Category Archives: Geen catergorie

Good Guy Greg

Het gebeurt me niet zo vaak dat mensen in mijn omgeving dreigen met fysiek geweld, maar onlangs is het toch echt gebeurt! Een feministische kennis van me zei dat hij me letterlijk in het gezicht zou stompen als ik het niet met hem eens zou zijn. Nu is dit niet iemand van wie ik veel te vrezen heb hoor, maar het was wel een opmerkelijke reactie om te krijgen. Mijn natuurlijke neiging is om mensen op te zoeken die gematigde en genuanceerde opvattingen hebben, van radicaal feministische websites en blogs blijf ik gewoonlijk weg. De argumenten die er gegeven worden zijn zelden de moeite waard, de hoeveelheid drama is me gewoon te veel en sowieso heb ik de indruk dat er niets te ‘winnen’ valt. Ik omring me graag met mensen die me het gevoel geven dat er nog een wereld aan kennis en inzicht voor me ligt!

Enniewee, het meningsverschil ging over grapjes over verkrachting. Slachtoffers van verkrachting kunnen zeer aangedaan zijn wanneer er grappen worden gemaakt over wat zij hebben meegemaakt, en bij zeer getraumatiseerde mannen en vrouwen kan het voor grote emotionele pijn, zelfbeschadiging of zelfs zelfmoordneigingen zorgen. De feministische kennis linkte naar een blogpost waarin de ervaringen van zo’n getraumatiseerde vrouw beschreven werden. Ik denk dat het goed is wanneer de grappenmakers zich ervan bewust zijn wat voor effect een dergelijke ervaring op mensen kan hebben, je wilt daar met gevoel en empathie mee omgaan. Maar ik ben het niet eens met de conclusie dat grappen over verkrachting verkeerd zijn. In tegendeel, ik ben voorstander van grappen over verkrachting. Wat me dus een dreigement en unfriend-actie op alle sociale netwerksites opleverde. Sorry voor het opscheppen hoor, het was me gewoon nog nooit gebeurd! Het is een beetje een life-event voor me, wat veel zegt over hoe incidentloos mijn leven is. I’ll count my blessings.

Humor is een complex iets. Het heeft zo veel verschillende functies dat het onmogelijk is om te zeggen dat grappen over een bepaald onderwerp okee of niet okee zijn, want verschillende grappen zijn soms nauwelijks met elkaar te vergelijken. In humor kunnen bepaalde ‘waarheden’ tot uiting komen, je spreekt er een bepaalde opvatting mee uit. Zo waren racistische grappen tot nog helemaal niet zo lang geleden prima geaccepteerd, want men vond dat er een kern van waarheid in zat. Ik kan me heel boos maken om sommige verkrachtingsgrappen. Bijvoorbeeld de volgende: “als een prostituee verkracht wordt, is dat dan verkrachting of diefstal?”. Hah hah. Het ergste is dat er dan vaak gereageerd wordt met “haha eigenlijk best een goed punt!”. Nee, dat is verdomme geen goed punt. Grappen waarbij rape myths bevestigd en verankerd worden zijn niet mijn kopje thee, ik denk echt dat het kwaad kan om daar je mond over te houden.

Maar humor is meer dan dat. Humor is ook de manier waarop mensen omgaan met moeilijke onderwerpen. Het hardst lachen we om dingen die pijn doen, waar we schaamte of afschuw bij voelen. Met humor neem je de macht terug, je maakt van het heilige grote verschrikkelijke ontzagwekkende ding ineens iets waar jij zomaar grappen over kunt maken. Het zorgt voor empowerment. Ik weet niet of jullie Harry Potter fans zijn, ikzelf niet zo, maar het laat me denken aan die scene waarbij ze de riddikulus spreuk leren. Bedankt aan de chatters op SamariuM trouwens voor me helpen bij het vinden van die spreuk, ik had alleen nog maar Snape in dameskleding in mijn hoofd!

Een tijd terug kreeg iemand uit het SamariuM team kanker. Dat was behoorlijk schrikken voor het hele team, en de sfeer tijdens de vergadering was dan ook wat bedrukt. Het onderwerp is toch nog steeds een beetje taboe, je weet niet wat je moet zeggen tegen iemand die zo’n nare ziekte heeft, het is ongemakkelijk en pijnlijk en dat misschien nog wel vooral voor de kankerpatiënt zelf. Het onderwerp werd even gemeden, toen kort besproken, tot de dame met kanker ineens met werkelijk verschrikkelijke grappen kwam. Iedereen in een deuk uiteraard, en voor we het wisten was iedereen de hardste grappen over kanker en chemotherapie aan het maken. Werkelijk, wat een verschil. De sfeer veranderde, het onderwerp werd ineens weer bespreekbaar, iedereen kon de spieren in hun schouders weer een beetje laten ontspannen. Humor werkt. Vaak is het zo dat degene die ‘slachtoffer’ is van het moeilijke onderwerp de eerste grap moet maken voor het ‘mag’, maar dat is lang niet altijd zo. Met humor kun je je afschuw uiten, juist de opvatting bevestigen en verankeren dat het verschrikkelijk is, je maakt het onderwerp bespreekbaar en wat meer behapbaar. Niemand flipt de pan uit bij grappen over de holocaust, ik heb er een paar posts terug nog een aantal gemaakt en geen enkele negatieve reactie op gehad. Geen enkele.

Maar verkrachting is naar de mening van veel feministen iets anders. Je mag overal grappen over maken, maar verkrachting is zo ontzettend het ergste van het ergste dat dat off-limits is. In de ogen van sommige feministen is er niets schadelijkers en afschuwelijkers en afschrikwekkenders dan verkrachting, het is de evil der evil of all evil. Een verkrachting meemaken is dermate beschadigend dat je alle veerkracht verlies. Moord, massamoord, racisme, maak er grappen over, het is allemaal prima. Maar verkrachting, ooeeh, dat kan niet!

Volgens mij help je niemand met een dergelijke houding. Verkrachting is gruwelijk, zoals er veel dingen in deze wereld gruwelijk zijn. Seksueel geweld op een soort hooggeplaatste troon plaatsen, een gruwel die buiten alle gruwelen staat, daar geef je slachtoffers geen macht mee. Daar geef je ze helemaal niets mee. Het is fucked up om dat te doen.

Wees geen klootzak. Probeer een beetje sensitief te zijn wanneer je humor gebruikt, probeer aan te voelen of het gepast is, en wees bereid sorry te zeggen als het verkeerd viel. Als je vriendin kanker heeft kan een snoeiharde grap precies datgene zijn dat ze nodig heeft, of het kan haar verschrikkelijk kwetsen. Hetzelfde met verkrachting. Wees een beetje aardig voor elkaar enzo. Be like Good Guy Greg. En die verzuurde oude feministische pruimen hebben gewoon te lang niet geneukt! Zo!

Ik mag hem wel, die Good Guy Greg.

Wordt vervolgd…

Marijke: Ik heb een idee voor een post in mijn hoofd. Het is nog niet helemaal helder, maar ik voel het zo borrelen weet je wel ;).
Pipper: Oh leuk, waarover?
Marijke: Over grapjes over gevoelige onderwerpen, naar aanleiding van dat meningsverschil over grapjes over verkrachting. Ik weet nog niet precies wat ik wil zeggen, maar iets over dat het… eh, wat complexer is dan soms lijkt. Ofzo.
Pipper: Ja precies, nou leuk idee!
Marijke: Yep! En ik had dus al wat ‘research’ gedaan ahem, ik heb foute grapjes opgezocht! Onder andere over de holocaust, want erger dan dat wordt het niet. Wil je het grapje horen?
Pipper: Sure!
Marijke: (even tussendoor: ik kan geen anekdotes vertellen. Grapjes gaan ook altijd fout. Ik heb me laten vertellen dat ik best grappig ben, maar verhalen zijn niet mijn talent). Okee, okee, nou je hebt dus Hitler, dit was al, nou ja maakt ook niet uit. Nou Hitler die loopt in een kamer en daar zijn allemaal van die hooggeplaatste dudes van hem, je weet wel, nazi lui enzo. En Hitler zegt tegen zijn dudes “ik heb een plan. Ik wil een paar miljoen joden vermoorden en één kitten!”. Nou en die dudes die horen dat en zegt een van de dudes “maar Hitler, waarom één kitten?”. Zegt Hitler “zie je wel, niemand geeft om de joden”.
Pipper: Juist.
Marijke: Geen grappig grapje heh.
Pipper: Nee, niet echt. Ach weet je, het hangt er ook vanaf wie er aanwezig is. Laatst was er, ik weet niet meer welke grap het was, maar bleek dus dat één van mijn collega’s een grootvader heeft die overleed in een concentratiekamp.
Marijke: Oh, pijnlijk.
Pipper: Ja, hij was van een wachttoren gevallen.
Marijke: Oh, was hij een van de Duitsers?
Pipper: Marijke…. dat was een grapje…
Marijke: Ik snap hem niet…
Pipper: *schatert*

Wordt vervolgd ;).

Van twee walletjes.

Wat weten jullie eigenlijk af van biseksuelen?

“Nou Marijke”, zeg je dan waarschijnlijk, “biseksuelen vallen op zowel mannen als vrouwen. Voor veel biseksuelen betekent dat dat ze zowel met mannen als met vrouwen relaties aan kunnen gaan, sommige biseksuelen hebben echter wel een duidelijke voorkeur. Er zijn ook biseksuelen die relaties aangaan met het ene geslacht en alleen seks wensen met het andere geslacht. Het is geen homogene groep!”.

Nou dat is inderdaad helemaal waar. Maar wat nog meer?

“Nou Marijke”, zeg je dan waarschijnlijk, “biseksuelen hebben soms nog wat moeite met geaccepteerd worden door anderen. In de hetero-wereld worden de bi-vrouwen gezien als heterovrouwen die aan trio’s doen, en de bi-mannen zijn gewoon vieze homo’s. En in de homo-wereld ziet men de biseksuelen als heteroseksuelen die soms seks willen met hetzelfde geslacht, een tijdje experimenteren, maar uiteindelijk toch een heteroseksuele relatie willen. Ze kunnen nergens echt terecht zeg maar”.

En dat klopt inderdaad ook.

Maar wisten jullie dat de meerderheid van de biseksuelen de seksuele geaardheid verborgen houdt voor de eigen partner?! Of dat de kans op suïcide bij biseksuelen hoger is dan bij homo/lesbos? Nee, ik wist dat ook niet. Deze feiten en nog veel meer kreeg ik te horen bij de Holland Bi-Con van afgelopen weekend.

Samen met Adri heb ik een workshop gegeven over relatievormen, waaronder dus monogamie en polyamorie. Het was een opvallend open en accepterende sfeer, en ik had het erg naar mijn zin. De presentatie van enkele onderzoeksresultaten vond ik echter vele malen indrukwekkender, en zodra ik een link heb gevonden met de samenvatting komt die hier direct te staan. Het is bar slecht gesteld met de emancipatie van biseksuelen! Die middag nog een panel-debat met onder andere Nichi van KARES (Kenniscentrum Alternatieve Relatievormen en Seksualiteit) en wat mensen van het COC. Erg tof, hoewel ik soms zo veel te zeggen en te vragen had dat ik op mijn handen moest gaan zitten en op mijn lippen moest bijten :P. Die avond nog een heel erg leuk feestje, en met de laatste trein weer terug naar huis (in de kou. Met bussen omdat er werkzaamheden waren. Soms wil ik een auto).

Oh en zondag was de Tilburg munch! We hadden High Tea in een restaurant hier in de buurt, was erg lekker trouwens. Volgende keer gaan we echter spare-ribs eten want die zijn nog beter (trust me, ik heb ze al eens gegeten daar en ze zijn goed). Hoe dan ook was het een erg leuke munch, met een hoop bezoekers en meer dan genoeg gespreksstof. Bedankt aan alle aanwezigen!

Meer dan squick.

Als jong meisje keek ik graag naar vechtsporten. Mijn opa in Ierland had altijd een bepaalde sportzender aanstaan waar bokswedstrijden op te zien waren, later op de avond kreeg je dan ook de wat minder beschaafde vormen. En dan zat ik dus pal voor die tv. Het is opmerkelijk, sport vond ik nooit interessant om te zien en ik was ook nauwelijks gevoelig voor competitie. Vechten en geweld vond ik toen al gruwelijk naar, dat mensen zich op die manier tegen elkaar keerden vond ik onvoorstelbaar. Ik ben thuis nooit geslagen, heb nog nooit gevochten en dat mensen echt boos op elkaar worden en dan gaan slaan was voor mij ronduit bizar. Maar zelfs als ukkie had ik door dat boksen anders is. Ik begreep dat het iets was waar beide partijen mee instemden, dat ze wisten waar ze mee bezig waren en dat er veiligheidsmaatregelen werden genomen. Wie hierin de 3 V’s herkent zit inderdaad op het juiste spoor. Ik begreep dat in die context geweld een andere betekenis kreeg, een andere functie ook. En daardoor werd het ineens mooi om te zien, dat rauwe en primitieve en gewelddadige. Toen ik jaren later BDSM ontdekte zag ik dan ook al snel de overeenkomsten, en dat de redenen waarom boksen prima is ook de redenen zijn waarom BDSM prima is. Het feit dat mensen ermee instemmen, er bewust mee bezig zijn, er actief voor kiezen, en misschien vooral ook wel met een positieve intentie, dat is wat het anders maakt. In het spel en in de wedstrijd tap je uit die diepe en donkere gevoelens, en je uit ze in een bewust gekozen en begrensde context, met instemming van alle betrokkenen. Het is zo cool dat mensen hun gevoelens op die manier kunnen kanaliseren in iets positiefs!

Toch zag lang niet iedereen het zoals ik het zag. Er zijn mensen die van mening zijn dat BDSM gewoonweg ziek en gewelddadig is, immoreel en laag. Net zoals je een onbekende op straat niet in elkaar timmert, zo sla je ook niet je eigen partner. Dat doe je gewoon niet, is de opvatting dan. Ook binnen de BDSM scene zelf zie je dergelijke redenaties soms langskomen. Of er nu sprake is van instemming en bewuste keuze zal allemaal wel, spelen met drank op doe je gewoon niet. En of er nu sprake is van instemming en bewuste keuze zal allemaal wel, 24/7 D/s is gewoon niet normaal meer. Het zijn kul-redeneringen als je het mij vraagt. Al eerder op deze blog heb ik het gebruik van het woord ‘squick’ verdedigd, een niet-veroordelende term waarmee je aangeeft dat iets gewoon echt een ew-gevoel bij je oproept. Je vindt het misschien niet verkeerd, en je wilt zelfs wel verdedigen dat iemand het recht heeft een bepaalde handeling te doen, maar it squicks you. Je vindt het he-le-maal niets! Sommige van mijn vanille vrienden hadden wel een dergelijke reactie op SM. Ik bedoel, allemaal prima dat ik dat doe enzo, maar ew. Zo niet hun ding. En dat is prima.

Maar er is nog een derde reactie mogelijk. Een paar maanden terug was ik weer in Ierland en zat op de bank naast mijn opa, die zoals vanouds naar een bokswedstrijd keek. En ineens zag ik het met andere ogen. Ik zag de 19-jarige jongens die vol tegen het voorhoofd geramd werden, en ik realiseerde me ineens de beschadigingen die een brein oploopt als je het maar genoeg heen en weer beukt in een schedel. Ondertussen wist ik dankzij mijn studie ook genoeg van neurologie om te weten wat dat betekent, de soms chronische hersenbeschadiging en cognitieve problemen, de dementie die op kan treden bij voldoende beschadiging en zelfs de persoonlijkheidsveranderingen die mogelijk zijn na een paar jaar hersen-butsen. En begrijp me niet verkeerd, ik verdedig met vuur het recht van volwassenen om aan risicovolle activiteiten deel te nemen. Ik zeg ook niet eens perse dat het een onjuiste of onverstandige beslissing is, als dat is wat iemand met zijn leven wil dan moet diegene dat doen. Voetballers lopen ook een veel groter gevaar op kapotgebeukte hersenen. Dat ik dat niets vind, sure, ik vind wel dat het mag. Maar squick is een te luchtig woord voor mijn gevoel op dat moment. Squick is wat ik voel als iemand masturbeert op afbeeldingen van cartoonkinderen. Ew, enzo. Nee, dit was een heel ander gevoel.

Het was een gevoel van ontzetting. Het besef van de gevolgen van meermaals tegen het hoofd geslagen worden maakte dat ik mijn ogen af wilde wenden. En echt, ik vind dat er helemaal niets mis is met boksen. Maar in mij riep het “jongens toch… waar zijn jullie mee bezig…”.

Da’s wat anders dan afkeuren. Maar het is ook heel wat anders dan gesquickt raken. Misschien is dat wel wat sommige mensen voelen als ze horen over vergaande D/s relaties, of haak-suspension, of zelfs een ferme spanking. “Jullie hebben alle recht dit te doen en ik verdedig de mogelijkheid om aan deze activiteit mee te doen, maar lieverds toch.. waar zijn jullie mee bezig..”.

Genoeg van Opzij

Wanneer ik de opzij ga lezen doe ik dat omdat ik educatie zoek. Ik wil interessante artikelen lezen over onderwerpen waar ik minder over weet dan de auteur, ik wil uitgedaagd worden en aan het denken gezet worden of op zijn minst geïnformeerd worden. Als ik gewoon een leuk stukje wil lezen kan ik ook bij andere bladen terecht, bladen die trouwens veel beter zijn in ontspannend vermaak bieden dan de Opzij ooit zal zijn. En die bladen lees ik ook, met plezier en af en toe frustratie. Bij de Opzij is het echter omgedraaid: ik lees het blad met frustratie en slechts af en toe met plezier.

Een tijdje terug is de Opzij van hoofdredacteur veranderd en dat heeft een duidelijk effect gehad op het blad. Maar zelfs voor deze grote verandering kon ik de Opzij-vrouwen soms wel achter het behang plakken. Opzij noemt zich een feministisch maandblad, maar het feit is dat het helemaal niet over feminisme gaat. Het gaat over blanke, rijke, intelligente vrouwen die de top proberen te bereiken. Opzij gaat uit van het idee dat carrière maken je nummer één roeping in het leven moet zijn, en wanneer je aan het werk gaat moet je dan ook succes proberen te hebben. Hierbij gaan ze voorbij aan het feit dat de meeste vrouwen in Nederland nooit de top zullen behalen, per definitie kan slechts een klein aantal tot de top behoren. Een groot aantal vrouwen en mannen werken gewoon achter de kassa of als verpleger of zijn secretaresse of besturen een taxi. Ze hebben noch de vaardigheden noch de intentie om aan de top te komen, ze doen gewoon hun werk en dat bevalt prima. En dat is wanneer je uitsluitend kijkt naar werk, en uitsluitend naar Nederland. Over de gehele wereld bezien is het behalen van de top binnen je werkveld wel het laatste van onze zorgen. We hebben het dan over meisjes van 7 die uitgehuwelijkt worden. Over heropvoedingskampen in de VS waar seksuele intimidatie bij het programma hoort. We hebben het over vrouwen die bij wet geen rechten hebben. We hebben het over besnijdenis, steniging, moord. Maar ook binnen Nederland, de absurde stereotypen over mannen en vrouwen, de latten waar vrouwen naast gelegd worden, hoe de seksualiteit van vrouwen nog altijd tot publieke zaak wordt gemaakt. Er is meer om over na te denken dan hoe je je tussen je collega-managers moet gedragen (tip van Roos Vonk: gedraag je bij conflicten als een man. Dat was de quote die in het voorwoord door de hoofdredacteur gegeven werd. Geen fucking grapje). Wie heeft het over zwarte vrouwen, islamitische vrouwen, domme vrouwen, arme vrouwen, gehandicapte vrouwen, lesbische vrouwen?

Na de verandering van hoofdredacteur is het erger geworden. Veel, en dan ook echt veel erger. Van blad dat gaat over topvrouwen is het een ‘vrouwenblad’ geworden. Waar het eerder een klein maar duidelijk lezerspubliek had (hoogopgeleide vrouwen in topposities) probeert het zich nu wat breder te profileren, nu wil het hét blad zijn voor alle rijke, hoogopgeleide en intelligente vrouwen. Ineens vind je tussen de artikelen over kinderopvang op je werk en een profiel van een succesvolle vrouw die haar eigen bedrijf runt ineens een typisch vrouwenblad-artikel over ‘eigenwijs zijn’. Braak. Ik heb me groen en geel geërgerd aan een 5 pagina tellend artikel over ‘de bloemfietsvrouw’ – wie zijn nou die vrouwen met van die kekke bloemetjes op hun fiets en wat voor redenen hebben ze om hun fiets zo te versieren? Om te huilen. Vorige maand een artikel over de munttheemoeders, van die echt stinkrijke (mannen van deze) vrouwen die hun kids op de opvang gooien en zelf met vriendinnen op een terrasje gaan kleppen om daarna naar de yoga te gaan. Een oppervlakkig artikel met een afzeikerig toontje zodat alle ‘normale’ vrouwen met een baan zich kunnen vergapen en zich negatief uit kunnen laten en het kan toch niet. Het had een goed artikel kunnen zijn, het roept immers vragen op over de positie van werk en geld in onze maatschappij, over wat feminisme zou moeten zeggen over dit soort situaties, maar helaas ging de Opzij niet veel verder dan “kiiijjk nou toch” en een lullige opsomming van waar die vrouwen hun dag mee vullen. Ver beneden het niveau dat ik verwacht van een feministisch maandblad.

Een aantal maanden terug stond er een artikel in over een bedrijf dat zich specifiek bezighoudt met marketing naar vrouwen. Lang was reclame gericht op mannen, maar het drong al snel genoeg door dat ook vrouwen consumeren. En flink ook. Sindsdien zijn er tig reclamecampagnes geweest die specifiek gericht waren op vrouwelijke consumenten. Een heel aantal faalde verschrikkelijk, omdat hun ideeën over wat vrouwen willen en hoe vrouwen in elkaar zitten pijnlijk seksistisch en foutief waren. Uiteindelijk kwamen er specialisten op het gebied van marketing voor vrouwen, die wel wisten hoe je vrouwen aan het kopen kon krijgen. Men verdient daar nog steeds big bucks mee, trouwens. Hoe dan ook, dit bedrijf richtte zich op dus op vrouwen en werd ook gerund door vrouwen. En het artikel was werkelijk verschrikkelijk. Ja, marketing voor vrouwen is totaal anders dan marketing voor mannen, want vrouwen prikken snel door onzin-verkooppraatjes heen. Bij vrouwen moet je met eerlijke en oprechte informatie komen, want vrouwen pikken geen onzin. Oh nee, die vrouwen gaan niet voor de one-liners die bij die domme mannen makkelijk werken, want vrouwen eisen meer! Uhu. Natuurlijk. Vrouwen prikken daar vast en zeker doorheen, van die goedkope marketingtruucjes. En op de volgende bladzijde een advertentie van Dove. Ik brak nog net niet mijn bureau met mijn keiharde headdesk. Mijn schedel hield het gelukkig ook.

Want Dove heh, Dove is echt de evil. De reclamecampagne van Dove heeft onomstotelijk laten zien dat vrouwen net zo makkelijk voor de gek te houden zijn als mannen. Dove haakte slim in op de weerstand tegen de eis om graatmager te zijn, de weerstand tegen de gephotohopte modellen en de overdaad aan cosmetische ingrepen. Wat doet Dove? Hetzelfde bedrijf dat ook de reclame voor Axe doet (je weet wel, de graatmagere ubergeile gemake-upte meiden die over de met Axe bespoten mannen heen glibberen) beweert voor de Dove-dames dat het gaat om ‘echte vrouwen’ en ‘echte schoonheid’. En de vrouwen slikken het. Wat zeg ik, de reclame-filmpjes over photoshop met de leus ‘tijd voor echte schoonheid’ wordt door vrouwen zo veel ge-like-ed en ge-schare-ed dat Dove nauwelijk nog reclame hoeft te maken, hun volgelingen dringen hun vriendinnen de reclame uit eigen beweging op! En dat er in de reclame van Dove nog steeds perfecte, gephotoshopte en slanke vrouwen worden gebruikt… wat maakt dat uit? Dove bewijst dat vrouwen net zo goed one-liners, totale bullshit en zelfs tegenstrijdigheden en achterbaksheid slikken.

Sinds Opzij zich meer als vrouwenblad is gaan profileren zijn ook de advertenties vrouwenblad-achtiger geworden. Wanneer ik de Viva aan het lezen ben stoor ik me niet aan reclame voor laarzen met bloemetjesmotief, maar de advertenties in Opzij zijn gewoon.. net wat pijnlijker. En het zijn niet alleen de reclames, ze hebben tegenwoordig ook van de beauty en lifestyle achtige dingen. Van die pagina’s met leuk nieuws over nieuwe producten van Rituals en teenslippers die gemaakt zijn van duurzaam materiaal. Een paar maanden terug zelfs eens stukje over een nieuw strijkijzer! Een strijkijzer!

Als feminist ben ik tegen ongefundeerde generalisaties over mannen en vrouwen, en ik sta sceptisch tegenover onderzoek wat aan probeert te tonen dat er aangeboren verschillen zijn. Ik vind dat je voorzichtig moet zijn met dat soort conclusies. In mijn onwetendheid had ik verwacht dat dit een opvatting zou zijn die veel voorkomt onder feministen, maar Opzij is het bepaald niet met me eens. In Opzij wordt een vreemde vorm van sekse-discriminatie toegepast. Wanneer iemand iets negatiefs zegt over vrouwen of iets positiefs over mannen is het stom en onzin en onegfundeerd, boe. Maar vervolgens staat er in de kolom ‘opstekers’ doodleuk dat vrouwen volgens een of ander kul-onderzoek beter zijn in leidinggeven. Ik vind onzin-uitspraken in het voordeel van vrouwen net zo veel crap als onzin-uitspraken in het voordeel van mannen. We willen af van sekse-discriminatie, niet een nieuwe vorm instellen waarbij vrouwen aan het langere eind trekken!

In de Opzij van deze maand stond een artikel over een vrouw die in de porno-industrie had gewerkt. “Eindelijk”, dacht ik, “eens wat anders dan economie”. Seks heeft natuurlijk meer dan gemiddeld mijn interesse, en hoewel ik niet vind dat Opzij zich extreem veel met het onderwerp moet bezighouden vond ik het wel erg leuk dat er eindelijk eens wat aandacht wordt besteed aan een breder beeld over de seks-industrie. Ik keek uit naar een wat diepgaander artikel over de maatschappelijke, ethische, feministische en uiteraard ook economische aspecten van seks-werk onder westerse vrouwen, maar werd weer eens teleurgesteld. Het artikel was weinig meer dan een geinig interview, en had niet misstaan in een meidenblad. Niet te moeilijk, net wat dingetjes waar je verontwaardigd over kunt voelen, voorzichtige conclusies dat het misschien nog wel mee valt allemaal. Een leuk stukje hoor, maar van de Opzij had ik meer inhoud verwacht..

Opzij faalt. Waar blogs tegenwoordig de diepte in gaan en problemen pijnlijk bloot leggen, heldere analyses geven en de boel weten te structureren, zo wordt Opzij steeds oppervlakkiger en dommer. Zit ik eerst op een feministische blog een heldere uiteenzetting te lezen over rape-culture, sla ik daarna de Opzij open en vind een poll over het vrouwenquotum en een wat te gemakkelijk stukje over waarom vrouwen vreemdgaan. Het is treurig. Tijd om mijn abonnement op te zeggen.

Porno in debat

Een tijd terug heb ik een paar maanden met de debatclub hier in Tilburg meegedaan. De enige reden dat ik gestopt ben is omdat ik het te druk had met andere dingen, dingen die ik belangrijker vond. Want ik vond het echt ontzettend leuk! Debat combineert waarde hechten aan argumenten en informatie met pittige en strijdlustige vormen van humor, je argument moet zinnig zijn maar als je het met een beetje flair en een geniepige steek naar de oppositie weet te maken scoor je extra punten ;). Helemaal mooi als dan de oppositie hard lachend “shaaame!’ begint te roepen (dat betekent dat je het er niet alleen mee oneens bent, je vindt het ook een schande!). Ik had er echt plezier in mijn tong flink te scherpen en een andere positie finaal af te maken, zonder dat een heel forum huilend “maar dat is mijn meeeening” over je heen komt vallen. Helemaal geweldig. Als ik niet te veel andere hobby’s en interesses had gehad was ik zeker mee blijven doen.

Wat ik alleen jammer vond was dat het vrijwel alleen over politiek ging, en weinig over meer principiële en ethische zaken. Geen reden om te stoppen, maar ik vond het wel zonde. Nu was ik vandaag op The Sexademic aan het lezen en toen kwam ik het volgende filmpje tegen: een debat over porno! Het debat is echt de moeite waard, ga er vooral naar luisteren. Maar ik vond het ook wel heerlijk om weer eens “point of information?” en dan een half-afwezige en bijna bitchy “no” te horen. Oh man ik wil weer meedoen met dat soort debat!

http://www.cus.org/connect/debates/2011/this-house-believes-pornography-does-a-good-public-service

Uitspraken die ik nooit meer wil horen.

Wie langer dan een aantal maanden in de BDSM scene rondloopt gaat ze herkennen. De lege, zichzelf herhalende en onzinnige dooddoeners der BDSM. Woorden die in specifieke omstandigheden echt een hoop betekenis hebben worden herhaald en tot mantra gemaakt tot er niets meer van over blijft. Een aantal zinnen wil ik dan ook nooit meer horen! Nooit! Wie ze nog gebruikt in discussies en gesprekken zou meteen moeten ‘verliezen’, net zoals wanneer je een Godwin dropt. Misschien kunnen we een Gouden Schandblok award uit gaan delen aan de mensen die te vaak bullshit posten? Deze zinnen zouden zeker tot de redenen voor een dergelijke nominatie moeten horen:

“Ik dacht dat BDSM draait om respect?”
“De klik is de basis”
“Waar is nog het wederzijdse vertrouwen in deze?”
“Communicatie is belangrijk!”
“BDSM moet wel leuk blijven”
“Verantwoordelijkheid” (dat woord is gewoon verpest. Period)
“Respect voor je mooie woorden”
“BDSM behoort subtiel te zijn”
“Ben je lust of pijnsub?”
“Ga je voor het spel of voor de diepgang?”
“Uiteindelijk is de sub de baas”
“Ik ben van Nature Dominant”
“SaMen, SMeken en alles waar de hoofdletters S en de M misbruikt worden”
“Een echte sub/Dom zou”
“Streng maar rechtvaardig”

Wie vult aan? Misschien kunnen we een BDSM Bullshit Bingo maken?

Hoe ik The Mother of All Evil trof in de nacht

In ons huis is er een bijna parallelle wereld waar ik geen kennis van heb: het computernetwerk. In de woonkamer staat een media-pc die ik nog niet aan kan zetten laat staan gebruiken, en met andere pc’s en laptops kun je weer allerlei andere shit op andere computers en ik snap er helemaal niets van. Wanneer Pipper muziek luistert doet hij dat via de boxen in de woonkamer of in de studiekamer, die kan hij via de computers besturen. Ik luister muziek met een koptelefoon in mijn pc gestoken omdat ik geen zin heb om te leren hoe alle computerdingen werken. Ik ben onmogelijk, ik weet het. Hoe dan ook: ik heb er geen kennis van.

Gisteravond laat kon ik niet slapen. Soms gebeurt dat, gaat mijn hoofd aan en wil het niet meer zomaar stoppen. Een mogelijkheid is om in bed te blijven liggen wachten, maar middenin de nacht kan ik nogal neerslachtig gaan denken dus vaak is dat ook niet de beste optie (voor je het weet zit ik te emo-en). Mijn oplossing is dan om op te staan en even wat anders te doen. Wat ik deed, ik besloot wat te internetten in de werkkamer. Nou, een geweldige post van Slettebak op Fetlife later voelde ik me al veel beter en (niet door haar post) flink slaperig, dus ik besluit weer naar bed te gaan. De lichtknop zit precies aan de verkeerde kant van de kamer wanneer je naar de slaapkamer wilt lopen, dus ik deed het licht uit en liep op de tast door de kamer, waarbij ik me per ongeluk toch stootte tegen het kastje waar de versterker op staat. In het donker liep ik door naar de slaapkamer, door de badkamer. Die zit tussen de werkkamer en de slaapkamer in. Het is een raar huis, what can I say. Hoe dan ook, daar sta ik in de donkere badkamer in het donkere huis midden in de nacht als ineens kei maar dan ook echt kei hard een gigantisch ruis-geluid door de werkkamer begint te schallen!

Weet je dat stukje uit The Ring waarbij het enge meisje uit de tv komt kruipen? En dat die tv’s dan vlak daarvoor zo’n ruis geluid maken? DAT geluid. Keihard. En in een donker huis met dat duivelse geluid is het licht van de versterker die aangesprongen is ook verrekte evil! Om te zeggen dat ik schrok is een understatement, en het scheelde weinig of ik had uitgeroepen “Pipper ren voor je leven het is de duivel de evil de monsters de geesten omgzz ze gaan ons halen!”. Gelukkig riep ik alleen heel hard “heeeeelp!” voor het tot me doordrong dat ik per ongeluk de versterker aan had gezet. Ik heb op alle knopjes op dat ding geramd tot het geluid stopte.

Echt, hoe ik mijn verjaardag heb afgesloten. Een slaapdronken Pipper die er niets van snapt en zo gedesoriënteerd is dat hij diagonaal de badkamer in komt snellen, een Marijke die een adrenalineshot heeft gehad waar je hart het van zou begeven en die zo in een deuk van de schrik to da max ligt dat ze dubbelgevouwen en letterlijk trillend en door de knieën zakkend staat te schateren, oh man.

Ik heb nog een kwartier liggen stuiteren van de schrik.

Fucking hell man. Ze zouden een soort beveiliging in moeten bouwen dat versterkers niet midden in de nacht zulke duivelse tonen uit mogen slaan! Echt, je zou er een hartaanval van krijgen! Goed dit is een veel te lang verhaal geworden over een veel te suf incident maar ik moest het even kwijt!

Pas op: youtubefilmpje bevat spoiler van The Ring