelopen pakweg 15 jaar. Want, zoals Slettebak ook al zei, je kunt (anoniem) op internet redelijk makkelijk je verhaal kwijt.”

      Bij andere pedo’s ja. Da’s niet hetzelfde als met andersdenkenden praten en je gedachten bij hen toetsen. Volgens mij is het zelfs schadelijk om alleen maar met andere pedo’s te praten!

      Reply
      1. knuffelslet

        Ja, het er niet over kunnen hebben in een normale omgeving lijkt me schadelijk. En eigenlijk denk ik dat dat de afgelopen decenia alleen maar moeilijker is geworden en dat het taboe alleen maar sterker is geworden.

        Reply
    2. sweetblackangel

      Zomaar een vraag hoor, maar zou het niet zo kunnen zijn dat dat dubbelleven (op internet kan ik mijn pedo-zijn uiten, maar als mijn familie dr achter komt…) juist niet nog meer frustraties oplevert?

      Reply
  4. Semiramis

    Komt ‘productief praten met pedofielen’ niet aan de orde in huisarts- en andere professionele geheimhouders-beroepsopleidingen?

    Je dokter, je advocaat, je therapeut zou je toch moeten kunnen vertellen over je gevoelens, zonder dat iemand anders erachter komt, zonder dat je verketterd wordt en zonder dat je naar de mond gepraat wordt?

    Reply
    1. Semiramis

      Um, wat ik eigenlijk wil zeggen is: het zou een druppel op een gloeiende plaat zijn, als je alleen met hulpverleners kunt praten – zeker als je het vergelijkt met hoe veel behoefte mensen hebben om met hun beste vrienden over heftige gebeurtenissen en gevoelens te praten. Maar het is in ieder geval *iets*. Aan de andere kant: als je het er echt moeilijk mee hebt, hoeft therapie niet bij een uurtje in de week te blijven, wellicht.

      Voor advocaten kan ik mijn eigen vraag trouwens beantwoorden: misschien dat strafrechtadvocaten er iets van onderwijs over krijgen, maar dan hebben we het dus al over omgaan met de andere groep; pedoseksuelen, die wel over de schreef zijn gegaan. Als je een goeie advocaat treft, zal die er misschien in slagen om een air van ‘ik keur wat je gedaan hebt niet goed, maar ik zie jou wel voor vol aan’ te creeren, maar over je gevoelens zal het gesprek niet lang gaan. Daar zullen advocaten een dikke, dikke rode lijn trekken. Je wordt niet te persoonlijk met je client, punt uit. Misschien is dat wel terecht, misschien ook niet (altijd).

      Reply
  5. Anonymous

    Interessante theorie.
    Ik weet niet of het waar is dat de druk van het niet kunnen delen in een normale omgeving er voor zorgt dat misbruik toeneemt. Soms wel, denk ik. En soms niet. Volgens mij is dat voornamelijk persoonsafhankelijk.

    Nu wil het geval dat ik een (niet praktiserende) pedofiel ken. De persoon in kwestie is als kind misbruikt en heeft daardoor geleerd (in mijn kouwegrondpsychologie althans) dat sex hebben bij kinderen hoort. De persoon in kwestie weet dat het fout is. Zal er NOOIT aan toegeven. Maar heeft die gevoelens dus wel en voelt zich daar vreselijk onder.

    Het laat zich gemakkelijk raden dat zo iemand vreselijk in de knoop raakt met zichzelf en dat zo iemand allerlei ongezonde patronen ontwikkeld om met deze gevoelens om te gaan. Dat dus in (groeps)therapie, voor het probleem dat het echte probleem verborg. Je raadt het misschien al, op het moment dat in groepstherapie bekend werd wat het echte, onderliggende probleem was, werd de persoon in kwestie uitgekotst door minstens de helft van de groep. Wellicht begrijpelijk, maar niet erg bevordelijk voor de geestelijke gezondheid van persoon in kwestie.

    De therapeut zei wel iets belangrijks: Deel dit met je naasten, met je geliefden.
    Hoewel persoon in kwestie doodsbang was om dat te doen, deed de persoon in kwestie dat toch, oa met mij. Na lang, lang worstelen. Helemaal in tranen. Doodsbang voor de veroordeling.
    Ik was heel blij dat die persoon uiteindelijk de moed had om het met me te delen. En ik was heel blij dat ik een steun kon zijn.
    Alhoewel de persoon in kwestie zichzelf nog steeds snoeihard veroordeeld om deze gevoelens (harder dan wie dan ook zou kunnen, harder ook dan nodig is) is de angel er wel uit. Het is geen groot vreselijk geheim meer. Niet iets wat je op verjaardagsfeestjes verteld, maar ook niet meer iets wat je alleen moet dragen. Dat scheelt wel.

    Jullie dachten allemaal dat de persoon in kwestie een man is, Hè? Is ze niet.
    Bovendien zou ik zonder aarzelen mijn kinderen aan haar toevertrouwen omdat ik wéét dat ze er veilig zouden zijn.
    Ik dacht dat het in deze discussie wel zinnig kon zijn om een praktijkervaring te geven. Anders blijft het allemaal zo theoretisch.

    Reply
  6. Monstrum

    Wauw, ik heb nu echt zin gekregen om een klassieke tragedie over een pedofiel te gaan schrijven.

    Reply
  7. dorine

    Interessant en moeilijk onderwerp hoor. Ik vind het in elk geval goed om dit soort dingen openlijk te blijven bespreken, aan de orde te blijven stellen. Dat ‘mag’ heel vaak niet, zoals je zelf ook zegt. Je kunt bijna geen discussie voeren vanwege het ‘ik ram ze in mekaar als ze aan mijn kids komen’ gehalte. Ik herken dat, maar krijg juist de neiging er dan wel over te willen praten in meer dan zwart-wit termen.
    Vergelijkbaar (maar ook weer anders) was de discussie die niet mocht (in bdsmgroepen) rondom die duitse ‘kanibaal’ jaren geleden. Kun je meteen roepen: je mag nooit iemand opeten.
    Maar stel dat je die dingen voelt. En stel dat een ander hetzelfde voelt. Kijk, dan hebben we het nog over volwassenen onder elkaar…maar een groot taboe is het wel. Zelfs – zo bleek- het gesprek hierover.
    En nu heb je nog geen antwoorden, maar alleen meer gedachten;-) oeps, that’s me.
    dorine

    Reply
    1. Marijke

      Hey, ik herken het helemaal. Ik werp hier wel voorzichtig wat hypotheses op, maar ik weet echt niet wat ik er allemaal van vind. De kannibaal, de pedo, ik heb meer gedachten en vragen dat antwoorden! Maar ik vind dat altijd wel een goede eigenschap in mensen, wanneer ze niet te snel een antwoord denken te hebben, dus ik verontschuldig me er maar niet voor ;).

      Reply
  8. kitten

    Ik denk niet dat dat een serieuze optie is. Ik ben hetero en ik zie mezelf nog niet vrijen met een vrouw met opgeplakte snor en voorbind-dildo. Het is gewoon niet hetzelfde. Een vrouw heeft een zachtere huid, geen borsthaar om door te kroelen, geen lage stem om in je oren te fluisteren (om maar even wat dingen te noemen die mij opwinden aan mannen), zo zal een volwassene nooit “aanvoelen” als een kind. En dat is toch waar een pedo naar hunkert, vermoed ik.

    Overigens, petje af voor deze drieluik. Net deel 3 ook gelezen. Dank je dat je het eens van een andere kant belicht. Ik ken ook iemand die ondanks alles van haar vader hield en dat erg moeilijk vond. Soms vraag ik me af of hulpverlening die kinderen krijgen niet nog meer schade doen ipv het helpen verwerken! Ik denk dat het goed is dat de discussie daarover wordt geopend!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.