Een dankbare pispaal

Herpost van Luuk Koelman.

Dinsdag zag ik de thema-avond Dag Tegen Pesten op tv. Ik heb ademloos zitten kijken. Pesten komt veel voor, zowel bij kinderen als volwassenen. Het was indrukwekkend te zien hoe werkelijk íedereen zich uitsprak tegen pesten, treiteren en buitensluiten. Op internet tekenden duizenden kijkers de petitie “ik pest niet en ik kom op voor iedereen die gepest wordt.” Maar de avond stemde ook droevig. Ik dacht aan Anton, een rustige, wat bedeesde man die bij mij in de wijk woonde.

Anton was anders. Hij had iemand uit de wijk verteld over zijn zorgen over zijn geaardheid, en daarmee zijn zwakte blootgegeven. Dat maakte hem tot een makkelijk slachtoffer. Een pispaal. Het begon met kleine pesterijen. Op het adres van Anton kwamen taxi’s voorrijden die hij helemaal niet had besteld. Soms wel vijftien op een avond. Zeven keer werden zijn autobanden lek gestoken. Anton probeerde het te negeren, maar toen hij op een zondagochtend de gordijnen opentrok, bleek zijn huiskamerraam besmeurd met stront.

Daar bleef het niet bij. Onder Antons naam maakten zijn pestkoppen een facebook- en een twitter-account aan, waarop ze hem de meest smerige dingen lieten zeggen. Steeds met zijn adresgegevens erbij. Anton onderging het gelaten. Buiten kwam hij nog maar nauwelijks, sinds hij een briefje in de bus had gekregen met daarop de tekst “ben je nu nog niet dood?” Op een dag kwam zelfs een lijkwagen voorrijden die zijn pestkoppen voor hem hadden besteld. Ook zijn bejaarde ouders, die aan de andere kant van de stad in een aanleunwoning woonden, kregen het voor de kiezen. Na drie weken vroegen ze hun zoon of hij alsjeblieft niet meer op bezoek wilde komen.

Nu was Anton helemaal vogelvrij. Een indringer was hij geworden, in zijn eigen wijk. Op een donderdag werd hij buiten bij de Albert Heijn opgewacht door buurtgenoten. Hij werd bespuugd, geslagen en geschopt. Anton huilde met lange uithalen, maar niemand van de omstanders greep in. Want je wist: als je voor Anton opkwam, zouden zijn pestkoppen zeggen dat jij net zo’n viespeuk was als hij. Dan was jou hetzelfde lot beschoren.

Eén keer heb ik Anton nog gezien. De eenzaamheid droop van hem af. Uiteindelijk is hij in een andere stad gaan wonen. Gisteren hoorde ik een buurtgenoot zeggen dat hij via via achter het nieuwe adres van Anton was gekomen. Pamfletten met daarop zijn foto lagen al klaar. Die zouden ze in zijn nieuwe wijk gaan ophangen. En nee, van stoppen kon geen sprake zijn. Anton verdiende het. Voor pedofielen bestaat immers geen pestprotocol.

6 thoughts on “Een dankbare pispaal

  1. sweetblackangel

    Triest dit, in- en intriest. En ik geloof dat juist deze mentaliteit goede begeleiding in de weg staat. Ik ben regelmatig zo ontzettend blij dat ik niet met die geaardheid geboren ben, want ik zou écht niet weten wat ik dan zou doen, gezien ervoor uitkomen (in woorden, niet eens noodzakelijk in daden) een (sociaal) doodvonnis betekent…

    Reply
  2. Rem

    Erg ontroerend allemaal, maar….
    Toch bekruipt mij het gevoel dat de achterliggende gedachte achter de actie” stop het pesten”, in ieder geval niet was bedoeld om mannetjes die omaatjes beroven, seriemoordenaars of pedofielen te beschermen.
    Niet dat ik iets van de pesters wil goedpraten of de impact van een geestesziekte wil bagatelliseren. Maar als men vooraf de campagne had aangekondigt met de mededeling dat het de bedoeling was om moordenaars en pedofielen te beschermen tegen pesterijen dan hadden er lang niet zoveel mensen achter de actie gestaan.
    Deze wijze van aandacht vragen voor de zielig pedofiel vind ik ongepast.

    Reply
    1. Marijke Post author

      Klopt, maar heel weinig mensen zouden ooit hun nek uitsteken voor pedofielen. Dat is juist wat deze gruwelijke situatie in stand houdt..

      Reply
    2. Sven

      Dat Rem aandacht vragen voor zielige misdadigers ongepast vindt kan ik best begrijpen. Dat hij pedoseksuelen en niet-praktiserende pedofielen over 1 kam scheert vind ik dan weer ongepast. Hoe eng men niet-praktiserende pedofielen ook mag vinden, ze zijn niet strafbaar, en naar mijn mening (en die van Marijke, als ik haar teksten juist begrepen heb) ook niet onethisch. Dat worden ze pas als ze er kinderen mee lastig vallen.

      De post van Luuk suggereert dat het over een niet-praktiserende pedofiel gaat. Als deze Anton niets met zijn geaardheid heeft gedaan (behalve er mee worstelen en er over praten), dan vind ik het gedrag van zijn pesters toch echt zeer verkeerd.

      Reply
  3. Fabi

    Waar ik nou eigenlijk naar benieuwd ben is of pedofilie een geestesziekte is of een geaardheid. Neem homo’s als voorbeeld dit is nu geen ziekte meer maar een geaardheid. Ik ben oprecht benieuwd hoe dat met pedofilie is. Ik kan mij namelijk voorstellen dat dat ook “gewoon” een geaardheid is. Des te lastiger dan hoe er mee om te gaan, maar toch.

    Reply
    1. Marijke Post author

      Tja, dat is inderdaad de vraag. Ik zou het een ongelukkige geaardheid noemen, maar lang niet iedereen is het met me eens.

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.