Meer dan squick.

Als jong meisje keek ik graag naar vechtsporten. Mijn opa in Ierland had altijd een bepaalde sportzender aanstaan waar bokswedstrijden op te zien waren, later op de avond kreeg je dan ook de wat minder beschaafde vormen. En dan zat ik dus pal voor die tv. Het is opmerkelijk, sport vond ik nooit interessant om te zien en ik was ook nauwelijks gevoelig voor competitie. Vechten en geweld vond ik toen al gruwelijk naar, dat mensen zich op die manier tegen elkaar keerden vond ik onvoorstelbaar. Ik ben thuis nooit geslagen, heb nog nooit gevochten en dat mensen echt boos op elkaar worden en dan gaan slaan was voor mij ronduit bizar. Maar zelfs als ukkie had ik door dat boksen anders is. Ik begreep dat het iets was waar beide partijen mee instemden, dat ze wisten waar ze mee bezig waren en dat er veiligheidsmaatregelen werden genomen. Wie hierin de 3 V’s herkent zit inderdaad op het juiste spoor. Ik begreep dat in die context geweld een andere betekenis kreeg, een andere functie ook. En daardoor werd het ineens mooi om te zien, dat rauwe en primitieve en gewelddadige. Toen ik jaren later BDSM ontdekte zag ik dan ook al snel de overeenkomsten, en dat de redenen waarom boksen prima is ook de redenen zijn waarom BDSM prima is. Het feit dat mensen ermee instemmen, er bewust mee bezig zijn, er actief voor kiezen, en misschien vooral ook wel met een positieve intentie, dat is wat het anders maakt. In het spel en in de wedstrijd tap je uit die diepe en donkere gevoelens, en je uit ze in een bewust gekozen en begrensde context, met instemming van alle betrokkenen. Het is zo cool dat mensen hun gevoelens op die manier kunnen kanaliseren in iets positiefs!

Toch zag lang niet iedereen het zoals ik het zag. Er zijn mensen die van mening zijn dat BDSM gewoonweg ziek en gewelddadig is, immoreel en laag. Net zoals je een onbekende op straat niet in elkaar timmert, zo sla je ook niet je eigen partner. Dat doe je gewoon niet, is de opvatting dan. Ook binnen de BDSM scene zelf zie je dergelijke redenaties soms langskomen. Of er nu sprake is van instemming en bewuste keuze zal allemaal wel, spelen met drank op doe je gewoon niet. En of er nu sprake is van instemming en bewuste keuze zal allemaal wel, 24/7 D/s is gewoon niet normaal meer. Het zijn kul-redeneringen als je het mij vraagt. Al eerder op deze blog heb ik het gebruik van het woord ‘squick’ verdedigd, een niet-veroordelende term waarmee je aangeeft dat iets gewoon echt een ew-gevoel bij je oproept. Je vindt het misschien niet verkeerd, en je wilt zelfs wel verdedigen dat iemand het recht heeft een bepaalde handeling te doen, maar it squicks you. Je vindt het he-le-maal niets! Sommige van mijn vanille vrienden hadden wel een dergelijke reactie op SM. Ik bedoel, allemaal prima dat ik dat doe enzo, maar ew. Zo niet hun ding. En dat is prima.

Maar er is nog een derde reactie mogelijk. Een paar maanden terug was ik weer in Ierland en zat op de bank naast mijn opa, die zoals vanouds naar een bokswedstrijd keek. En ineens zag ik het met andere ogen. Ik zag de 19-jarige jongens die vol tegen het voorhoofd geramd werden, en ik realiseerde me ineens de beschadigingen die een brein oploopt als je het maar genoeg heen en weer beukt in een schedel. Ondertussen wist ik dankzij mijn studie ook genoeg van neurologie om te weten wat dat betekent, de soms chronische hersenbeschadiging en cognitieve problemen, de dementie die op kan treden bij voldoende beschadiging en zelfs de persoonlijkheidsveranderingen die mogelijk zijn na een paar jaar hersen-butsen. En begrijp me niet verkeerd, ik verdedig met vuur het recht van volwassenen om aan risicovolle activiteiten deel te nemen. Ik zeg ook niet eens perse dat het een onjuiste of onverstandige beslissing is, als dat is wat iemand met zijn leven wil dan moet diegene dat doen. Voetballers lopen ook een veel groter gevaar op kapotgebeukte hersenen. Dat ik dat niets vind, sure, ik vind wel dat het mag. Maar squick is een te luchtig woord voor mijn gevoel op dat moment. Squick is wat ik voel als iemand masturbeert op afbeeldingen van cartoonkinderen. Ew, enzo. Nee, dit was een heel ander gevoel.

Het was een gevoel van ontzetting. Het besef van de gevolgen van meermaals tegen het hoofd geslagen worden maakte dat ik mijn ogen af wilde wenden. En echt, ik vind dat er helemaal niets mis is met boksen. Maar in mij riep het “jongens toch… waar zijn jullie mee bezig…”.

Da’s wat anders dan afkeuren. Maar het is ook heel wat anders dan gesquickt raken. Misschien is dat wel wat sommige mensen voelen als ze horen over vergaande D/s relaties, of haak-suspension, of zelfs een ferme spanking. “Jullie hebben alle recht dit te doen en ik verdedig de mogelijkheid om aan deze activiteit mee te doen, maar lieverds toch.. waar zijn jullie mee bezig..”.

3 thoughts on “Meer dan squick.

  1. Rob

    ehhhhhhhhhh

    Waarom boksen wel en andere vechtsporten (met nadruk op sporten) niet ???
    Houd het woord sport niet automatisch in dat er regels zijn en dat het met wederzijdse toestemming is ??? of zie ik dit nu verkeerd of bedoel je het anders. Marijke?

    Sport kan op windend zijn, je emotioneel raken … is dat ook niet waar het bij BDSM om gaat … het emotionele/fysieke “raakvlak” ?

    Overigens je EWwwwwwwwww (squick) bij cartoonkinderen of nog meer EEEEEEEEEEWWWWWWWWwwwwwwww bij kinderen … dat begrijp ik volledig … kinderen zijn niet volwassen, zowel emotioneel als fysiek, en kunnen dus nog niet (de) alle gevolgen overzien .. dus met recht … squick!!!

    Rob

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.