Category Archives: Feminisme

De Feministische Man

piemelinErwin van ‘t Hof schreef als feministische man het volgende artikel dat gepubliceerd werd op Mindshakes. De moeite waard, alleen al vanwege de illustraties!

Achter dit soort stoere praat schuilt een diepgeworteld bijna vanzelfsprekend seksisme. Op een bepaalde manier ‘praten over de vrouwtjes’, opscheppen over seks en benadrukken dat iemand zeikt omdat ze ongesteld is, vergroot niet de alleen de afstand tussen mannen en vrouwen, het is ook een manier om mannelijkheid te bevestigen. Een ‘echte’ man is een macho en bepaalde typen mannen verleiden elkaar met enige regelmaat richting macholand. Het land waar mannen en vrouwen twee totaal verschillende wezens zijn.

Hoewel het makkelijk is om mee te gaan, voel ik me eigenlijk helemaal niet thuis in macholand. Een plek waar de dehumanisering van vrouwen zijn hoogtepunt bereikt. Waar het niet gezellig wordt gevonden als je je bek opentrekt over feminisme en waar het maar al te duidelijk is dat niet alleen veel vrouwen, maar ook mannen bewust of onbewust gebukt gaan onder hun sociaal geconstrueerde rol in de maatschappij. Want een ‘echte’ man zijn is hard werken, vooral geen emoties tonen, veel seks hebben en de alfa zijn. Levenswaarden die er volgens de documentaire The Mask You Live In(kijktip) bij jonge jongens met de paplepel in worden gegoten en de oorzaak zijn van veel desillusie in het volwassen leven.”

De Feministische Man in Macholand, Erwin van ‘t Hof

Good Guys

Good Guys zijn de mannen die vinden dat ze recht hebben op het lichaam van vrouwen. Zij doen immers wat ze moeten doen om dat te verdienen, ze zijn aardig, bieden vriendschap, zijn good guys! Dus dat zou beloond moeten worden met seks! Wanneer die seks vervolgens uitblijft, bijvoorbeeld omdat ze geen vrouwen tegenkomen die seks met hun willen, raken deze mannen boos en gefrustreerd. Het is heel manipulatief, dergelijke mannen doen alsof ze vrienden willen zijn, houden de schijn op dat het ze om jouw vriendschap te doen is, maar wanneer je als vrouw vervolgens niet ‘inziet’ dat dergelijke vriendelijkheid nooit gratis komt worden ze boos. “Ik deed alsof ik vriendschap wilde, en toen wilde jij een vriendschap met mij! Ik ben gefriendzoned! Good guys finish last!”.

Als cultuur creëren we dit probleem. We houden met elkaar de gedachte in stand dat mannen agressief en seksueel zijn, en dat vrouwen de grenzen moeten bewaken. We accepteren seksuele intimidatie en verbaal geweld want “boys will be boys” en vertellen vrouwen dat ze het als compliment moeten zien wanneer hun lichamelijke integriteit aangetast wordt. We vertellen dat vrouwen een ‘cocktease’ zijn als ze niet kiezen tussen volledige kuisheid of gebruiksvoorwerp worden (“ze had hem al wel gepijpt, ja dan weet je toch wat er komt”). Wij creëren dit.

De video van Laci Green is trouwens “adult content” gemarkeerd want anti-feministen lopen met haar te kloten. De rauwe video van Elliot Rodger vind je all over teh youtubes, maar Laci die in heldere woorden uitlegt wat het probleem is vindt men blijkbaar “adult”.

Zeg ja tegen seks!

Op een Minecraft feest zat een meisje wat te ontspannen in de VIP kamer toen een man zich bij haar voegde. Uit beleefdheid ging ze met hem in gesprek, en hield zich voor dat ze zich niet aan moest stellen toen hij over seksuele onderwerpen begon. Tot hij ineens haar hand greep en hem op zijn penis legde, die hij uit zijn broek had gehaald. Whoa! Ze schrok, zocht haar vrienden, is langs de bewaking gegaan (die niet zo tof reageerden) en heeft geprobeerd afleiding te zoeken door verder te feesten. Uiteindelijk heeft ze mensen verteld wat er is gebeurd. De organisatie reageerde geweldig: “Some asshole did something totally unacceptable at my party, and a security guard shrugged it off. Very upset. It’s being dug into.”

Maar in reactie op het artikel kwamen heel wat minder geweldige reacties:

“Ze was dronken, alleen met een man en praatte over seks. Tja, dan kan je verwachten dat iemand zoiets doet”.
“Als je bepaalde kleding draagt, drinkt en seksueel uitnodigend bent moet je ook niet zeuren als mannen daar op in gaan”.

Het blijft hardnekkig, de gedachte dat vrouwen verantwoordelijk zijn voor het seksuele gedrag van mannen. Dat je, door je op een bepaalde manier te gedragen, eigenlijk vraagt om seksueel geweld. Dat je, als je je als vrouw niet netjes gedraagt, er zelf om vraagt. Alleen op straat. Te veel gedronken. Een kort rokje. Met alle mannen op het feest zoenen en dansen. Praten over seks. En dan “nee” zeggen als hij zijn penis in je vagina probeert te stoppen, daar hoeft dan niet meer naar geluisterd te worden hoor. Dan vraag je er om.

“Ik hoop dat je verkracht wordt, gore slet. Je vindt seks toch zo lekker?”

Een beetje verbaasd ben ik altijd wel als ik dergelijke mails krijg. Het is niet wekelijks hoor, maar het is meer dan eens gebeurd dat mensen me toewensen dat ik verkracht wordt, “omdat je seks zo lekker vindt”. Hoe bizar kan het worden.

Mannen worden geleerd dat “nee” betekent “misschien”, en dat “misschien” betekent “ja”. Het probleem is: vaak is dat ook zo. Als vrouw die ook op vrouwen valt heb ik persoonlijke ervaring met de “nee, hihi, nee” (vertaling: “JA!”) bullshit die je als partner over je heen krijgt. Een net meisje doet het niet op de eerste date. Een net meisje moet overgehaald worden. Als je vrouwen soms over seks hoort praten klinkt het alsof het hen overkwam, alsof ze er geen zeggenschap in hadden. Een man “scores”, een vrouw “gives it up”. Een man die ik goed ken vertelde van de “één stap naar voren, twee stappen terug” methode: vrouw zegt “nee”, jij doet één kleine stap naar voren (bijvoorbeeld haar hand pakken), en vervolgens doe je twee stappen terug (hand los laten). Als zij haar hand terug trekt is dat een teken dat je te snel gaat, laat ze haar hand liggen is het goed, en als zij hem steviger grijpt kun je sneller gaan. Met al dat ingewikkelde gedoe is het geen wonder dat het zo vaak mis gaat…..

Als we als vrouwen willen dat onze “nee” gerespecteerd wordt, dan moeten we beginnen met onze eigen stem te respecteren. En dat houdt in dat we “ja” zeggen als we “ja” bedoelen, en “nee” zeggen als we “nee” bedoelen. Geen onzinnig gedoe meer met “oh nee, dat doe ik nooit op de eerste date hhihihihi nee”.

“Ja, ik wil seks met je.””Ja, ik vind het fijn wat je daar met je tong doet”
“Ja, ik wil een condoom gebruiken”
“Ja, ik wil je penis aanraken”

Ik denk dat het zou helpen als alle mannen botweg “nee” zouden gaan begrijpen als “nee”. Wil jij echt het risico lopen dat je een vrouw aanrandt, enkel omdat die dozen weigeren de waarheid te spreken? Nee toch? Dus zegt ze nee: stop met wat je doet. En niks doen tenzij ze kapt met de “nee, hihi, niet doen hoor, hihi” en specifiek zegt “ja, ik wil graag dat je mijn boobie aanraakt”. Moet je eens opletten hoe snel die meiden leren eerlijk te zijn….

Want geloof me, vrouwen willen net zo graag seks.

Justin Bieber is stom

Het 19 jarige tieneridool Justin Bieber heeft een blunder begaan. Tijdens zijn Europese tour heeft hij in zijn vrije tijd het Anne Frank huis bezocht, en schreef in het gastenboek:

“Anne was a great girl. Hopefully she would have been a belieber.”

‘Belieber’ is een combinatie van de woorden ‘believer’ en ‘Bieber’, en wordt gebruikt om de trouwe fans van Justin te omschrijven. Klinkt echt nergens naar heh, belieber? Verschrikkelijk. Hoe dan ook, het internet ging vol over de jongen heen vanwege zijn egocentrische opmerking. Serieus, je bent op een plek die symbool staat voor de verschrikkingen die de joden tijdens de 2e wereldoorlog mee hebben gemaakt en jouw brein blijft steken bij “hm, zou ze fan zijn geweest van mij?”. Godsamme zeg, haal je hoofd uit je achterwerk en realiseer je dat je niet het centrum van het universum bent.

Het wordt Justin Bieber niet makkelijk gemaakt. Toen hij op 15 jarige leeftijd beroemd werd had hij een kapsel wat door veel mensen als ‘lesbisch’ werd omschreven, en vanwege zijn pre-puberale stem en de zachte vormen van zijn gezicht werd voortdurend gesuggereerd dat Justin in werkelijkheid een meisje was. Er is zelfs een website gewijd aan de associate Justin Bieber en ‘lesbisch meisje’. Of bekijk de volgende video, waarin je kunt lachen dat de tiener inderdaad jong was.

Waarom is het zo leuk om een jongen als Justin BIeber zo te vernederen? Is het omdat we mensen die ook maar een beetje afwijken van de gender-normen graag pesten tot ze zich netjes aanpassen aan wat we van hen verwachten? Ondertussen heeft Bieber inderdaad een ander kapsel, waarmee hij er meer stereotype-mannelijk uit zien. Je zou denken dat “hahaha, hij is een meisje, haa haa buuurn” iets is voor onzekere 12-jarige jochies met te weinig zelfvertrouwen, maar zelfs volwassen vrienden, familie en kennissen heb ik wel eens over Justin Bieber gehoord. Waarschijnlijk heb ik er zelf ook wel eens aan mee gedaan.

De media cultuur is bijna een soort Hunger Games waarin we allemaal kunnen genieten van de vernedering en het afslachten van jonge mensen, en heerlijk veroordelend onze neus op kunnen halen als de tieners bezwijken onder de stress. Het is een onmogelijke positie voor de idolen. Ze worden ten eerste boven het normale volk geplaatst, hun ego wordt door hun omgeving opgeblazen tot epische proporties, maar daarmee worden de verwachtingen ook torenhoog. Kleine blunders, domme uitspraken en verkeerde beslissingen worden in de media breed uitgemeten, en de oordelen zijn dan kei hard. Jeetje, als ik bedenk hoe ik was op mijn 19e, ik was ook vooral met mezelf bezig en zei aan de lopende band domme dingen. Nog steeds, trouwens. Ik heb alleen geen 20 camera’s op mijn neus en als ik een blunder bega komt dat niet in de krant. Doordat we met z’n allen beroemdheden zo hoog plaatsen, lijkt er ook een behoefte te zijn om ze weer ‘op hun plek te zetten’. Dus zijn er Justin Bieber haat-sites, maken we grapjes over zijn mannelijkheid, en wordt een domme opmerking over Anne Frank een bron van grote woede. Dat is niet eerlijk, en ik maak me veel meer boos over al die volwassen bulliy’s, de pestkoppen, dan om een verwarde tiener die meer aandacht krijgt dan gezond voor hem is. Ja, Justin Bieber is een arrogant ventje dat slechte muziek maakt. Nou en.

Ik denk trouwens dat Anne Frank best een belieber had kunnen zijn, ze was gewoon een jong tienermeisje immers…

Stom idee, M/V

Een hoop mensen zijn van mening dat geslacht een uitsluitend biologische kwestie is waarbij vanaf je geboorte vast staat of je jongen of meisje bent. De werkelijkheid weigert echter, zoals gewoonlijk, zich aan onze simpele menselijke hokjes te houden. Zelfs op puur lichamelijk niveau gaat het onderscheid m/v lang niet altijd op, interseksualiteit (een lichaam met zowel mannelijke als vrouwelijke eigenschappen) komt ook voor. Daarnaast hebben sommige mensen het gevoel te behoren tot het andere geslacht, dat ze in het verkeerde lichaam zitten. Of zelfs dat ze helemaal niet het gevoel hebben bij een geslacht te horen.

Als je als vrouw in een mannenlijf geboren wordt, word het je niet makkelijk gemaakt. Om de een of andere reden hebben we gender namelijk tot een publieke zaak gemaakt. Ons geslacht wordt bij geboorte geregistreerd, staat op ons paspoort en beïnvloed tal van keuzes die door overheden en instanties worden gemaakt. Wanneer jij tot het besef komt dat je tot de andere sekse behoort is dat niet jouw zaak, je mag niet gewoon besluiten dat je nu als vrouw gaat leven. Jij bent man, totdat een heel team aan psychologen en verdorie zelfs een rechter besluit dat je echt vrouw bent. Wat gaat hun dat eigenlijk aan?

Eerder was het zelfs zo dat je je als transseksueel onvruchtbaar (!) moest laten maken voor men officieel wilde erkennen dat je van het andere geslacht was. “Tja, misschien ook wel goed” wist een kennis me te vertellen. “Zo kun je bewijzen dat je het echt meent. Anders gaat zomaar iedereen van geslacht wisselen!”.

“Inderdaad”, vond een andere kennis. “Je moet het wel een beetje moeilijk maken, anders gaan mensen elke week weer een ander geslacht nemen en dan blijf je bezig. Lekker verwarrend voor kinderen ook, eerst mama, volgende week papa, week erna weer mama!”. Het is een angst die je veel tegenkomt wanneer het gaat over onderwerpen als gender en seksualiteit. Dat als je het niet heel duidelijk en liefst juridisch begrensd, het totaal uit de hand zal lopen. Dat als we mensen niet vanuit de overheid dwingen zich een beetje koest te houden, we straks allemaal genderdysfore transseksuele travestieten worden die elke week weer wat nieuws uithalen. Een rare gedachte.

Soms vraag ik me af hoe veel problemen we op zouden lossen als het hele idee van mannen en vrouwen eens een beetje de deur uit gegooid zou worden. Al dat gezeur over homo/bi/hetero weg, als jij je manvrouw voelt dan ben je dat gewoon, en geen gezeur met paspoorten en rechters en dergelijke onzin als jij van Joost naar Josien wilt gaan. Wisten jullie trouwens dat het in Nederland niet toegestaan is om als vrouw een mannennaam te nemen?

Lees meer over transseksualiteit op de blog van Danielle, die laatst trouwens een toffe post plaatste over transseksualiteit in de media!

Fatphobic Friends

Eigenlijk heb ik helemaal niet zo veel tijd om tv te kijken, dus het dagenlang slechte tv series kijken komt er niet echt van. Maar mijn broertje en zusje hebben ooit eens voor kerst een dvd-box met alle seizoenen van Friends gekregen, en dat is nu toch wel wat ik het liefst als hersenloze afleiding aanzet. Nou ja, hersenloos… Mijn hersenen gaan nooit uit.

Zo viel het me ineens op hoe verschrikkelijk vet-fobisch Friends eigenlijk is! Vooroordelen over dikke mensen zijn jullie waarschijnlijk wel bekend, het is echt een beetje een probleem hoe er allerlei persoonlijkheidseigenschappen aan gewicht worden gehangen. Dunne vrouwen zijn intelligente krengen, dikke vrouwen zijn dom en gezellig, je weet ook wel dat dat onzin is maar het zit echt in onze cultuur gebakken. En in Friends maken ze er schaamteloos gebruik van.

Voor wie Friends niet kent: onder welke steen heb jij geleefd? Hoe dan ook, het gaat over een groep vrienden die in New York wonen. Ze zijn allemaal knap en slank, en ze maken allerlei avonturen mee. Een van de vrienden, Monica genaamd, had in haar jeugd overgewicht. Hier worden in de serie een hoop grappen over gemaakt, vooral dat ze zo veel at en dat ze toen best wel sukkelig was. Nu is ze slank en uiteraard veel beheerster en niet meer zo’n loser. Maar dat valt nog wel mee:

In een aflevering die ik laatst zag ging het over hoe hun leven eruit zou zien als ze andere keuzes hadden gemaakt. De zweefteef Phoebe als zakenvrouw, Ross die bij zijn lesbische echtgenote  was gebleven, allemaal van die “wat als ik toen een ander pad in was geslagen” verhalen. En Monica, nou bij Monica gaat het erover hoe haar leven eruit had gezien als ze nooit was afgevallen. Als ze nog steeds dik was geweest. En echt, dikke Monica is een domme koe!

Waar ze normaal in de serie een controlfreak is die geen shit accepteert, zo is de dikke Monica een verlegen en awkward meiske wat nog maagd is en in een giddy sukkeltje verandert bij mannen. Ze is voor wat betreft persoonlijkheid dommer, zachter en schattiger. Ze heeft een totaal andere persoonlijkheid!

Wat de fuck? Ik zat het te kijken met een deel van mijn gezin en niemand zei er iets over, blijkbaar is het algemeen geaccepteerd dat met je lichaamsgewicht ook je gehele karakter mee veranderd.

En jaja, ik weet het, een post over Friends, lame. Hehe.