Category Archives: Seks Werk

Sex Sells (Zicht op kwetsbaarheid)

picard-headdeskEen rapport genaamd ‘Zicht op kwetsbaarheid’ over kinderen in een kwetsbare positie. Roma kinderen, Syrische kinderen die gevlucht zijn, kindbruiden. Wat voor plaatje hoort daarbij?

Een foto van een volwassen witte vrouw in sexy kleding. Natuurlijk.

Niet te geloven.

EDIT: gelukkig voelden ze na opmerkingen op twitter eindelijk ook aan dat het totaal ongepast was. Het plaatje is snel veranderd!

kinderen

Wat voor prostitutie klant ben jij?

Vragenlijst onderzoek lijkt zo onschuldig, maar door de manier van vragen stellen kun je de resultaten ontzettend beïnvloeden. Als je mensen bijvoorbeeld vraagt “vindt u het erg als er geweld wordt gebruikt tegen moslims?” dan zal de meerderheid aangeven dat inderdaad erg te vinden (krantenkop: “Meerderheid Nederlanders is tegen geweld naar moslims”), maar stel je de vraag “voelt u zich verantwoordelijk voor het stoppen van geweld tegen moslims?” dan zeggen de meeste mensen ‘nee’ (krantenkop: “Meerderheid Nederlanders niet bereid iets te doen tegen geweld naar moslims”). Op die manier kun je het beeld wat je uit je resultaten krijgt ontzettend beïnvloeden.

prostitutieklantSOAIDS is over het algemeen een toffe club, maar hun recente zelftest ‘Wat voor klant ben jij?’ is een pijnlijk voorbeeld van hoe vragenlijstonderzoek helemaal verkeerd kan gaan. Klanten van sekswerkers worden in onderzoek en media graag in hokjes gestopt. De gebruiker die niet geeft om het welzijn van de vrouwen die hij bezoekt en ook geen melding maakt van misstanden. De fantast die denkt dat hij een speciale band heeft met ‘zijn’ meiden en geen condoom wil gebruiken. De seksverslaafde voor wie het gaat om de kick. Echte klanten, de meerderheid van de klanten, blijven in dit soort opdelingen buiten beeld. En in simpel vragenlijst onderzoek worden ze zelfs uitgesloten, ze kunnen zich niet zichtbaar maken omdat hun antwoorden er nooit bij staan.

“Waarom ga je naar een prostituee?”. Uit onderzoek blijkt dat veel klanten seks zoeken bij een sekswerker, niet per definitie voor de ‘variatie’ maar simpelweg omdat de meeste mensen behoefte hebben aan seksueel contact in hun leven maar het niet altijd te vinden is. Het antwoord van de doorsnee klant staat er echter niet tussen. Je kunt kiezen uit de opties ‘seks komt op de tweede plaats, het gaat om aandacht en gezelligheid’, ‘wanneer ik het verdiend heb, het is soms net een drang’, ‘puur voor de seksuele variatie’ en ‘ik spreek niet van naar een prostituee gaan, ik hoor er gewoon bij, ze zien me als hun vriend of adviseur’. De meest voorkomende motivatie (“Ik heb behoefte aan seks”) staat er niet tussen.

seksvoorgeld“Wanneer ga je naar een prostituee?”is vraag drie. De opties zijn ‘steeds verschillende prostituees als ik op zakenreis ben’, ‘meestal als ik geen relatie heb maar soms ook tijdens een relatie omdat de sekswerkers me zo graag zien’ (wait what?), ‘ik ben alleen en ga naar vaste dames, vriendschap en contact vind ik belangrijker dan seks’, en als laatste de typische ‘zo veel mogelijk en verschillende maar het valt me altijd tegen!’. Maar de meest logische optie “wanneer ik behoefte heb aan seksueel contact” staat er niet tussen.

“Wat voor soort seks zoek je bij een prostituee” is een van de vreemdste. Je kunt zeggen dat het niet om de seks gaat, dat je iets anders wilt dan gewoon en dat zij het dan wel zal weten (???), dat je alleen doet wat zij aanbiedt zodat zij een inkomen heeft en jij je goed voelt (??????) of dat je er wel voor betaalt maar zelden krijgt wat je wilt en een jankerd bent. Ok dus niet om de seks, gekke seks, haar seks of teleurgesteld – maar wat te denken van fijne seks? Wat voor soort seks zoek je bij een prostituee: gewoon leuke seks, die fijn voelt, omdat seks prettig is? Die optie staat er gewoon niet eens bij – compleet bizar.

Vraag je je af wat voor klant jij bent? Ik kan wel een gok doen. Waarschijnlijk, statistisch gezien, ben jij de klant die door dit soort onderzoeken genegeerd wordt. Een gewone man die graag fijne seks heeft met een vrouw die daarmee instemt. Je wenst de sekswerkers die je bezoekt het beste toe maar voelt je niet verantwoordelijk voor eventuele misstanden. Het liefst bezoek je sekswerkers die plezier hebben in hun werk, uit zulk contact haal je zelf ook het meest plezier. In je contact met sekswerkers ben je respectvol, maar je weet niet zo veel van de sekswerkrechten beweging af en laat je door anti-prostitutie leugens in de media wel eens van de wijs brengen en zegt dan onzinnige dingen tegen de vrouwen die je bezoekt. Zo respectloos als politie en hulpverlening word je gelukkig zelden.

Je bent een Echte Klant.

 

Razzia in BE: lachende agenten en gillende hoeren

vleesGedeeld door een van mijn favoriete Twitteraars: in België doen ze dus ook aan razzia’s. Zo extreem als in Nederland is het gelukkig nog niet, maar het blijft toch akelig om te lezen hoe respectloos er met sekswerkers wordt omgegaan. In het artikel vindt men het niet eens nodig de vrouwen als mens te erkennen: het gaat over stukken vlees. De vrouwen slaan gillend op de vlucht wanneer de politie in valt, maar de agenten vinden het wel amusant. “Die zijn onze actie van een paar weken geleden precies nog niet vergeten”, grinnikt een politieman.

Ach ja, het kan altijd erger. In Nederland wordt bij een razzia de werkplek kapot geslagen, de vrouwen in een arrestatie busje gegooid omdat ze ervan verdacht worden slachtoffer te zijn, ondertussen wordt hun huis binnengevallen en hun spullen gestolen (ontnemingsmaatregel, noemen ze dat), allemaal om ‘zicht te krijgen’ op prostitutie (arrestaties komen vrijwel niet voor).

Het is allemaal voor het welzijn van dat blote, rood verlichte vlees in de vitrines, natuurlijk, grinnikt een politieman.

Dag van de Betaalde Liefde

prouddemonstratieOmdat sekswerk tof is, dat is de reden die de sekswerkers van Proud geven om op 15 februari 2016 de Dag van de Betaalde Liefde te gaan vieren. Wie mij op mijn Engelse blog gevolgd heeft weet misschien wel dat ik betrokken ben geweest bij Sekswerk Nederland, een organisatie die de rechten van sekswerkers in Nederland wil verbeteren. Onlangs hebben we ons compleet aangesloten bij Proud. De twee sekswerkers van SWN (Hella en Yvette) bij de belangenorganisatie zelf, en ik, als psycholoog, ga binnenkort kennismaken met SeksWerk Expertise. SWexpertise bestaat uit wetenschappers, activisten en anderen die op de een of andere manier veel van sekswerk af weten. Ontzettend toffe ontwikkelingen dus!

proudProud is gaaf. Heel erg gaaf. Ik kan jullie aanraden in ieder geval op hun website te kijken, daar staat al zo veel informatie. En daarnaast gaan ze dus On Tour! Ben je zelf sekswerker en wil je mee? Vooral doen: hier is de Facebook event.

Mensenhandel in Nederland – Hoe het wel moet

Mensenhandel komt wel degelijk voor, en het is van groot belang dat we uitbuiting van mensen tegengaan en slachtoffers van dergelijke uitbuiting helpen. Op dit moment is het echter vrijwel onmogelijk om goed zicht te krijgen op mensenhandel, aangezien Nederland ervoor kiest voortdurend situaties te registreren en ‘mensenhandel’ te noemen wanneer er op geen enkele manier sprake is van dwang, druk of uitbuiting. Acties tegen mensenhandel beperken zich gewoonlijk tot sekswerkers hinderen, sekswerkers lastig vallen en sekswerkers negeren. Hierdoor wordt de situatie van sekswerkers kwetsbaarder, waardoor er juist sneller uitbuiting kan ontstaan. Daadwerkelijke slachtoffers van mensenhandel blijven grotendeels onzichtbaar. Maar wat moeten we dan wel doen?

Zicht op mensenhandel
Goed meten is weten wat te doen, dat is de quote waar het rapport van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel mee start. Om goed te kunnen handelen tegen mensenhandel zullen we eerst zicht moeten krijgen op mensenhandel, en hiervoor is zinnige registratie nodig. Organisaties en instanties moeten niet langer aangemoedigd worden om lukraak meldingen te maken. Het hebben van nieuwe spullen, veel vrienden of weinig vrienden is geen mensenhandel. Problemen die voortkomen uit acties van politie en wetgeving mogen ook geen mensenhandel genoemd worden. In rapportages moet zeer duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen slachtoffers en meldingen van vermoedens. Slachtofferschap mag niet opgedrongen worden – het is respectloos iemand tot slachtoffer te benoemen zonder instemming van die persoon.

Op dit moment zijn er enkele ‘perverse prikkels’ om de omvang van mensenhandel te overdrijven. Veel organisaties zijn afhankelijk van de mensenhandel-mythe voor hun financiering. De Nationaal Rapporteur en alle task-forces en actiegroepen daar omheen verlenen hun bestaansrecht aan die mythe, gebruiken de onzin-cijfers om het belang van hun bestaan te bewijzen. Hier moet heel bewust mee om worden gegaan wanneer we cijfers uit dergelijke bronnen beoordelen.

De vele meldingen vanuit artikel 273f, lid 1 aanhef en sub 3 Sr uit het Wetboek van Strafrecht liggen complex. Internationaal ligt er een sterke druk op Nederland om sekswerk tegen te gaan, en ik denk gewoon niet dat we het kunnen maken om prostituees uit het buitenland hier te laten werken, dat gaat voor té veel gedonder zorgen. Dat we prostitutie gereguleerd toestaan ligt denk ik al gevoelig genoeg. Maar wat wél van belang is, is dat we ophouden buitenlandse prostituees slachtoffer van mensenhandel te noemen. Ook dit zal internationaal voor gedonder zorgen, maar voor het aanpakken van daadwerkelijke mensenhandel is het noodzakelijk onderscheid te maken tussen illegale prostitutie en mensenhandel. Laten we buitenlandse sekswerkers simpelweg ‘buitenlandse prostituees’ noemen. De helpers van buitenlandse prostituees breken de wet, en zullen helaas vervolgd moeten worden. Ook hierbij is het van belang hen geen mensenhandelaren te noemen, want om mensenhandel aan te pakken zullen we onderscheid moeten maken tussen het helpen van illegale prostituees (geen uitbuiting) en mensenhandel (wel uitbuiting).

Sekswerk is werk
Alle wetten die specifiek gaan over sekswerk moeten verdwijnen, want zij werken misstanden in de hand. Prostitutievergunningen zorgen er voor dat sekswerkers afhankelijk zijn van de exploitant, die heeft namelijk de vergunning en zonder kan de sekswerker niet werken. Dit geeft de exploitant veel te veel macht. De opting-in regel zorgt er voor dat sekswerkers de nadelen van zowel loondienst als zelfstandige hebben, en geen van de voordelen. Maak een einde aan prostitutie-bestemmingen, die er voor zorgen dat sekswerkers bijna de illegaliteit in gedwongen worden. We hebben ook geen nagelstudio-bestemmingen, of psychologie-bestemmingen. Een bordeel moet aan dezelfde regels gehouden worden als andere horeca en dienstverlening. Er moet geen enkele wet of regel zijn die alleen geldt voor sekswerkers.

Dit geldt ook voor mensenhandel. We kunnen geen definitie van mensenhandel hanteren die alleen geldt voor sekswerkers. Hoe volstrekt bizar de lijsten die politie gebruikt om mensenhandel in te schatten eigenlijk zijn wordt duidelijk wanneer je ze op andere beroepen toe past. We willen een prof-voetballer die de reis, visa, verblijfplaats en dergelijke door zijn werkgever laat regelen toch ook geen slachtoffer van mensenhandel noemen? Of een man uit de VS die vlak na zijn huwelijk aan een Nederlandse vrouw als accountant gaat werken? Wat te denken van een popster die tattoos heeft en bodyguards?

Emancipatie van sekswerkers
Sekswerk behandelen als werk houdt ook in dat sekswerkers gerespecteerd worden. Wanneer er vragen zijn over de positie van Aldi-medewerkers valt men niet met 200 man politie de supermarkt binnen om alles kapot te slaan, op zo’n zelfde manier mogen sekswerkers ook niet systematisch slachtoffer gemaakt worden van politiegeweld. Het aantal controles dat sekswerkers krijgen van politie en belastingdienst moet proportioneel blijven, nu zijn deze controles te vaak een manier om informatie over identiteit en dergelijke te verzamelen. Instanties als GGD en politie moeten aan bepaalde normen gehouden worden. Als psycholoog krijg ik geen belerende lesjes over dat ik heus andere keuzes heb, men spreekt niet respectloos naar mij en valt niet mijn huis binnen omdat ik vast iets crimineel heb uitgespookt. Sekswerkers verdienen hetzelfde respect. Sekswerk hoort niet direct reden te zijn om Jeugdzorg in te schakelen of andere zorgverleners erbij te betrekken. Woningbouw moet niet toegestaan worden thuiswerkers eruit te gooien. Banken mogen niet langer de seks-branche discrimineren.

Door sekswerkers met respect te behandelen maak je de bereidheid groter om mee te werken sji_poster6_shannon_OUtegen mensenhandel. Zoals Zondares het zei: “Nu is het zo dat je als je naar de politie gaat om iets te melden, dat je dan ook een abonnement op het hulpverlenerscircus hebt genomen. Daar heeft niemand behoefte aan. Je moet op de politie kunnen vertrouwen dat ze jou niet als een halve crimineel behandelen, of als een zielig hoopje slachtoffer. Een beetje respect graag.” Acties als ‘Meld Mensenhandel Anoniem’ met haar stereotype representatie van sekswerkers vergroten misverstanden onder niet-sekswerkers en laten zien dat er niet met sekswerkers zelf gesproken wordt. Sekswerkers moeten juist bondgenoten zijn in de bestrijding van mensenhandel.

Oorzaken van mensenhandel
Om mensenhandel tegen te gaan zullen we de oorzaken van mensenhandel aan moeten pakken, niet alleen slachtoffers bevrijden en hulpverlening bieden. De oorzaken van mensenhandel liggen echter wat complex en behoorlijk gevoelig. Armoede is bijvoorbeeld een van de grootste drijfveren van mensenhandel, zowel bij de daders als de slachtoffers. Diezelfde armoede plaatst slachtoffers in een kwetsbare positie. Maar armoede bestrijden is ingewikkeld en scoor je geen punten mee bij je kiezers. Restrictieve migratiewetten zijn tegenwoordig populair (“terug naar je eigen land!”) maar werken mensenhandel in de hand. Migranten kunnen in andere landen vaak moeilijk werk vinden, waardoor ze sneller sekswerk willen doen, wat vervolgens niet mag, waardoor ze hulp nodig hebben en kwetsbaarder zijn voor uitbuiting. Dit zie je in Nederland ook gebeuren. Armoede drijft mensen hun land van herkomst uit, maar legale alternatieven zijn er weinig. De criminalisatie en overdreven regulatie van sekswerk, gecombineerd met het stigma op sekswerk waardoor sekswerkers liever anoniem blijven, drijven sekswerkers de illegaliteit in. Deze branche is per definitie in handen van criminelen en maakt sekswerkers kwetsbaar. Pas wanneer sekswerkers vrij kunnen werken zal de illegale branche kleiner worden en daadwerkelijke slachtoffers zichtbaar.

Mensenhandel is een probleem ongeacht de branche waar het slachtoffer in te werk gesteld wordt. Het legaliseren van sekswerk en het tegengaan van anti-sekswerk opvattingen zijn belangrijke stappen in het bestrijden van mensenhandel. Het aanpakken van structurele oorzaken van mensenhandel is noodzakelijk om echt iets te kunnen doen. Het zijn geen populaire oplossingen, maar ik denk dat dit echt beter werkt dan wild registreren, sekswerkers tegenwerken en structurele oorzaken negeren.

Mensenhandel in Nederland – Weten wat te doen

Goed meten is weten wat te doen” is de quote waar het rapport van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel mee start. In de eerste post over dit rapport liet ik al zien dat de Rapporteur er niet in slaagt goed te meten. Maar hoe zit het met weten wat te doen?

Om goed in te grijpen tegen mensenhandel is het van belang om onderscheid te maken tussen vrijwillige prostitutie en mensenhandel. We willen het criminelen moeilijk maken om mensen uit te buiten en tot tot arbeid te dwingen, en we willen slachtoffers van dit soort praktijken zo effectief en menselijk mogelijk hulp bieden.

Het barrièremodel
Mensenhandelaren het zo moeilijk mogelijk maken, dat is het doel van het barrièremodel. Het gaat dan om de barrières op het gebied van entree/identiteit, huisvesting, arbeid en financiën. Door het voor mensenhandelaren ingewikkelder te maken vrouwen aan het werk te zetten in de prostitutie zou mensenhandel afnemen. De Rapporteur is van mening dat dit model heel zinnig is, en stelt voor het uit te breiden.

Zo blijkt uit deze paragraaf dat een aantal slachtoffers dat in Nederland is geronseld, via internet in contact is gekomen met een ronselaar. Het creëren van barrières op internet
is dus relevant. (bladzijde 152)

Ronselen is het woord de Rapporteur gebruikt voor alle manieren waarop sekswerkers de prostitutie in gaan, een ronselaar is iedereen die een sekswerker hierbij helpt. Het barrièremodel betekent in de praktijk dat het prostituees heel moeilijk wordt gemaakt om te werken. De wetgeving en regelgeving rondom sekswerk wordt steeds ingewikkelder, de controle steeds strenger en er zijn plannen om sekswerkers zelfs te gaan registreren. Realiseer je wel, prostitutie is een omstreden beroep wat het een kwetsbare groep maakt. Als mensen er achter komen dat je sekswerker bent zorgt dat vaak voor problemen. Mensen verliezen hun andere baan (als secretaresse of kinderjuf), mensen verliezen hun vrienden en familie, ze krijgen gedonder met buren en kennissen, Jeugdzorg kan zich met je kinderen gaan bemoeien. Sekswerkers verbergen zich vanwege het stigma graag een beetje, maar de Rapporteur zou bijna zien dat ze allemaal met ‘geprostitueerde vrouw’ op hun voorhoofd rondliepen.

Het opmerkelijke is dat het barrièremodel er juist voor zorgt dat veel sekswerkers afhankelijk zijn van helpers, zeker sekswerkers die uit het buitenland komen en hulp nodig hebben bij papieren en huisvesting. De prostitutievergunningen zorgen er voor dat sekswerkers een afhankelijke positie hebben naar hun exploitant, want alleen de exploitant heeft een prostitutievergunning. Je werkt misstanden in de hand.

Zo blijkt dat een substantieel deel van de Midden- en Oost- Europese verdachten
als vervoerder van het buitenland naar Nederland opereert. Dezelfde groep verdachten regelt ten opzichte van de andere verdachten vaker de noodzakelijke documenten (zoals een werkvergunning) voor de slachtoffers. (bladzijde 167)

Het is een vrij bizarre situatie. De interventies van de overheid zorgen er voor dat sekswerkers er zelf niet meer uit komen, en als ze daar hulp voor inschakelen wordt dat mensenhandel genoemd en worden de interventies aangescherpt, zodat sekswerkers nog meer hulp nodig hebben om te kunnen werken, wat we dan een toename van mensenhandel noemen!

Maar uit het jurisprudentieonderzoek van de Nationaal rapporteur lijkt het er ook niet op dat een mensenhandelaar doorgaans in crimineel samenwerkingsverband opereert (bladzijde 132)

Politieinvallen
Door prostituees zelf worden het razzia’s genoemd, de Rapporteur vindt het ook geen probleem deze term te gebruiken. Met 300 man politie vallen ze dan een bordeel binnen (in Alkmaar met 500), slaan heel de boel aan gort, de vrouwen en alle andere aanwezigen worden in een arrestantenbus gegooid en meegenomen (bladzijde 38, razzia’s in Eindhoven). Ondertussen stappen ze eventueel ook nog je huis binnen om alles kapot te slaan en je spullen te jatten (ontnemingsmaatregel noemen ze dat, want je bent natuurlijk slachtoffer dus het geld is afkomstig van criminele activiteiten. Moeten we meer doen vindt de Rapporteur, bladzijde 221). Je wordt niet gearresteerd want je bent slachtoffer, maar je mag ook niet weg. Je wordt ondervraagd over drugs, pooiers, geweld en uitbuiting, gepaaid met verhalen over schadevergoedingen (bladzijde 213) als je maar een dader aanwijst en braaf slachtoffer bent. De intimidatie kan een hele nacht doorgaan. Niet alleen ontzettend eng, het is ook nogal een inbreuk op je leven wanneer je plots van je werkplek gelicht wordt en een ondervraging krijgt. Arrestaties vinden er gewoonlijk niet plaats, want mensenhandel komt nauwelijks voor, maar het wordt goedgepraat met het idee dat ze op deze manier ‘zicht krijgen’ op de prostitutie.

Niet luisteren
Vooral niet naar de sekswerkers luisteren, dat is wat de Rapporteur ons op het hart drukt. We moeten er niet van uit gaan dat vrouwen die “bevrijd [zijn] uit
de handen van de mensenhandelaar” uit vrije wil kunnen handelen (bladzijde 160) en hun woorden hoeven we dan ook niet te serieus nemen. Dat vrouwen zichzelf niet als slachtoffer zien en niet mee willen werken aan vervolging is gewoon een teken dat ze verschrikkelijk onder controle hebben gestaan van een mensenhandelaar.

‘Het idee dat een ‘bevrijd’ slachtoffer opnieuw beschikt over een vrije wil en direct kan
besluiten om mee te werken aan het opsporingsonderzoek staat mogelijk haaks op de controle die het slachtoffer heeft ondervonden tijdens de uitbuitingssituatie’. Bij de bepaling van het moment van het opnemen van aangiften dient hiermee rekening te worden gehouden. Medewerkers in de opvang, maar ook behandelaars kunnen hierin een rol vervullen door de opties te verkennen waarin zij vermoedens hierover door kunnen spelen aan de politie. De politie kan daarop besluiten de aangifte uit te stellen met het doel om in een later stadium te komen tot een kwalitatief betere aangifte. (bladzijde 160)

Niet naar sekswerkers luisteren is een advies wat je in het gehele rapport door herhaald ziet worden. Ze zijn slachtoffer of ze willen of niet, en als ze niet direct toegeven dat ze slachtoffer zijn dan geven we een verklaring van slachtofferschap en proberen de vrouw met dreigingen en beloftes (waaronder verblijfsvergunningen en schadevergoedingen) zo ver te krijgen dat ze een toch mee werkt. Dat dit zelden leidt tot vervolging ligt voor de hand, maar we hebben wel weer een groter aantal verdachten. Staat weer leuk in de rapporten.

Weten wat te doen bestaat volgens de Rapporteur vooral uit het werk van prostituees moeilijker maken, prostituees lastig vallen en prostituees negeren wanneer ze over hun ervaringen praten. Hiermee maakt ze de positie van prostituees zwakker, waardoor zij kwetsbaarder zijn voor uitbuitingssituaties. Onze aanpak van mensenhandel lijkt precies het probleem te veroorzaken wat we proberen te bestrijden.

Verkeerd meten en een flauw idee hebben wat te doen. Maar wat moeten we dan wel doen? In deel drie van deze serie kom ik met concrete aanbevelingen voor de aanpak van mensenhandel.

Mensenhandel in Nederland – Goed meten

Goed meten is weten wat te doen” is de quote waar het rapport van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel mee start. Maar in hoeverre slaagt de rapporteur er in om goed te meten, en daaruit de juiste acties te formuleren? Tijdens het lezen van het 430 pagina’s tellende rapport viel me op dat deze kritische vragen vrijwel niet gesteld worden. En dat zou wel moeten, want de rapporteur faalt. Ze faalt in het goed meten, en ze faalt in het weten wat te doen, en ze faalt in zich realiseren wat een desastreuze gevolgen haar falend handelen hebben.

Goed meten is weten wat te doen.
Goed meten houdt in dat je slachtoffers van mensenhandel opmerkt en registreert. Dat je slachtoffers opmerkt wordt ook wel sensitiviteit genoemd, je manier van meten is dan gevoelig genoeg dat het de daadwerkelijke gevallen oppikt. Maar daarnaast houdt goed meten ook in dat je mensen die geen slachtoffer zijn van mensenhandel niet onterecht gaat registreren als slachtoffer. Je moet het kaf kunnen scheiden van het koren, en dat wordt specificiteit genoemd.

Vanuit de rapporteur wordt echter overal de aanbeveling gedaan om meer kaf bij het koren te stoppen. Om vooral vaker en meer te registreren, ongeacht of er sprake is van daadwerkelijke mensenhandel. Tegelijkertijd wordt gedaan alsof het met de ‘false positives’ (wel melding, geen mensenhandel) wel meevalt en vergelijkbaar is met het aantal ‘false negatives’ (geen melding, wel mensenhandel). Zie bijvoorbeeld de volgende grafiek (bladzijde 28):

CoMensha

 

 

 

 

 

In deze grafiek staat dat het aantal ‘false positives’ kleiner is dan de false negatives en ‘dark number’ bij elkaar, waardoor dus gesteld wordt dat de omvang van het probleem groter is dan de gepresenteerde getallen. Maar valt het wel mee met die false positives? Ik schrok behoorlijk toen ik het volgende voorbeeld in het rapport zag staan:

Het Sluisteam van de KMar [Koninklijke Marechaussee, red.] heeft in het kader van de controles bij de zogenoemde risicovluchten uit Bulgarije gesproken met een Bulgaarse vrouw. Deze vrouw is meerdere keren bij aankomst in Nederland gecontroleerd door de KMar en geeft aan dat zij dat vervelend vindt. Zij zou (‘nog steeds’) niets te maken hebben met prostitutie. Dit keer zou zij voor drie dagen naar Nederland zijn gekomen om een aantal vrienden te bezoeken. Uit een verdere observatie van de KMar verbalisanten om een eventuele afhaler te onderkennen, bleek dat de vrouw naar de informatiebalie van de Nederlandse Spoorwegen (NS) is gegaan, vervolgens contact met iemand heeft gezocht via de publieke telefoon, en met haar mobiele telefoon wederom contact met iemand heeft gehad. Vervolgens heeft zij de luchthaven met de trein verlaten. De KMar heeft de vrouw bij CoMensha ter registratie aangemeld. (Pagina 78)

Meldingen van mogelijke slachtoffers van mensenhandel worden geregistreerd bij CoMensha, het Nederlands Coördinatiecentrum Mensenhandel. Het aantal meldingen is in de afgelopen jaren flink gestegen.

Wat betekenen deze stijgingen? Diverse verklaringen zijn daarvoor mogelijk. Zo kan er meer bewustwording zijn bij verschillende instanties, waardoor meer signalen van mensenhandelsituaties worden gezien. Of is sprake van meer opsporingscapaciteit waardoor meer mensenhandel zichtbaar is gemaakt? (Pagina 21)

De zeer voor de hand liggende verklaring wordt echter over geslagen: we zijn als een idioot meldingen aan het maken van situaties die niks met mensenhandel te maken hebben, waardoor onze data volkomen betekenisloos is geworden. Er staat genoeg in het rapport om deze verklaring te ondersteunen: de meeste ‘slachtoffers’ vragen niet om verdere hulp en werken niet mee aan een aangifte. De Koninklijke Marechaussee maakt het helemaal bont: slechts 2% van de zogenaamde slachtoffers  wil hulp.

Toegegeven, in het rapport heeft men het over slachtoffersM. Daarmee bedoelen ze mogelijke slachtoffers. Maar zoals Zondares het treffend stelt: “Ze zeggen hier dus dat de getallen waar het héle rapport om gaat, en die worden gebruikt alsof ze de waarheid zijn, niet laten zien hoeveel mensenhandel er is, waar het rapport dus wel over gaat, maar dat het tòch heel belangrijk is.” Juist.

Meldingen van vermoedens van mensenhandel komen vooral vanuit de politie (55%) en de Koninklijke Marechaussee (25%). Bij de politie wordt een melding gedaan wanneer er tien punten geturfd worden op een lijst signalen van mensenhandel. Tien punten krijg je bijvoorbeeld wanneer je niet vrijelijk kunt beschikken over je verdiensten (ik zal het mijn werkgever laten weten…). Ook krijg je tien punten wanneer je uit een ‘bronland’ komt en je zelf niet je visa of reis geregeld hebt. Tegelijkertijd maakt de Koninklijke Marechaussee en internationale wetgeving het je onmogelijk die dingen als hoer zelf te regelen, maar als je dan hulp in schakelt heet dat weer mensenhandel. Daarnaast laten veel expats dit soort zaken regelen door hun werkgever, maar deze lijst telt natuurlijk alleen voor hoeren. Wanneer je geen eigen woonruimte hebt en daarom slaapt op je werkplek is dat tien punten. Mensenhandel. Bewaking hebben vindt men verdacht, veel vrienden hebben ook en weinig vrienden hebben ook. Oh, en nieuwe spulletjes kopen is foute boel, samen met positief zijn over je werkgever en een brede vriendenkring is dat weer voldoende voor een melding. En als een agent vindt dat hij ‘voelt’ dat het mensenhandel is dan is dat ook tien punten.

De Koninklijke Marechaussee is helemaal een verhaal apart. De meeste meldingen doen zij op basis van artikel 273f, lid 1 aanhef en sub 3 Sr uit het Wetboek van Strafrecht.

‘Als schuldig aan mensenhandel wordt met gevangenisstraf van ten hoogste twaalf jaren of geldboete van de vijfde categorie gestraft’ […] ‘degene die een ander aanwerft, medeneemt of ontvoert met het oogmerk die ander in een ander land ertoe te brengen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van seksuele handelingen met of voor een derde tegen betaling.’ (Artikel 273f Sr, geldend vanaf 15 november 2013)

Dit houdt dus in dat het verboden is om sekswerkers uit het buitenland hier te helpen werken. Het maakt niet uit of ze als prostituee wil werken, of ze jou in heeft gehuurd voor hulp, of je haar zus bent die haar ticket voorschiet, elke buitenlandse prostituee die in Nederland komt om te werken is per definitie slachtoffer van mensenhandel. Nogmaals, voor de duidelijkheid: elke buitenlandse prostituee is volgens de wet slachtoffer van mensenhandel.

Het Sluisteam van de KMar op Schiphol heeft in het kader van de controles bij de zogenoemde risicovluchten uit Bulgarije, gesproken met een hoog opgeleide Bulgaarse vrouw. De vrouw heeft tijdens het gesprek met de KMar verbalisanten aangegeven dat zij vanaf medio 2010 woonachtig is in Amsterdam en ongeveer sindsdien werkzaam is als prostituee in Nederland, waarvoor zij zich heeft ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Haar maandelijkse verdiensten uit de prostitutie kan ze niet aangeven, maar wel geeft ze aan dat de verdiensten niet veel zijn en dat zij de precieze gegevens hierover schriftelijk heeft bijgehouden. De kosten die zij maakt weet ze wel te vertellen en betreffen 1.250 euro voor de huur van haar huis, 90 euro voor de raamhuur overdag en 100 euro voor de raamhuur ’s nachts. Na het gesprek met de vrouw, hebben de KMar verbalisanten geobserveerd in hoeverre de vrouw zou worden opgehaald. Dit bleek vermoedelijk echter niet het geval te zijn: de vrouw heeft alleen de luchthaven verlaten met een taxi. Zij is ter registratie aangemeld bij CoMensha.

Door de volstrekt onzorgvuldige wijze van registreren wordt het onmogelijk gemaakt om zicht te krijgen op daadwerkelijke mensenhandel. Mensenhandel waarbij de slachtoffers gedwongen worden te werken, tegen hun wil vastgehouden worden, tegen hun wil de landgrenzen over gebracht worden. Hoe vaak deze vorm van mensenhandel voorkomt weten we niet, maar de rapporteur beveelt aan daar nooit achter te komen en vooral nog meer wilde meldingen te maken:

Aan de minister van Veiligheid en Justitie wordt aanbevolen in het te ontwikkelen nationaal
verwijsmechanisme op te nemen dat alle bij instanties bekende mogelijke slachtoffers
moeten worden gemeld aan CoMensha. Instanties die een meldplicht hebben
moeten deze consequent naleven, instanties die een dergelijke meldplicht niet hebben
zouden desondanks alle bij hen bekende mogelijke slachtoffers moeten melden. (bladzijde 250)

Het gaat niet goed met het meten, maar hoe zit het met het weten wat te doen? Lees hier deel twee.

Kindermisbruik en mensenhandel

Gewelddadige hardcore pornografische verhalen moesten de minderjarige meisjes vertellen. Voor een betalend publiek van blanke Westerlingen lazen deze meisjes, soms maar 13 jaar oud, fictieve verhalen voor die niet eens meer sadomasochistisch te noemen waren. In opdracht van hun eigenaar presenteerden zij porno vol verkrachtingen, marteling, verminking en zeer expliciete seks, totaal ongeschikt voor dergelijke jonge kinderen. Hoe veel deze organisatie er precies mee verdiende is onduidelijk, maar de leiders staken jaarlijks honderdduizenden dollars in hun zak. Het gebeurde vlak onder onze neus.

We hebben allemaal een fascinatie voor wreedheid. Als kind viel het me al op hoe veel boeken gaan over pesten, mishandeling en geweld. Als volwassenen lezen we de verhalen van slachtoffers, kicken op reality-tv over mensen in moeilijke situaties en roddelen doen we ook graag over de details van andermans ellende. Het zit blijkbaar een beetje in onze natuur. Ik ben niet van de gedachtenpolitie en een beetje voyeurisme is me in die zin ook niet vreemd. Maar ik trek de grens bij het tot slachtoffer maken van anderen voor je eigen plezier of gewin. Kinderen buit je niet op die manier seksueel uit, ook niet als het alleen maar om het voorlezen van gewelddadige hardcore erotica gaat.

De organisatie waar ik het over heb is de Somaly Mam Foundation, een organisatie die zogenaamd slachtoffers van mensenhandel redt maar in werkelijkheid natuurlijk prostituees ontvoert, vasthoudt en gedwongen werk laten verrichten in hun fabrieken. Veel vrouwen in Cambodja, waar Somaly Mam vandaan komt, kiezen bewust voor de seksindustrie om de slechte arbeidsomstandigheden en misdadig lage lonen in de fabrieken te ontlopen. Niet alleen deze vrouwen worden door Somaly Mam en haar bondgenoten lastig gevallen, ook meisjes die helemaal niet schuldig zijn aan prosti.. ik bedoel slachtoffer zijn worden gestraf… ik bedoel gered door ze te ontvoe… ik bedoel bevrijden en daarna als slaven te laten werken in.. ik bedoel natuurlijk een kans te geven op een betere toekomst: In naai-ateliers waar ze voor een fractie van het minimumloop producten van Nike in elkaar stikken (een van de grote sponsoren van de reddingsindustrie, vast puur toeval). De echte prostituees hield ze natuurlijk gewoon gevangen.

Niet alleen heeft Somaly Mam het heel bont gemaakt door uitgebreid te liegen dat ze zelf slachtoffer is geweest van mensenhandel, ze dwong kinderen fictieve pornografische verhalen te vertellen over misbruik dat nooit gebeurd was. Long Pross mocht bijvoorbeeld bij Oprah vertellen dat ze door mensenhandelaren naar een bordeel was gebracht waar ze werd geslagen, met elektriciteitskabels werd gemarteld, twee ruwe abortussen moest ondergaan en haar oog door een boze pooier eruit werd gesneden. Ze vertelde dat ze, nadat ze gered was, weer naar huis ging waar haar ouders niks met haar te maken wilden hebben. Alleen de grote held Somaly Mam hielp haar. De werkelijkheid? Haar oog was als kind chirurgisch verwijderd vanwege een tumor, medische dossier en foto’s en ouders en artsen kunnen dit bevestigen. Ze was nooit verhandeld, woonde bij haar ouders en was bij AFESIP (een aan Somaly Mam verbonden organisatie) aangemeld vanwege een training die ze daar kon volgen. Meas Ratha mocht in 1998 op haar 13e gedetailleerde fantasieën beschrijven over hoe ze als een seks-slaaf was gehouden. Nu is ze in de 30 en vertelt dat niks van dat verhaal waar was – Somaly Mam had haar het verhaal voor laten lezen zodat er meer geld opgehaald zou worden voor haar organisatie. En dat is wat deze walgelijke industrie doet: meisjes en vrouwen ontvoeren, vasthouden, verplichte arbeid laten verrichten en geile verhalen laten vertellen zodat er nog meer geld binnenstroomt.

Maar het kan de donateurs niets schelen. Somaly Mam was een van de grootste organisaties binnen de redding-fetish seksindustrie, maar we waren te druk bezig haar uit te nodigen in The White House en haar aan te moedigen op Oprah of haar kas te spekken met onze donaties om door te hebben dat ze misbruik van kinderen aan ons verkoopt.

Wanneer gaan we de redding-fetish seksindustrie een keer stoppen? De Somaly Mam Foundation gaat zonder Somaly Mam trouwens gewoon door…

De Mythe van Mensenhandel

Het is bijna het standaard heldenverhaal: slechterikken ontvoeren onschuldig meisje, held valt binnen en bevrijdt haar. Het is eigenlijk precies wat ons verteld wordt over mensenhandel in de seksindustrie. De mensenhandelaren stelen de vrouw, laten haar gedwongen werken totdat de helden haar bordeel binnen vallen en haar bevrijden. Maar wat als de vrouw geen slachtoffer blijkt? Wat als er in geen velden of wegen slechterikken te vinden zijn? Wat als de redders de bad guys worden?

Reddingsindustrie

Er gaat veel geld om in de reddingsindustrie . De USAID Counter Trafficking in Persons project trok een stevige 7.3 miljoen dollar. De Coalition Against Trafficking in Women, een van de grootste internationale organisaties tegen prostitutie, biedt financiering en banen aan talloze projecten en personen. Free A Girl haalde me de actie Lock me Up al meer dan honderdduizend euro op voor onder andere Alliance Anti Trafic die bevrijdingsacties uitvoert door prostituees van hun werkplek mee te nemen en in overheidsgebouwen vast te houden. Op zich een nobel doel natuurlijk, vrouwen willen bevrijden van seksuele uitbuiting. Maar er zijn een aantal problemen.

Het lijkt er wel op alsof de prostituees helemaal niet gered willen worden” verbaasde de manager van een Rescue Foundation opvang in India zich. Als redders hadden ze weer eens een inval gedaan in een bordeel, waarna ze de vrouwen gedwongen naar een opvanghuis brachten waar ze niet weg mochten. Keer op keer bleven vrouwen zich vrij breken, bleven protesteren tegen hun gevangenschap in de opvanghuizen en nadat ze gevlucht waren trokken ze vaak weer richting hun oude werkplek. Het leek er wel op alsof de vrouwen zelf in de prostitutie wilden werken, zichzelf niet als slachtoffer zagen, de ‘reddingsacties’ ervaren als een inbreuk op hun mensenrechten en levensonderhoud en zich vooral slachtoffer voelden van de reddingsindustrie.

We have now reached a point in history where there are more women in the Thai sex industry who are being abused by anti-trafficking practices than there are women being exploited by traffickers. – Thailand, Empower Report

In Thailand worden sekswerkers die nadat ze opgepakt zijn weigeren toe te geven dat ze slachtoffer van mensenhandel zijn maandenlang vastgehouden zodat ze als getuige kunnen dienen in andere mensenhandel-zaken. Ze hebben geen recht op een advocaat, mogen geen contact op nemen met familie of andere organisaties en ze mogen niet weg. Er wordt onvoldoende gezondheidszorg geboden in dergelijke ‘opvanghuizen’ (gevangenissen voor prostituees). Er bestaat geen onafhankelijk bureau voor klachten, er is geen rechtszaak, de reddingindustrie kan haar gang gaan.

Ook in India proberen vrouwen koste wat kost uit de klauwen van de reddingsindustrie te blijven. Nadat voor de zoveelste keer vrouwen uit de ‘opvanghuizen’ (gevangenissen) in Mumbai waren weg gevlucht liet de Hoge Raad onderzoek doen. “De opvanghuizen zijn een levende hel” was de conclusie. Vrouwen die verdacht worden van prostitutie, ongeacht of ze schuldig zijn (eh, of ze slachtoffer zijn natuurlijk) worden tot jarenlang vastgehouden, ook al willen ze weg. Ze hebben geen recht op een advocaat want ze zijn slachtoffer en er is geen rechtszaak. Ze mogen geen contact hebben met de wereld buiten het tehuis, hoewel hun familie wel vaak te horen krijgt dat ze sekswerker zijn zodat vrouwen vanwege de schande niet terug naar huis durven. Ze krijgen prutjes te eten met insecten, wormen en grind er in. Seksueel misbruik door personeel is aan de orde van de dag, net als gedwongen vaginaal onderzoek en mishandeling. Er is onvoldoende sanitair, vrouwen plassen en poepen op de grond, gezondheidszorg is er vrijwel niet. Ze willen weg. Vrouwen zijn depressief, angstig en zelfs suïcidaal. Steeds meer geld wordt gepompt in het bewaken van deze opvanghuizen: niet om de vrouwen veilig te houden, maar om ze binnen te houden en de zoveelste uitbraakpoging de kop weer in te drukken.

Want begrijp wel: organisaties in de reddingsindustrie halen bakken met geld binnen als ze maar genoeg vrouwen ‘redden’ en ‘rehabiliteren’ in hun opvanghuizen. Hoe meer rechtszaken lopen (voor zover er daders zijn worden zij zelden veroordeeld), hoe meer ‘getuigen’ ze ‘beschermen’ en hoe meer sekswerkers ze ‘een kans op een betere toekomst bieden’ door ze voor een minimumloon spullen te laten maken die in het Westen voor big bucks worden verkocht (“gemaakt door kansarme vrouwen die uit de seksindustrie zijn gered!”) hoe meer die projecten geld krijgen. Hoe meer vrouwen, hoe meer cash. In Zuid-Korea werden de pesterijen van de politie zo ernstig dat prostituees nog liever zelfmoord pleegden dan ‘gered’ te worden. De Verenigde Staten zette de regering onder druk om prostitutie (‘mensenhandel’) tegen te gaan. Ondanks protesten vanuit de sekswerkers zelf bleef de politie klanten op pakken en prostituees lastig vallen. Vrouwen verdienden eerder zo’n 9 duizend dollar per maand, maar zakten af naar ruim 3 duizend sinds de politie bordelen binnen bleef vallen. De VS en Zuid-Koreaanse overheid bereikt wat ze wil: vrouwen worden tegen hun wil de prostitutie uit gedwongen. Voor 920 dollar per maand mogen ze in een opvang wonen en voor de overheid werken, maar zoals gebruikelijk zien weinig prostituees het zitten om in gevangenschap gedwongen werk te verrich… ik bedoel ‘gered’ te worden.

RATSW: If a woman agrees to go to work in a brothel but ends up sent to a factory and forced to sew, is that trafficking? Would you rescue her? Police: No that is not trafficking. We wouldn’t rescue her. That is called an opportunity.  Empower Report

Omvang van Mensenhandel

De reddingsindustrie beweert dat miljoenen mensen over de hele wereld, met name vrouwen en kinderen, als vlees de grenzen over gehaald worden om daar als slaven te werken in de prostitutie. Maar daadwerkelijke aanwijzingen voor deze grootschalige mensenhandel wordt nooit gevonden.

De reddingsindustrie beweert dat dit komt doordat het een verborgen en schimmige wereld is waardoor het moeilijk is om harde data te vinden, maar zelfs grote ‘reddingsoperaties’ falen in het aantonen van trafficking. Neem bijvoorbeeld het Britse project ‘Pantameter 2‘ waarbij de politie van het hele Verenigd Koninkrijk (waaronder de republiek Ierland en de UK Human Trafficking Centre) betrokken was en er invallen werden gedaan in honderden (honderden!) bordelen en massagesalons. Het resultaat? Nul arrestaties. Geen enkele arrestatie voor trafficking of gedwongen prostitutie. Zero. Nada. Ontevreden over deze uitkomsten werd Project Acumen opgezet met het expliciete doel om mensenhandel aan te tonen. De uitkomsten waren teleurstellend: geen van de vrouwen was ontvoerd, vastgehouden of verkocht.

Om in het onderzoek als ‘kwetsbaar’ aangemerkt te worden hoefden zij slechts aan één kenmerk te voldoen, waarbij in een bordeel werken één van de kenmerken was, waardoor heel de groep als ‘kwetsbaar’ werd bestempeld. Andere kenmerken waren een economisch zwakke positie hebben (geen Engels spreken, geen opleiding hebben), een zwakke maatschappelijke positie hebben (illegaal zijn, bijvoorbeeld), onjuist geïnformeerd zijn (in een andere stad gaan werken dan afgesproken was voldoende) of geweld en dwang (werd nauwelijks gevonden). Vier kenmerken was voldoende om als ‘slachtoffer van mensenhandel’ in het rapport te komen, ongeacht of je daadwerkelijk slachtoffer was van mensenhandel. Men vond dat 11% van de onderzochte vrouwen aan deze kenmerken voldeed. Vervolgens hebben ze dit percentage op basis van vooroordelen stevig verhoogd (“dit moet te laag zijn, in het echt zijn er vast meer vrouwen uit kwetsbare landen”) en gingen de resultaten de wereld in: duizenden slachtoffers van mensenhandel in de UK! Ze hadden er niet één gevonden…

Mensenhandel In Nederland

CoMensha is een Nederlandse stichting die zich inzet tegen mensenhandel en brengt rapportages uit over de omvang van mensenhandel in Nederland. Haar cijfers worden gebruikt door bijvoorbeeld het WODC van het Ministerie van Justitie en door de politie. In haar jaarrapporten vermeldt CoMensha hoeveel meldingen van mogelijke slachtoffers zij hebben gehad, maar voor het gemak verkorten zij dit structureel tot slachtoffers van mensenhandel. Voor de goede orde: CoMensha controleert of toetst deze meldingen niet, het zijn meldingen van vermoedens. Het onzorgvuldige (en misleidende) taalgebruik van CoMensha wordt echter door allerlei officiële instanties zonder pardon overgenomen, de meldingen van mogelijke slachtoffers veranderen daardoor ineens in slachtoffers. In opdracht van de regering deed het bureau Intraval in 2006 bijvoorbeeld onderzoek naar prostitutie en vermelde in hun rapport “400 slachtoffers van mensenhandel” terwijl er in werkelijkheid dus 400 meldingen waren van mogelijke slachtoffers.

Maar over echte misstanden in prostitutie wordt keer op keer gezwegen. Zo wordt Utrechtse prostituees het werk zowat onmogelijk gemaakt en wordt hen een werkplek geweigerd voor ‘hun eigen bestwil’ en ‘vanwege vermoedens van mensenhandel’. Opnieuw wordt de mensenhandelmythe gebruikt om de positie van prostituees gevaarlijker te maken, de seksbranche ondergronds te drukken en de rechten van sekswerkers weg te nemen.

De Nationaal Rapporteur Mensenhandel vroeg in 2000 aan 155 hulpinstellingen en belangenorganisaties hoeveel meldingen zij hadden van mogelijke slachtoffers van mensenhandel en telde toen de genoemde aantallen simpelweg bij elkaar op (!) zonder te corrigeren op dubbeltellingen en had het daarna in het rapport voortdurend over slachtoffers in plaats van mogelijke slachtoffers, waardoor in kranten en andere media onjuist beweerd werd dat er in 2000 608 slachtoffers van mensenhandel waren geweest.

De Internationale Reddingsindustrie

In Cambodja alleen al zijn er honderden organisaties die sekswerkers ‘redden en rehabiliteren’, vermoedelijk zijn er zelfs meer activisten dan daadwerkelijke slachtoffers van mensenhandel. Een audit van de USAID Counter Trafficking in Persons project rapporteerde dat in 2009 slechts 12 mensen vervolgd zijn voor mensenhandel. De Asia-Pacific Network of Sex Workers (APNSW) rapporteert hoe de reddingsindustrie op bijna pornografische wijze lugubere verhalen over seksuele vernedering gebruikt om meer geld binnen te halen, terwijl ze er tegelijkertijd nauwelijks in slagen daadwerkelijke slachtoffers te vinden. “Slachtoffers zijn zich er niet bewust van, ontkennen, willen niet in zien of kunnen niet in zien dat ze slachtoffer zijn, wat het moeilijk maakt hen te bereiken” is de verklaring van deze organisaties. De politie is vaak de dader van geweld tegen sekswerkers.

Politiegeweld

In landen waar prostitutie niet toegestaan is, blijkt zelfs dat de politie de nummer 1 dader is van geweld tegen sekswerkers. Ze hebben de macht om deze vrouwen te arresteren en publiekelijk te vernederen, en deze macht wordt op grote schaal misbruikt. In Cambodja geeft ruim 70 procent van de bordeel-prostituees aan dat zij mishandeld zijn door politie, en bijna 60% is door de politie verkracht. Het akelige is dat zij nauwelijks in staat zijn deze misdaden te rapporteren, vanwege de angst dat zij zelf opgepakt of verder mishandeld zullen worden. Anti-trafficking organisaties plaatsen zich in de idiote situatie waarin ze geweld en mensenrechtsschendingen moeten gebruiken tegen de vrouwen en meisjes die ze beweren te redden, om op die manier te proberen te bewijzen dat er een misdaad is begaan, ondanks de ontkenning en gebrek aan medewerking van de zogenaamde slachtoffers.

Sekswerk Als Werk

Sekswerk is natuurlijk lang niet altijd een volledig vrije keuze, vaak zien vrouwen zich genoodzaakt sekswerk te doen omdat ze weinig andere opties hebben. Onderzoek door Mai (2009) toonde bijvoorbeeld aan dat veel migranten in de UK in de seksindustrie werken omdat ze daarmee een fatsoenlijke levensstandaard voor zichzelf en hun familie kunnen krijgen. Veel migranten kiezen voor sekswerk om misbruik in andere sectoren te vermijden, waar vaak sprake is van lange uren en weinig loon.

Een groot deel van de sekswerkers in Cambodja zijn voormalig naaisters en kledingmakers, die de omstandigheden in de seksindustrie prettiger vinden dan in andere sectoren. Bijna 95% van de vrouwen in CSOM onderzoek gaven aan dat hun primaire motivatie om als sekswerker te werken was vanwege het geld wat ze ermee verdienden. Zo’n 3.9% van de vrouwen gaf aan dat ze ooit gedwongen werden tot werken. Dit percentage, zowel in dit onderzoek als in andere onderzoeken, is vergelijkbaar met het percentage niet-sekswerk vrouwen dat zich gedwongen of mishandeld voelt. Verder geeft 97% (!) van de escorts aan dat hun zelfvertrouwen verbeterd is sinds zij als prostituee gingen werken, terwijl slechts 8% van de straat-prostituees dit rapporteert. Ander onderzoek Decker, 1979: 166, 174) toonde dat 75% van escorts vond dat hun leven verbeterd was sinds zij als sekswerker gingen werken, 25% zei dat het niks veranderde en 0% had het gevoel dat hun leven er slechter op was geworden. Een Australisch onderzoek toonde aan dat de helft van de prostituees hun werk als een van de grootste positieve factoren in hun leven zag, en 70% zei dat ze opnieuw prostitutie zouden kiezen als ze hun leven opnieuw zouden starten (Woodward et al., 2004: 39).

De mythe van mensenhandel stelt overheden in staat om zeer restrictieve migratiewetten in te voeren, zogenaamd om mensenhandel tegen te gaan maar vooral om migratie tegen te gaan. Cambodja heeft in 2008 de wet Suppression of Human Trafficking and Sexual Exploitation aangenomen, een wet welke UNICEF gefinancierd en ondersteund heeft. De wet zorgt er voor dat sekswerkers eigenlijk op geen enkele manier veilig kunnen werken, het criminaliseert vrijwel alle sociale en financiële transacties rondom sekswerk en dwong sekswerkers de straat op. De gevolgen zijn gruwelijk: sekswerkers worden verkracht, mishandeld en opgepakt door politie, de reddingindustrie houdt vrouwen tegen hun wens vast en er zijn zelfs vrouwen in gevangenschap overleden.

Doordat sekswerkers benaderd worden als ófwel criminelen die gestraft moeten worden, ófwel slachtoffers die we moeten redden, neemt de reddingsindustrie alle humane opties van sekswerkers weg. Neem bijvoorbeeld Project ROSE in de VS, waar prostituees moeten toegeven dat ze slachtoffer zijn, preken krijgen over hoe slecht het is om ‘je lichaam te verkopen’, moeten beloven nooit meer sekswerk te doen of anders de gevangenis in worden gegooid. Je bent een gore hoer of een willoos slachtoffer, niets anders.

‘Reddingsacties’ in de seksindustrie en wetgeving tegen ‘mensenhandel’ maken in de praktijk de positie van sekswerkers kwetsbaarder en gevaarlijker. Restrictieve migratiewetten om mensenhandel tegen te gaan en wetgeving tegen cliënten van sekswerkers maken het werk van prostituees ingewikkelder en soms zelfs ronduit onmogelijk, waardoor sekswerkers meer risico moeten nemen om onder de radar te blijven. Voor veel migrerende sekswerkers zijn de reddingindustrie en hun ‘reddingacties’ een groter risico voor hun veiligheid en levensonderhoud dan klanten en ‘pooiers’. Grote sekswerk-rechten organisaties als Empower in Thailand (50 duizend sekswerkers) roepen om hulp tegen de anti-trafficking organisaties die hen zwart maken, beledigen, de politie bij hen binnen laten vallen, jarenlang gevangen houden, medisch onderzoek afdwingen, gedwongen programma’s laten volgen en hen verbieden de grens over te gaan.

Effectieve Bestrijding Mensenhandel

Om mensenhandel te stoppen moet ten eerste de reddingsindustrie een halt toegeroepen worden. Prostituees reduceren tot willoze slachtoffers en dan invallen te doen in hun woon- of werkplek, ze vervolgens vast te houden in opvanghuizen waar ze niet weg mogen en verplicht werk moeten doen voor een minimaal loon omdat ze anders gestraft worden met arrestatie of erger IS MENSENHANDEL.

Sekswerk moet erkend worden als werk, zodat sekswerkers beschermd kunnen worden tegen misbruik en mishandeling door politie en instanties. In Nieuw Zeeland werden de wetten in 2003 veranderd zodat sekswerk legaal werd. Sekswerkers gaven aan zonder angst naar de politie en rechtbanken te kunnen gaan om misstanden aan te kaarten. Ruim 60% van de sekswerkers gaf aan dat ze onder de nieuwe wetgeving beter in staat waren om werk te weigeren. De conclusie vanuit het onderzoek comité was duidelijk: legalisering van sekswerk vergroot de rechten en veiligheid van sekswerkers. Pas wanneer sekswerkers gelijke rechten krijgen als andere werkers kunnen we mensenhandel daadwerkelijk aan gaan pakken. Als sekswerkers gewoon ruimtes kunnen huren, accountants kunnen inhuren, samen mogen werken en rechten hebben kan onrecht aangepakt worden.

Momenteel worden prostituees in Engeland die samen een werkflat huren beide opgepakt en veroordeeld voor het ‘pooier zijn’ en ‘bordeel houden’, waarmee ze de ander tot slachtoffer zouden maken! In India worden de volwassen thuiswonende kinderen van sekswerkers opgepakt voor mensenhandel (want ze profiteren financieel van het inkomen van hun ouder). In de VS worden prostituees die samen reizen of een klant bezoeken opgepakt, opnieuw omdat ze elkaar tot ‘slachtoffer’ zouden maken. Als je als sekswerker onzuivere toestanden kunt melden zonder bang te zijn dat je ontvoerd en vastgehouden wordt door de reddingsindustrie of opgepakt wordt door de politie kun je vanuit de seks-branche zelf zo veel hulp inschakelen. We maken de wereld op geen enkele manier beter als we sekswerkers straffen.

De daadwerkelijke oorzaken van mensenhandel moeten aangepakt worden. Problemen rondom armoede, ongelijkheid van sekse, migratieproblemen, discriminatie, culturele problemen en seksnegativisme. Mensenrechten. Maar dat is niet zo’n spannend verhaal als meisjes van 13 in een kast van 2 vierkante meter, dus blijft mensenhandel gefinancierd worden door ons. De redders. De good guys. Om te huilen :(. In Nieuw Zeeland zijn sinds 2003 trouwens geen incidenten met mensenhandel meer geweest.