Tag Archives: reddingsindustrie

Pity Porn

Als er íets is wat anti-prostitutie mensen graag doen dan is het wel expliciete verhalen vertellen over de mishandeling en verkrachting van sekswerkers. De manier waarop dit gebeurt is meestal zo opzwepend dat het oprecht ongemakkelijk wordt, het leest bijna als gewelddadige erotica. Anti-prostitutie mensen verdedigingen hun gedrag door te zeggen dat zij misstanden aan de kaak willen stellen, ze willen kanten belichten die weinig belicht worden. Ze willen een stem geven aan hen die niet gehoord worden, beweren ze. Het zorgt voor compleet absurde gesprekken.

Sekswerkers: “Weer is iemand hun huis uit gezet omdat ze aan sekswerk deden. We worden op straat gezet, we worden ontslagen van onze day jobs, we worden letterlijk door omwonenden in elkaar geslagen.”
Anti’s: “Waarom romantiseren jullie het zo? Niet iedereen is een happy hooker die er zelf voor kiest”.
Sekswerkers: “Yeah we know. Maar welke achtergrond we ook hebben, we willen beschermd worden tegen geweld door de overheid, de politie en burgers. We worden kapot gemaakt.”
Anti’s: “Daar doe je het alweer! Zo’n positief beeld schetsen! Maar ik hoorde van een prostituee die al op haar 13e moest starten met het werk. Ze werd vastgehouden in een kelder op een smerig matrasje, en haar eerste klant weet ze nog goed. Hij kwam binnen en greep ruw haar borsten, en daarna nam hij zijn penis en ”
Sekswerkers: “DUDE!”
Anti’s: “vol van schaamte maar ze voelde hem al diep in haar anus, nog dieper tot ze dacht dat ze ”
Sekswerkers: “Are you fucking kidding me?”
Anti’s: “15 penissen per uur ze voelde hoe het smerige sperma tussen haar benen bleef plakken terwijl de andere klant haar betraande gezicht in zijn ”
Sekswerkers: “Dit is niet okee”
Anti’s: “Jullie willen gewoon de donkere kant van jullie werk niet erkennen!”

Het meest afschuwelijke voorbeeld is Somaly Mam. Deze dame dwong met haar organisatie minderjarige meisjes hardcore porno voor te lezen voor groepen volwassenen. Hardcore porno met zeer expliciet geweld en seksuele details die geen kind van 12 zou moeten kennen. De volwassenen betaalden Somaly Mam echter grof geld voor deze erotische dienst. Somaly Mam had namelijk een ‘anti-mensenhandel’ organisatie, die jonge meiden (die nooit in de prostitutie hadden gewerkt) ronselde om fictieve verhalen te vertellen. De volwassenen luisterden naar de lange expliciete verhalen van het (gelukkig fictieve) misbruik en trokken de portemonnee. Kindermisbruik was zelden zo lucratief.

 

De Misstanden Checklist

Maar hoe weet je nou of een artikel daadwerkelijk misstanden aan de kaak stelt, of dat het een kwestie is van winstgevende pity porn? Want vergis je niet: er zit veel (veel!) geld in de anti-sekswerk branche. Hier wat aanwijzingen dat je te maken hebt met exploitatieve pity porn:

  • De auteur heeft het alleen over geweld door klanten en pooiers.
    Dit is de meest betrouwbare aanwijzing dat het om pity porn gaat. Sekswerkers en slachtoffers van mensenhandel hebben het over geweld door de staat, geweld door politie en discriminatie. Zij willen aandacht voor de schendingen van hun mensenrechten. Pity porn schrijvers vinden dit echter geen opwindend onderwerp, en slaan dit thema geheel over.
  • Het artikel bestaat voor het grootste deel uit expliciete omschrijvingen van seksueel geweld.
    Op zichzelf is expliciet beschrijven van geweld geen probleem, soms is dat de beste manier om ergens aandacht voor te vragen. Maar wanneer een artikel bijna leest als een porno verhaaltje is dat een goede aanwijzing dat het hier om pity porn gaat. Realiseer je dat zelfs slachtoffers van mensenhandel lang niet altijd het werk zelf als traumatiserend hebben ervaren, klanten zijn meestal wel aardig.
  • Het verhaal gaat over witte vrouwen.
    Of, wanneer het over andere groepen gaat, dan wordt de rol van seksisme, racisme en armoede compleet overgeslagen. In pity porn heeft men het graag over het onschuldige jonge meisje wat nietsvermoedend in de klauwen van een pooier terecht komt. In de echte wereld zie je onder sekswerkers veel mensen van kleur, transmensen, gay mensen en mensen die niet able-bodied zijn. Minderjarige sekswerkers zijn super vaak homo of trans en door hun gestoorde christelijke familie het huis uit gegooid. Sekswerk is vaak de beste optie in een ingewikkelde situatie.
  • Reddingsorganisaties worden positief beschreven
    Reddingsorganisaties zijn de grootste oorzaak van uitbuiting onder sekswerkers wereldwijd. Dit probleem kan bijna niet overdreven worden. Zelfs slachtoffers zijn zeer expliciet: zij willen uit de klauwen van de reddingsindustrie blijven.  Let op met verhalen waarin een stoere witte man in een jeep de jonge onschuldige meisjes uit de prostitutie komt redden. Altijd foute boel.
  • Sekswerkers worden monddood gemaakt
    In pity porn wordt er voor hen gesproken. Een mondige sekswerker die het ineens over overheidsgeweld en decriminalisatie van prostitutie gaat hebben is immers niet geil. Goede artikelen vragen de mening van organisaties als Proud, die al jaren strijdt voor de rechten van sekswerkers.
  • Alles over naaimachines
    De fixatie op sekswerkers aan het naaien krijgen is echt… het zou compleet hilarisch zijn als het niet zo verdrietig was. Artikelen waarin men het heeft over de handwerkjes van voormalige prostituees kun je verbranden.

Als lezer is het niet jouw  verantwoordelijkheid om alle misstanden in de wereld tegen te gaan. Maar wees voorzichtig met het verspreiden van onjuiste informatie die bovendien schadelijk is voor kwetsbare groepen. Sekswerkers strijden voor hun rechten. Arbeidsrechten bijvoorbeeld. Steun ze daarin, in plaats van seksuele verhaaltjes over hun misbruik te verspreiden.

Lees meer:

Problemen met prostitutie

Stop mensenhandel: decriminaliseer prostitutie.

 

Interview Met De Partner Van Een Sekswerker

Marijke: Hey Tim, bedankt dat je dit interview wilt doen! Je bent de partner van een sekswerker. Dus wat doet je vriendin eigenlijk precies?partner van een sekswerker

Nou, vanwege privacy redenen kan ik je niet precies vertellen wat ze doet, maar ik ben inderdaad de partner van een sekswerker. Ze werkt al bijna tien jaar als prostituee. Haar werk is compleet legaal en vergund. Ze betaalt net als iedereen belasting. We wonen sinds een aantal jaren samen en ik ben altijd volledig op de hoogte geweest van haar beroep.




Heb je het ooit moeilijk gevonden?

Om heel eerlijk te zijn wel, ja. Toen we begonnen met daten en ze vertelde wat ze deed, was er veel waar ik doorheen moest werken. Je krijgt je hele leven al mee dat er iets mis is met prostitutie, dat er iets mis is met een vrouw als ze zoiets zou doen. Ik vond haar ontzettend leuk, maar is dit iemand die ik aan mijn ouders voor kan stellen? Waar ik een gezin mee wil stichten? Het maakte me ook onzeker, want wat zegt het over mij wanneer ik eindig met iemand die zomaar met iedereen seks zou hebben? Wat is er dan mis met mij?

En ergens ook dat het als man vernederend is wanneer je partner met meer mensen seks heeft gehad dan jij, het is een masculiniteit ding of iets dergelijks. Ik kwam met een hoop rare oordelen over sekswerk de relatie in. Als ze het alleen deed omdat ze het leuk vond, nou ja, oké, misschien. Maar als ze het voor het geld deed, dan voelde het voor mij alsof het haar verlaagde als mens. Als ik zo terug kijk weet ik niet hoe ze het met mij en al mijn bullshit heeft uitgehouden!

Je denkt er nu anders over, begrijp ik?

Oh zeker. Ik denk dat de grootste verandering was dat ik me realiseerde dat sekswerkers gewoon mensen zijn, snap je? En ik begon te begrijpen dat de waarde van een relatie niet bepaald wordt door de hoeveelheid mensen waar je wel of geen seks mee hebt gehad, maar dat het gaat om de relatie tussen jou en de persoon van wie je houdt.

Ik denk ook dat ik anders over seks ben gaan denken. Seks maakt een persoon niet goedkoop of minderwaardig. Sterker nog, ik vind het bewonderenswaardig wanneer mensen de moed hebben hun eigen dromen te volgen, seksuele keuzes te maken die goed zijn voor hen. Toen mijn vriendin en ik net een relatie kregen wilde ik mijn vrienden liever niet vertellen over haar werk. Wat als ze het af zouden keuren of haar er om af zouden wijzen? Nu ben ik er trots op en wil ik juist dat ze het weten. Niet alleen omdat ik trots ben trouwens, maar ook zodat ik tegen vrienden eerlijk kan zijn over dit geheim.

Dat klinkt allemaal heel goed. Maar het zijn niet alleen je eigen emoties waar je mee te maken krijgt. De rest van de wereld is niet altijd zo accepterend als het gaat om sekswerk. Maak je je daar zorgen om?

Ja. Er is zo veel om je zorgen over te maken, eigenlijk. Ik maak me zorgen dat, wanneer we kinderen krijgen, we Jeugdzorg op ons dak krijgen. Je hoort zo vaak over discriminatie tegen sekswerkers, het is eng. Soms is het gemakkelijk te vergeten dat de partners van sekswerkers ook net zo kwetsbaar zijn. En met de huidige mensenhandel-hype worden mijn rechten nog verder ingeperkt. Er worden wetten voorgesteld die het voor politie legaal zouden maken ons huis binnen te dringen zonder zelfs maar een huiszoekingsbevel. En als mannelijke partner van een sekswerker moet ik ontzettend op passen, want met de huidige wetgeving kan ik gemakkelijk vervolgd worden voor mensenhandel. Ook al ben ik op geen enkele manier betrokken in haar werk, je moet op je hoede blijven.

Yeah, in de sekswerkrechtenbeweging wordt veel gepraat over waarom decriminalisatie zo belangrijk is voor de veiligheid van sekswerkers, en soms is er zelfs wat aandacht voor de rechten en het welzijn van klanten. Maar ik denk dat we niet altijd stil staan bij de gevaren voor de mensen in het leven van sekswerkers, zoals bijvoorbeeld hun partners. Enkel haar even met de auto naar haar werk brengen kan jou al in de problemen brengen.

Exact, ik moet oppassen met haar ophalen van haar werk. Dat is idioot, toch? Als ze welke andere baan dan ook zou hebben, dan was het geen probleem. Maar wij moeten verschrikkelijk opletten. Als ze een boeking heeft in Duitsland of België en ik rijd haar er met de auto even heen, dan ben ik letterlijk, volgens de wet, schuldig aan mensenhandel.

Helpt het dat je wit bent? Ik weet dat het afschuwelijk klinkt als ik het zo zeg, maar het systeem in Nederland is ontzettend racistisch en classist. Ze gaan achter mensen aan die zwart en/of arm zijn. Ons beeld van een pooier of mensenhandelaar is een zwarte of oost-Europese vent, geen universitair geschoolde witte man.

partner van een sekswerkerJa, ik denk zeker dat het helpt dat ik wit ben. Ik heb een goede baan en verdien zelfs meer dan mijn vriendin. Mijn partner en ik hebben beide een universitaire studie afgerond. Als de kinderbescherming ons ooit zou onderzoeken dan komen we ‘normaal’ over, we praten en gedragen ons op een manier de bij hen geen alarmbellen af laat gaan. Door mijn huiskleur en maatschappelijke positie zal ik de kans krijgen mezelf te verdedigen. Ik denk dat dat echt een voordeel is, mensen zijn bereid naar me te luisteren.

Je ziet er niet uit als een loverboy.

Juist. Maar ik ben nog steeds voorzichtig. Ik ben handig met cijfers maar ze doet haar eigen
administratie. Het zijn die kleine dingetjes, je wilt er zeker van zijn dat je geen verkeerde indruk opwekt.

Maak je je wel eens zorgen om haar veiligheid?

Op haar werk? Nee.

Waarom niet?

Er is niet veel om je zorgen over te maken. Na jaren de verhalen te hebben gehoord over haar werk, hoe ze haar veiligheid beschermd, de goede en de negatieve kanten, heb ik denk ik wel een vrij helder beeld van de risico’s. Vergeleken met veel andere banen is sekswerk zelfs opvallend veilig.

En haar klanten?

Nee, ik maak me geen zorgen over haar klanten. Natuurlijk zit er soms wel eens een vervelende man tussen, waar ik me het meest zorgen om maak zijn de idioten die proberen het condoom er af te trekken. Maar mijn partner gaat daar hartstikke goed mee om. Ze is verantwoordelijk en weet hoe ze moet handelen in dergelijke situaties. Ik vertrouw haar.

Hoe zit het met SOA’s?

Ook daar maak ik me geen zorgen om, we hebben zinnige afspraken over veiligere seks. Ze gebruikt altijd bescherming op haar werk, we laten ons regelmatig testen en haar werkomgeving legt de prioriteit bij haar veiligheid. Ongelukken kunnen gebeuren, en eikels zoals ik hiervoor noemde kunnen gebeuren. Maar al met al vind ik dat we hier goed mee omgaan. Van wat ik begreep hebben we zelfs een beneden-gemiddelde kans op een soa.

Dat klinkt allemaal heel goed en positief. Is er iets waar je mee worstelt voor wat betreft je partner’s werk?

Ja. Wat ik moeilijk vind is dat er, voor mij als mannelijke partner van een sekswerker, niet echt een plek is. Het is geen man-vriendelijke business, tenzij ze je heel goed kennen word je met achterdocht bekeken. Het is anders wanneer je partner op een plek werkt en ze je leren kennen, maar in het algemeen willen managers jou echt niet in hun locatie zien. Je hebt niet echt een rol, begrijp je? Wanneer er op mijn werk een barbecue is neem ik mijn vriendin mee. Zelfs wanneer ze haar niet goed kennen kan ze gewoon mijn kantoor in lopen. Als maatschappij weten we wat je hoort te doen en kan verwachten met de partner van een werknemer. Maar wanneer je de partner bent van een sekswerker, dan is er niet zo’n soort plaats voor jou.

Ik denk dat mensen onderschatten hoe belastend het kan zijn voor een partner, ik leef ook met een geheim. Ik moet liegen over het werk van mijn vriendin, overal. De vraag “wat voor werk doet je partner” is zo casual. Maar voor mij is dat het punt waarop mijn dubbelleven begint. Als mensen er achter komen kan dat problemen veroorzaken op mijn werk, ik zou zelfs opgepakt kunnen worden door de politie, het is net zo veel mijn geheim als haar geheim.

Mijn vriendin heeft echter een hele community om haar heen, andere sekswerkers waar ze mee kan praten, mensen die in dezelfde situatie zitten. Ik heb dat niet, ik draag het meer in mijn eentje. Er zijn niet veel mensen met wie ik het hier over kan hebben. En op een bepaalde manier zit ik in de meest kwetsbare positie. Als mijn vriendin slechte intenties zou hebben, dan zou ze mijn leven helemaal kapot kunnen maken. Als ze van me wil scheiden kan ze mij daarbij compleet ruïneren. Ze hoeft me er enkel van te beschuldigen dat ik haar dwong en zelfs als het niet waar is, er geen enkel bewijs is, dan nog sta ik behoorlijk machteloos.

Nu vertrouw ik mijn vriendin compleet, maar ik denk dat mensen dit niet echt realiseren. Hoe kwetsbaar je bent als partner van een sekswerker. Als ik nu terug kijk op mijn worstelingen toen ik mijn partner net leerde kennen, waar ik me toen druk over maakte, dat mijn vriendin seks heeft met anderen.. ik stond niet stil bij de echte problemen die horen bij een relatie bij een sekswerker. Hoe kwetsbaar ik zou zijn. Toen ik een van mijn vrienden vertelde over haar werk vroeg hij “weet je zeker dat je hier oké mee bent?” en hij doelde niet op de emotionele kant. Hij bedoelde, ben je oké met de impact die dit op je leven zal gaan hebben?

Wat zou er denk je gebeuren als mensen er achter komen?

Ik weet het niet. De meeste van onze vrienden weten het, en dat is nooit een probleem geweest. Ze staan er niet altijd achter, maar ik voel me gesteund in mijn vriendschappen. Sekswerk is zo gestigmatiseerd, ik weet niet hoe het mijn carrière zou beïnvloeden. Ik maak me niet zo veel zorgen over mijn directe collega’s, mensen die me kennen en waarbij ik mezelf uit kan leggen. Maar mensen hoger op de ladder, of klanten, kunnen heel belangrijk zijn voor de toekomst van mijn carrière en ik weet niet of ze me het voordeel van de twijfel zouden geven als ze wisten dat mijn partner een prostituee is. Ik weet niet wat er zou gebeuren. Ik denk niet dat ik direct mijn baan zou verliezen maar het zou mijn carrière ernstig kunnen belemmeren.

Is dat voor jou een reden om te willen dat zij stopt met sekswerk?

Nee, dat is aan haar. Het punt is, ik ben hartstikke trots op haar en haar werk. Ze is onafhankelijk, heeft plezier in haar werk. Ik zou er een veel groter probleem mee hebben als ze ergens zou werken waar ze uitgebuit werd, stel dat ze in de gezondheidszorg zou werken bijvoorbeeld, waar mensen belachelijke uren maken voor een bijzonder laag loon. Ik zeg niet dat er iets mis is met mensen die in de gezondheidszorg werken, maar heel eerlijk, ik zie liever dat mijn vriendin ergens werkt waar ze gewaardeerd wordt, haar eigen uren bepaald, goed betaald krijgt en gelukkig is.

Dus je wilt verpleegkunde niet criminaliseren, voor hun eigen bestwil?

Haha, nee.

Wat vind je leuk aan haar werk?

Ik geniet van de verhalen waar ze mee thuis komt. Ze vertelt me over klanten die bijvoorbeeld nerveus of onzeker zijn, en dan hebben ze de tijd van hun leven met haar, en ik vind dat prachtig om te horen, hoe fijn het was en dat die klanten zo’n geweldige ervaring met haar hadden. Het is gewoon leuk om te horen hoe ze hun dag mooier heeft gemaakt. Ik kan ook echt aan haar zien dat ze daar blij over is. Ze komt meestal met een goede stemming thuis, ze is enthousiast en trots over haar werk. Ze spreekt vaak ook interessante mensen, ik denk dat dat wel onderschat wordt, hoe veel quality time prostituees hebben met hun klanten.

Krijg je de indruk dat ze de meeste van haar boekingen leuk vindt?

Ja. Nou ja, de meeste zijn denk ik gewoon routine, het is gewoon haar werk. Net als ieder ander werk eigenlijk, aan het einde van de dag heb je gewoon je werkdag gehad. De meeste dagen komt ze wel thuis met een interessant verhaal of iemand waar ze echt een fijne klik mee had. Van wat ik begrijp heeft ze niet altijd voor haar bevredigende seks, maar ze vindt gewoonlijk wel iets in iemand wat ze leuk vindt, heeft een fijne interactie met haar klant.

Het klinkt bijna perfect.

Nou, dat is het niet. Soms mag ze een klant niet zo, zijn ze vermoeiend of pushy. Het is net als met ander werk, soms is het geweldig en soms is het gewoon werk. Maar, al met al kun je het behoorlijk slechter voor elkaar hebben denk ik.

Beïnvloedt haar werk jullie seksleven?

Ja, wanneer ze veel werkt wel. Het is niet dat ze dan minder seks wil met mij, we hebben een normaal seksleven. Het is vooral dat haar behoefte aan fysiek contact dan minder wordt. Ik denk dat dat komt doordat ze die behoefte dan al vervuld heeft, ze was fysiek close met mensen, terwijl ik dat nog niet heb gehad en er nog behoefte aan heb. Wanneer dat gebeurt praten we er over en kijken we wat we kunnen doen, zonder dat we haar een knuffel-overdosis bezorgen.




Wat vind jij dat er in Nederland moet veranderen voor wat betreft sekswerk?

We hebben een zinnig en eerlijk systeem nodig wat sekswerkers faciliteert om legaal en onafhankelijk te werken en zonder angst voor onderbreking door politie of overheid. Het huidige systeem is zo vaag en onduidelijk, als de overheid je wil hinderen dan kan dat. We hebben een helder systeem nodig waarin sekswerkers worden behandeld als werkers, met duidelijke en consistente regels, zodat sekswerkers hun bedrijf kunnen draaien als een bedrijf. Ik vind dat de huidig oplossingen die door de overheid geboden worden ineffectief zijn en sekswerkers onnodig belemmert in hun persoonlijke vrijheden, en bovendien de rechtspositie van hun partners in gevaar brengt.

Wat wil je dat mensen weten over de partner zijn van een sekswerker?

Nou, het beeld wat ik krijg van de media en overheid is dat de partners van sekswerkers allemaal de rol hebben van pooier of loverboy. Ik denk dat dit beeld onjuist is en niet echt bestaat. Net zoals je een sekswerker op straat niet kunt herkennen, zo kun je ook de partners van sekswerkers niet herkennen. Ik denk dat wij meestal gewoon supportive partners zijn met een alledaags leven. We wonen in normale huizen, hebben normale banen.

Laatste woorden?

Sekswerk is gewoon werk, en sekswerkers zijn gewoon mensen. Ik houd van mijn vriendin, zij houdt van mij, we hebben een normale relatie en een normaal leven. De echte schade komt van discriminatie en stigma, niet van sekswerk zelf.

Sekswerkers bang voor politie

politiePolitie is de grootste oorzaak van geweld richting sekswerkers. Wereldwijd hebben prostituees het meest kans om in elkaar geslagen, beroofd, verkracht of ontvoerd te worden door politieagenten. Politiegeweld is een veel grotere dreiging voor de veiligheid van sekswerkers dan pooiers, klanten en mensenhandelaren bij elkaar.

In Nederland is sekswerk niet volledig gecriminaliseerd, en dit biedt enige bescherming. Toch is het zo dat ook in Nederland sekswerkers het meest te vrezen hebben van politie. Agenten vallen sekswerkers lastig, vernederen ze, vallen met geweld hun huis en werkplek in, schenden hun privacy en brengen hen zelfs in gevaar. De steeds verdere overregulatie en criminalisatie van sekswerk maakt dit geweld enkel erger, en onder sekswerkers is er dan ook een hoop angst en onrust.

Wanneer je gelooft dat prostituees een kwetsbare doelgroep zijn, bedenk je dan goed tegen wie die doelgroep beschermd moet worden. In je fantasie spelen wrede pooiers en gewelddadige klanten misschien een grote rol, maar de werkelijkheid is niet jouw fantasie. Uit de feiten blijkt dat prostituees het meest beschermd zijn wanneer hun mensenrechten gerespecteerd worden en hun werk als werk wordt behandeld. Hun leven staat op het spel wanneer we onze donkere fantasieën het beleid laten bepalen.

Enkele tweets van een Nederlandse sekswerker:

Zonder Instemming van Sekswerkers

Mark van der Beer is de partner van Felicia Anna, een hele coole prostituee die werkt op de Wallen in Amsterdam. Ze is daarnaast actief bij Proud, die geweldige organisatie voor en door sekswerkers. Hoe dan ook, Mark twittert regelmatig over de ontwikkelingen in Amsterdam en plaatste vandaag een foto die me boos maakte. Niet op hem, trouwens, maar wel op al die zogenaamde ‘hulporganisaties’ die zich zogenaamd inzetten voor het welzijn van sekswerkers.

100De bad guys van vandaag? Medewerkers van Oudezijds 100, een christelijke club die beweert het beste met sekswerkers voor te hebben. Mark rapporteert dat deze mensen vandaag aan het filmen waren op de Wallen, uiteraard zonder de instemming van de sekswerkers zelf. Dit gebeurt zo vaak dat Proud zelfs een project heeft puur over het ongewenst gebruik van dit soort opnames en foto’s. Sekswerkers hebben namelijk reden om hier niet blij mee te zijn. Hun werk is nog altijd proudontzettend gestigmatiseerd, familie weet lang niet altijd over het werk dat ze doen, veel prostituees hebben kinderen, de ouders van één van de vriendjes van die kids zal je foto maar eens zien in zo’n ‘awareness raising’ onzin campagne.

proud2Het is zo… zo gemeen. Zo ontzettend gemeen. Beweren dat je geeft om prostituees, zelfs subsidie ontvangen om hulp te kunnen bieden, maar ondertussen een van de grootste oorzaken zijn van problemen voor sekswerkers. Ze gebruiken onder hun instemming. Hun leven moeilijker maken.

Ik ben niet tegen religie, trouwens. Maar het maakt me wel verdrietig dat “christelijk” bijna altijd gelijk staat aan “gevaarlijk” wanneer het over prostitutie gaat. Dat christelijk zo vaak uitbuiting en grensoverschrijdend gedrag en leugens betekent. Dat “christelijk” een reden is om bang te zijn.

Yvette Luhrs voorzitter van Proud

yvette luhrsOnlangs is de geweldige Yvette Luhrs voorzitter geworden van Proud, de organisatie voor en door sekswerkers. Joh, Proud is zo geweldig, ik kan nog steeds niet geloven dat ze bestaan. Ze bereiken politici, de media, doen daadwerkelijke outreach naar sekswerkers en hebben een gigantische achterban. Yvette is door de NOS geïnterviewd over het verschrikkelijke plan van Gert Jan Segers van de Christen Unie om klanten van sekswerkers strafbaar te stellen. Wat heeft ze een prettige, respectvolle, rustige toon, ik ben helemaal fan.

Voor de goede orde: verkrachting van sekswerkers is uiteraard al strafbaar. Gert Jan Segers maar ook Liesbeth van Tongeren van GroenLinks hebben het over situaties waarin vrouwen in kelderboxen worden gehouden en overduidelijk tegen hun wens gepenetreerd worden, maar vanzelfsprekend is dat al verboden. Het zou geen verschil moeten maken of je er 10 euro voor neerlegt of ‘gratis’ een vrouw tot seks dwingt, beide zijn verkrachting. Dit is al verboden.

Het gaat dan ook helemaal niet om het strafbaar stellen van dit soort duidelijke dwang-situaties. In plaats daarvan is het een eerste stap naar het Zweedse Model, waarin alle klanten van sekswerkers strafbaar zijn.

Legale en vergunde werkplekken worden op grote schaal gesloten. Daarnaast worden prostituees die op de paar overgebleven plekken zitten regelmatig lastig gevallen door de politie, zo worden hun werkplekken kapot geslagen, hun bezittingen afgenomen en worden ze tegen hun wens meegenomen naar het bureau en vastgehouden. Werken vanuit hotels is nauwelijks nog mogelijk, een appartement huren om uit te werken is niet toegestaan, vanuit je eigen huis werken betekent dat je op elk moment op straat kan worden gezet. Politici doen er alles aan om sekswerkers te kelderboxen, caravans en schuurtjes in de jagen.

Samenwerken met een net beveiligingsbedrijf kan niet, niemand wil met prostitutie worden geassocieerd. Sekswerkers die in hun caravan of kelderbox dus wat beveiliging willen, kunnen niet anders dan wat grote Bulgaren inhuren.

En het zijn precies de klanten van deze vrijwillige, door de politiek opgejaagde sekswerkers die door de nieuwe wet strafbaar zouden worden.

De daadwerkelijk onvrijwillige slachtoffers verkrachten, dat was allang verboden. Daarvoor kon je allang veroordeeld worden.

Maar met de nieuwe wet zou er geen dwang meer nodig zijn. Zogenaamde ‘tekenen van mensenhandel’ zoals werken vanuit onvergunde werkplekken zou voldoende worden voor een veroordeling. En ondertussen de vergunde werkplekken blijven sluiten…

Het gaat echt wel de goede kant op. Amnesty International staat aan de kant van de sekswerkers, vrijwel al het onderzoek toont aan dat volledige decriminalisatie het beste werkt tegen misstanden, sekswerkers worden steeds vaker gehoord. Maar deze stuiptrekkingen van hoerenhaat blijven een weerwoord nodig hebben, en Proud doet dat geweldig.

Sex Sells (Zicht op kwetsbaarheid)

picard-headdeskEen rapport genaamd ‘Zicht op kwetsbaarheid’ over kinderen in een kwetsbare positie. Roma kinderen, Syrische kinderen die gevlucht zijn, kindbruiden. Wat voor plaatje hoort daarbij?

Een foto van een volwassen witte vrouw in sexy kleding. Natuurlijk.

Niet te geloven.

EDIT: gelukkig voelden ze na opmerkingen op twitter eindelijk ook aan dat het totaal ongepast was. Het plaatje is snel veranderd!

kinderen

Wat voor prostitutie klant ben jij?

Vragenlijst onderzoek lijkt zo onschuldig, maar door de manier van vragen stellen kun je de resultaten ontzettend beïnvloeden. Als je mensen bijvoorbeeld vraagt “vindt u het erg als er geweld wordt gebruikt tegen moslims?” dan zal de meerderheid aangeven dat inderdaad erg te vinden (krantenkop: “Meerderheid Nederlanders is tegen geweld naar moslims”), maar stel je de vraag “voelt u zich verantwoordelijk voor het stoppen van geweld tegen moslims?” dan zeggen de meeste mensen ‘nee’ (krantenkop: “Meerderheid Nederlanders niet bereid iets te doen tegen geweld naar moslims”). Op die manier kun je het beeld wat je uit je resultaten krijgt ontzettend beïnvloeden.

prostitutieklantSOAIDS is over het algemeen een toffe club, maar hun recente zelftest ‘Wat voor klant ben jij?’ is een pijnlijk voorbeeld van hoe vragenlijstonderzoek helemaal verkeerd kan gaan. Klanten van sekswerkers worden in onderzoek en media graag in hokjes gestopt. De gebruiker die niet geeft om het welzijn van de vrouwen die hij bezoekt en ook geen melding maakt van misstanden. De fantast die denkt dat hij een speciale band heeft met ‘zijn’ meiden en geen condoom wil gebruiken. De seksverslaafde voor wie het gaat om de kick. Echte klanten, de meerderheid van de klanten, blijven in dit soort opdelingen buiten beeld. En in simpel vragenlijst onderzoek worden ze zelfs uitgesloten, ze kunnen zich niet zichtbaar maken omdat hun antwoorden er nooit bij staan.

“Waarom ga je naar een prostituee?”. Uit onderzoek blijkt dat veel klanten seks zoeken bij een sekswerker, niet per definitie voor de ‘variatie’ maar simpelweg omdat de meeste mensen behoefte hebben aan seksueel contact in hun leven maar het niet altijd te vinden is. Het antwoord van de doorsnee klant staat er echter niet tussen. Je kunt kiezen uit de opties ‘seks komt op de tweede plaats, het gaat om aandacht en gezelligheid’, ‘wanneer ik het verdiend heb, het is soms net een drang’, ‘puur voor de seksuele variatie’ en ‘ik spreek niet van naar een prostituee gaan, ik hoor er gewoon bij, ze zien me als hun vriend of adviseur’. De meest voorkomende motivatie (“Ik heb behoefte aan seks”) staat er niet tussen.

seksvoorgeld“Wanneer ga je naar een prostituee?”is vraag drie. De opties zijn ‘steeds verschillende prostituees als ik op zakenreis ben’, ‘meestal als ik geen relatie heb maar soms ook tijdens een relatie omdat de sekswerkers me zo graag zien’ (wait what?), ‘ik ben alleen en ga naar vaste dames, vriendschap en contact vind ik belangrijker dan seks’, en als laatste de typische ‘zo veel mogelijk en verschillende maar het valt me altijd tegen!’. Maar de meest logische optie “wanneer ik behoefte heb aan seksueel contact” staat er niet tussen.

“Wat voor soort seks zoek je bij een prostituee” is een van de vreemdste. Je kunt zeggen dat het niet om de seks gaat, dat je iets anders wilt dan gewoon en dat zij het dan wel zal weten (???), dat je alleen doet wat zij aanbiedt zodat zij een inkomen heeft en jij je goed voelt (??????) of dat je er wel voor betaalt maar zelden krijgt wat je wilt en een jankerd bent. Ok dus niet om de seks, gekke seks, haar seks of teleurgesteld – maar wat te denken van fijne seks? Wat voor soort seks zoek je bij een prostituee: gewoon leuke seks, die fijn voelt, omdat seks prettig is? Die optie staat er gewoon niet eens bij – compleet bizar.

Vraag je je af wat voor klant jij bent? Ik kan wel een gok doen. Waarschijnlijk, statistisch gezien, ben jij de klant die door dit soort onderzoeken genegeerd wordt. Een gewone man die graag fijne seks heeft met een vrouw die daarmee instemt. Je wenst de sekswerkers die je bezoekt het beste toe maar voelt je niet verantwoordelijk voor eventuele misstanden. Het liefst bezoek je sekswerkers die plezier hebben in hun werk, uit zulk contact haal je zelf ook het meest plezier. In je contact met sekswerkers ben je respectvol, maar je weet niet zo veel van de sekswerkrechten beweging af en laat je door anti-prostitutie leugens in de media wel eens van de wijs brengen en zegt dan onzinnige dingen tegen de vrouwen die je bezoekt. Zo respectloos als politie en hulpverlening word je gelukkig zelden.

Je bent een Echte Klant.

 

Razzia in BE: lachende agenten en gillende hoeren

vleesGedeeld door een van mijn favoriete Twitteraars: in België doen ze dus ook aan razzia’s. Zo extreem als in Nederland is het gelukkig nog niet, maar het blijft toch akelig om te lezen hoe respectloos er met sekswerkers wordt omgegaan. In het artikel vindt men het niet eens nodig de vrouwen als mens te erkennen: het gaat over stukken vlees. De vrouwen slaan gillend op de vlucht wanneer de politie in valt, maar de agenten vinden het wel amusant. “Die zijn onze actie van een paar weken geleden precies nog niet vergeten”, grinnikt een politieman.

Ach ja, het kan altijd erger. In Nederland wordt bij een razzia de werkplek kapot geslagen, de vrouwen in een arrestatie busje gegooid omdat ze ervan verdacht worden slachtoffer te zijn, ondertussen wordt hun huis binnengevallen en hun spullen gestolen (ontnemingsmaatregel, noemen ze dat), allemaal om ‘zicht te krijgen’ op prostitutie (arrestaties komen vrijwel niet voor).

Het is allemaal voor het welzijn van dat blote, rood verlichte vlees in de vitrines, natuurlijk, grinnikt een politieman.

Kindermisbruik en mensenhandel

Gewelddadige hardcore pornografische verhalen moesten de minderjarige meisjes vertellen. Voor een betalend publiek van blanke Westerlingen lazen deze meisjes, soms maar 13 jaar oud, fictieve verhalen voor die niet eens meer sadomasochistisch te noemen waren. In opdracht van hun eigenaar presenteerden zij porno vol verkrachtingen, marteling, verminking en zeer expliciete seks, totaal ongeschikt voor dergelijke jonge kinderen. Hoe veel deze organisatie er precies mee verdiende is onduidelijk, maar de leiders staken jaarlijks honderdduizenden dollars in hun zak. Het gebeurde vlak onder onze neus.

We hebben allemaal een fascinatie voor wreedheid. Als kind viel het me al op hoe veel boeken gaan over pesten, mishandeling en geweld. Als volwassenen lezen we de verhalen van slachtoffers, kicken op reality-tv over mensen in moeilijke situaties en roddelen doen we ook graag over de details van andermans ellende. Het zit blijkbaar een beetje in onze natuur. Ik ben niet van de gedachtenpolitie en een beetje voyeurisme is me in die zin ook niet vreemd. Maar ik trek de grens bij het tot slachtoffer maken van anderen voor je eigen plezier of gewin. Kinderen buit je niet op die manier seksueel uit, ook niet als het alleen maar om het voorlezen van gewelddadige hardcore erotica gaat.

De organisatie waar ik het over heb is de Somaly Mam Foundation, een organisatie die zogenaamd slachtoffers van mensenhandel redt maar in werkelijkheid natuurlijk prostituees ontvoert, vasthoudt en gedwongen werk laten verrichten in hun fabrieken. Veel vrouwen in Cambodja, waar Somaly Mam vandaan komt, kiezen bewust voor de seksindustrie om de slechte arbeidsomstandigheden en misdadig lage lonen in de fabrieken te ontlopen. Niet alleen deze vrouwen worden door Somaly Mam en haar bondgenoten lastig gevallen, ook meisjes die helemaal niet schuldig zijn aan prosti.. ik bedoel slachtoffer zijn worden gestraf… ik bedoel gered door ze te ontvoe… ik bedoel bevrijden en daarna als slaven te laten werken in.. ik bedoel natuurlijk een kans te geven op een betere toekomst: In naai-ateliers waar ze voor een fractie van het minimumloop producten van Nike in elkaar stikken (een van de grote sponsoren van de reddingsindustrie, vast puur toeval). De echte prostituees hield ze natuurlijk gewoon gevangen.

Niet alleen heeft Somaly Mam het heel bont gemaakt door uitgebreid te liegen dat ze zelf slachtoffer is geweest van mensenhandel, ze dwong kinderen fictieve pornografische verhalen te vertellen over misbruik dat nooit gebeurd was. Long Pross mocht bijvoorbeeld bij Oprah vertellen dat ze door mensenhandelaren naar een bordeel was gebracht waar ze werd geslagen, met elektriciteitskabels werd gemarteld, twee ruwe abortussen moest ondergaan en haar oog door een boze pooier eruit werd gesneden. Ze vertelde dat ze, nadat ze gered was, weer naar huis ging waar haar ouders niks met haar te maken wilden hebben. Alleen de grote held Somaly Mam hielp haar. De werkelijkheid? Haar oog was als kind chirurgisch verwijderd vanwege een tumor, medische dossier en foto’s en ouders en artsen kunnen dit bevestigen. Ze was nooit verhandeld, woonde bij haar ouders en was bij AFESIP (een aan Somaly Mam verbonden organisatie) aangemeld vanwege een training die ze daar kon volgen. Meas Ratha mocht in 1998 op haar 13e gedetailleerde fantasieën beschrijven over hoe ze als een seks-slaaf was gehouden. Nu is ze in de 30 en vertelt dat niks van dat verhaal waar was – Somaly Mam had haar het verhaal voor laten lezen zodat er meer geld opgehaald zou worden voor haar organisatie. En dat is wat deze walgelijke industrie doet: meisjes en vrouwen ontvoeren, vasthouden, verplichte arbeid laten verrichten en geile verhalen laten vertellen zodat er nog meer geld binnenstroomt.

Maar het kan de donateurs niets schelen. Somaly Mam was een van de grootste organisaties binnen de redding-fetish seksindustrie, maar we waren te druk bezig haar uit te nodigen in The White House en haar aan te moedigen op Oprah of haar kas te spekken met onze donaties om door te hebben dat ze misbruik van kinderen aan ons verkoopt.

Wanneer gaan we de redding-fetish seksindustrie een keer stoppen? De Somaly Mam Foundation gaat zonder Somaly Mam trouwens gewoon door…

De Mythe van Mensenhandel

Het is bijna het standaard heldenverhaal: slechterikken ontvoeren onschuldig meisje, held valt binnen en bevrijdt haar. Het is eigenlijk precies wat ons verteld wordt over mensenhandel in de seksindustrie. De mensenhandelaren stelen de vrouw, laten haar gedwongen werken totdat de helden haar bordeel binnen vallen en haar bevrijden. Maar wat als de vrouw geen slachtoffer blijkt? Wat als er in geen velden of wegen slechterikken te vinden zijn? Wat als de redders de bad guys worden?

Reddingsindustrie

Er gaat veel geld om in de reddingsindustrie . De USAID Counter Trafficking in Persons project trok een stevige 7.3 miljoen dollar. De Coalition Against Trafficking in Women, een van de grootste internationale organisaties tegen prostitutie, biedt financiering en banen aan talloze projecten en personen. Free A Girl haalde me de actie Lock me Up al meer dan honderdduizend euro op voor onder andere Alliance Anti Trafic die bevrijdingsacties uitvoert door prostituees van hun werkplek mee te nemen en in overheidsgebouwen vast te houden. Op zich een nobel doel natuurlijk, vrouwen willen bevrijden van seksuele uitbuiting. Maar er zijn een aantal problemen.

Het lijkt er wel op alsof de prostituees helemaal niet gered willen worden” verbaasde de manager van een Rescue Foundation opvang in India zich. Als redders hadden ze weer eens een inval gedaan in een bordeel, waarna ze de vrouwen gedwongen naar een opvanghuis brachten waar ze niet weg mochten. Keer op keer bleven vrouwen zich vrij breken, bleven protesteren tegen hun gevangenschap in de opvanghuizen en nadat ze gevlucht waren trokken ze vaak weer richting hun oude werkplek. Het leek er wel op alsof de vrouwen zelf in de prostitutie wilden werken, zichzelf niet als slachtoffer zagen, de ‘reddingsacties’ ervaren als een inbreuk op hun mensenrechten en levensonderhoud en zich vooral slachtoffer voelden van de reddingsindustrie.

We have now reached a point in history where there are more women in the Thai sex industry who are being abused by anti-trafficking practices than there are women being exploited by traffickers. – Thailand, Empower Report

In Thailand worden sekswerkers die nadat ze opgepakt zijn weigeren toe te geven dat ze slachtoffer van mensenhandel zijn maandenlang vastgehouden zodat ze als getuige kunnen dienen in andere mensenhandel-zaken. Ze hebben geen recht op een advocaat, mogen geen contact op nemen met familie of andere organisaties en ze mogen niet weg. Er wordt onvoldoende gezondheidszorg geboden in dergelijke ‘opvanghuizen’ (gevangenissen voor prostituees). Er bestaat geen onafhankelijk bureau voor klachten, er is geen rechtszaak, de reddingindustrie kan haar gang gaan.

Ook in India proberen vrouwen koste wat kost uit de klauwen van de reddingsindustrie te blijven. Nadat voor de zoveelste keer vrouwen uit de ‘opvanghuizen’ (gevangenissen) in Mumbai waren weg gevlucht liet de Hoge Raad onderzoek doen. “De opvanghuizen zijn een levende hel” was de conclusie. Vrouwen die verdacht worden van prostitutie, ongeacht of ze schuldig zijn (eh, of ze slachtoffer zijn natuurlijk) worden tot jarenlang vastgehouden, ook al willen ze weg. Ze hebben geen recht op een advocaat want ze zijn slachtoffer en er is geen rechtszaak. Ze mogen geen contact hebben met de wereld buiten het tehuis, hoewel hun familie wel vaak te horen krijgt dat ze sekswerker zijn zodat vrouwen vanwege de schande niet terug naar huis durven. Ze krijgen prutjes te eten met insecten, wormen en grind er in. Seksueel misbruik door personeel is aan de orde van de dag, net als gedwongen vaginaal onderzoek en mishandeling. Er is onvoldoende sanitair, vrouwen plassen en poepen op de grond, gezondheidszorg is er vrijwel niet. Ze willen weg. Vrouwen zijn depressief, angstig en zelfs suïcidaal. Steeds meer geld wordt gepompt in het bewaken van deze opvanghuizen: niet om de vrouwen veilig te houden, maar om ze binnen te houden en de zoveelste uitbraakpoging de kop weer in te drukken.

Want begrijp wel: organisaties in de reddingsindustrie halen bakken met geld binnen als ze maar genoeg vrouwen ‘redden’ en ‘rehabiliteren’ in hun opvanghuizen. Hoe meer rechtszaken lopen (voor zover er daders zijn worden zij zelden veroordeeld), hoe meer ‘getuigen’ ze ‘beschermen’ en hoe meer sekswerkers ze ‘een kans op een betere toekomst bieden’ door ze voor een minimumloon spullen te laten maken die in het Westen voor big bucks worden verkocht (“gemaakt door kansarme vrouwen die uit de seksindustrie zijn gered!”) hoe meer die projecten geld krijgen. Hoe meer vrouwen, hoe meer cash. In Zuid-Korea werden de pesterijen van de politie zo ernstig dat prostituees nog liever zelfmoord pleegden dan ‘gered’ te worden. De Verenigde Staten zette de regering onder druk om prostitutie (‘mensenhandel’) tegen te gaan. Ondanks protesten vanuit de sekswerkers zelf bleef de politie klanten op pakken en prostituees lastig vallen. Vrouwen verdienden eerder zo’n 9 duizend dollar per maand, maar zakten af naar ruim 3 duizend sinds de politie bordelen binnen bleef vallen. De VS en Zuid-Koreaanse overheid bereikt wat ze wil: vrouwen worden tegen hun wil de prostitutie uit gedwongen. Voor 920 dollar per maand mogen ze in een opvang wonen en voor de overheid werken, maar zoals gebruikelijk zien weinig prostituees het zitten om in gevangenschap gedwongen werk te verrich… ik bedoel ‘gered’ te worden.

RATSW: If a woman agrees to go to work in a brothel but ends up sent to a factory and forced to sew, is that trafficking? Would you rescue her? Police: No that is not trafficking. We wouldn’t rescue her. That is called an opportunity.  Empower Report

Omvang van Mensenhandel

De reddingsindustrie beweert dat miljoenen mensen over de hele wereld, met name vrouwen en kinderen, als vlees de grenzen over gehaald worden om daar als slaven te werken in de prostitutie. Maar daadwerkelijke aanwijzingen voor deze grootschalige mensenhandel wordt nooit gevonden.

De reddingsindustrie beweert dat dit komt doordat het een verborgen en schimmige wereld is waardoor het moeilijk is om harde data te vinden, maar zelfs grote ‘reddingsoperaties’ falen in het aantonen van trafficking. Neem bijvoorbeeld het Britse project ‘Pantameter 2‘ waarbij de politie van het hele Verenigd Koninkrijk (waaronder de republiek Ierland en de UK Human Trafficking Centre) betrokken was en er invallen werden gedaan in honderden (honderden!) bordelen en massagesalons. Het resultaat? Nul arrestaties. Geen enkele arrestatie voor trafficking of gedwongen prostitutie. Zero. Nada. Ontevreden over deze uitkomsten werd Project Acumen opgezet met het expliciete doel om mensenhandel aan te tonen. De uitkomsten waren teleurstellend: geen van de vrouwen was ontvoerd, vastgehouden of verkocht.

Om in het onderzoek als ‘kwetsbaar’ aangemerkt te worden hoefden zij slechts aan één kenmerk te voldoen, waarbij in een bordeel werken één van de kenmerken was, waardoor heel de groep als ‘kwetsbaar’ werd bestempeld. Andere kenmerken waren een economisch zwakke positie hebben (geen Engels spreken, geen opleiding hebben), een zwakke maatschappelijke positie hebben (illegaal zijn, bijvoorbeeld), onjuist geïnformeerd zijn (in een andere stad gaan werken dan afgesproken was voldoende) of geweld en dwang (werd nauwelijks gevonden). Vier kenmerken was voldoende om als ‘slachtoffer van mensenhandel’ in het rapport te komen, ongeacht of je daadwerkelijk slachtoffer was van mensenhandel. Men vond dat 11% van de onderzochte vrouwen aan deze kenmerken voldeed. Vervolgens hebben ze dit percentage op basis van vooroordelen stevig verhoogd (“dit moet te laag zijn, in het echt zijn er vast meer vrouwen uit kwetsbare landen”) en gingen de resultaten de wereld in: duizenden slachtoffers van mensenhandel in de UK! Ze hadden er niet één gevonden…

Mensenhandel In Nederland

CoMensha is een Nederlandse stichting die zich inzet tegen mensenhandel en brengt rapportages uit over de omvang van mensenhandel in Nederland. Haar cijfers worden gebruikt door bijvoorbeeld het WODC van het Ministerie van Justitie en door de politie. In haar jaarrapporten vermeldt CoMensha hoeveel meldingen van mogelijke slachtoffers zij hebben gehad, maar voor het gemak verkorten zij dit structureel tot slachtoffers van mensenhandel. Voor de goede orde: CoMensha controleert of toetst deze meldingen niet, het zijn meldingen van vermoedens. Het onzorgvuldige (en misleidende) taalgebruik van CoMensha wordt echter door allerlei officiële instanties zonder pardon overgenomen, de meldingen van mogelijke slachtoffers veranderen daardoor ineens in slachtoffers. In opdracht van de regering deed het bureau Intraval in 2006 bijvoorbeeld onderzoek naar prostitutie en vermelde in hun rapport “400 slachtoffers van mensenhandel” terwijl er in werkelijkheid dus 400 meldingen waren van mogelijke slachtoffers.

Maar over echte misstanden in prostitutie wordt keer op keer gezwegen. Zo wordt Utrechtse prostituees het werk zowat onmogelijk gemaakt en wordt hen een werkplek geweigerd voor ‘hun eigen bestwil’ en ‘vanwege vermoedens van mensenhandel’. Opnieuw wordt de mensenhandelmythe gebruikt om de positie van prostituees gevaarlijker te maken, de seksbranche ondergronds te drukken en de rechten van sekswerkers weg te nemen.

De Nationaal Rapporteur Mensenhandel vroeg in 2000 aan 155 hulpinstellingen en belangenorganisaties hoeveel meldingen zij hadden van mogelijke slachtoffers van mensenhandel en telde toen de genoemde aantallen simpelweg bij elkaar op (!) zonder te corrigeren op dubbeltellingen en had het daarna in het rapport voortdurend over slachtoffers in plaats van mogelijke slachtoffers, waardoor in kranten en andere media onjuist beweerd werd dat er in 2000 608 slachtoffers van mensenhandel waren geweest.

De Internationale Reddingsindustrie

In Cambodja alleen al zijn er honderden organisaties die sekswerkers ‘redden en rehabiliteren’, vermoedelijk zijn er zelfs meer activisten dan daadwerkelijke slachtoffers van mensenhandel. Een audit van de USAID Counter Trafficking in Persons project rapporteerde dat in 2009 slechts 12 mensen vervolgd zijn voor mensenhandel. De Asia-Pacific Network of Sex Workers (APNSW) rapporteert hoe de reddingsindustrie op bijna pornografische wijze lugubere verhalen over seksuele vernedering gebruikt om meer geld binnen te halen, terwijl ze er tegelijkertijd nauwelijks in slagen daadwerkelijke slachtoffers te vinden. “Slachtoffers zijn zich er niet bewust van, ontkennen, willen niet in zien of kunnen niet in zien dat ze slachtoffer zijn, wat het moeilijk maakt hen te bereiken” is de verklaring van deze organisaties. De politie is vaak de dader van geweld tegen sekswerkers.

Politiegeweld

In landen waar prostitutie niet toegestaan is, blijkt zelfs dat de politie de nummer 1 dader is van geweld tegen sekswerkers. Ze hebben de macht om deze vrouwen te arresteren en publiekelijk te vernederen, en deze macht wordt op grote schaal misbruikt. In Cambodja geeft ruim 70 procent van de bordeel-prostituees aan dat zij mishandeld zijn door politie, en bijna 60% is door de politie verkracht. Het akelige is dat zij nauwelijks in staat zijn deze misdaden te rapporteren, vanwege de angst dat zij zelf opgepakt of verder mishandeld zullen worden. Anti-trafficking organisaties plaatsen zich in de idiote situatie waarin ze geweld en mensenrechtsschendingen moeten gebruiken tegen de vrouwen en meisjes die ze beweren te redden, om op die manier te proberen te bewijzen dat er een misdaad is begaan, ondanks de ontkenning en gebrek aan medewerking van de zogenaamde slachtoffers.

Sekswerk Als Werk

Sekswerk is natuurlijk lang niet altijd een volledig vrije keuze, vaak zien vrouwen zich genoodzaakt sekswerk te doen omdat ze weinig andere opties hebben. Onderzoek door Mai (2009) toonde bijvoorbeeld aan dat veel migranten in de UK in de seksindustrie werken omdat ze daarmee een fatsoenlijke levensstandaard voor zichzelf en hun familie kunnen krijgen. Veel migranten kiezen voor sekswerk om misbruik in andere sectoren te vermijden, waar vaak sprake is van lange uren en weinig loon.

Een groot deel van de sekswerkers in Cambodja zijn voormalig naaisters en kledingmakers, die de omstandigheden in de seksindustrie prettiger vinden dan in andere sectoren. Bijna 95% van de vrouwen in CSOM onderzoek gaven aan dat hun primaire motivatie om als sekswerker te werken was vanwege het geld wat ze ermee verdienden. Zo’n 3.9% van de vrouwen gaf aan dat ze ooit gedwongen werden tot werken. Dit percentage, zowel in dit onderzoek als in andere onderzoeken, is vergelijkbaar met het percentage niet-sekswerk vrouwen dat zich gedwongen of mishandeld voelt. Verder geeft 97% (!) van de escorts aan dat hun zelfvertrouwen verbeterd is sinds zij als prostituee gingen werken, terwijl slechts 8% van de straat-prostituees dit rapporteert. Ander onderzoek Decker, 1979: 166, 174) toonde dat 75% van escorts vond dat hun leven verbeterd was sinds zij als sekswerker gingen werken, 25% zei dat het niks veranderde en 0% had het gevoel dat hun leven er slechter op was geworden. Een Australisch onderzoek toonde aan dat de helft van de prostituees hun werk als een van de grootste positieve factoren in hun leven zag, en 70% zei dat ze opnieuw prostitutie zouden kiezen als ze hun leven opnieuw zouden starten (Woodward et al., 2004: 39).

De mythe van mensenhandel stelt overheden in staat om zeer restrictieve migratiewetten in te voeren, zogenaamd om mensenhandel tegen te gaan maar vooral om migratie tegen te gaan. Cambodja heeft in 2008 de wet Suppression of Human Trafficking and Sexual Exploitation aangenomen, een wet welke UNICEF gefinancierd en ondersteund heeft. De wet zorgt er voor dat sekswerkers eigenlijk op geen enkele manier veilig kunnen werken, het criminaliseert vrijwel alle sociale en financiële transacties rondom sekswerk en dwong sekswerkers de straat op. De gevolgen zijn gruwelijk: sekswerkers worden verkracht, mishandeld en opgepakt door politie, de reddingindustrie houdt vrouwen tegen hun wens vast en er zijn zelfs vrouwen in gevangenschap overleden.

Doordat sekswerkers benaderd worden als ófwel criminelen die gestraft moeten worden, ófwel slachtoffers die we moeten redden, neemt de reddingsindustrie alle humane opties van sekswerkers weg. Neem bijvoorbeeld Project ROSE in de VS, waar prostituees moeten toegeven dat ze slachtoffer zijn, preken krijgen over hoe slecht het is om ‘je lichaam te verkopen’, moeten beloven nooit meer sekswerk te doen of anders de gevangenis in worden gegooid. Je bent een gore hoer of een willoos slachtoffer, niets anders.

‘Reddingsacties’ in de seksindustrie en wetgeving tegen ‘mensenhandel’ maken in de praktijk de positie van sekswerkers kwetsbaarder en gevaarlijker. Restrictieve migratiewetten om mensenhandel tegen te gaan en wetgeving tegen cliënten van sekswerkers maken het werk van prostituees ingewikkelder en soms zelfs ronduit onmogelijk, waardoor sekswerkers meer risico moeten nemen om onder de radar te blijven. Voor veel migrerende sekswerkers zijn de reddingindustrie en hun ‘reddingacties’ een groter risico voor hun veiligheid en levensonderhoud dan klanten en ‘pooiers’. Grote sekswerk-rechten organisaties als Empower in Thailand (50 duizend sekswerkers) roepen om hulp tegen de anti-trafficking organisaties die hen zwart maken, beledigen, de politie bij hen binnen laten vallen, jarenlang gevangen houden, medisch onderzoek afdwingen, gedwongen programma’s laten volgen en hen verbieden de grens over te gaan.

Effectieve Bestrijding Mensenhandel

Om mensenhandel te stoppen moet ten eerste de reddingsindustrie een halt toegeroepen worden. Prostituees reduceren tot willoze slachtoffers en dan invallen te doen in hun woon- of werkplek, ze vervolgens vast te houden in opvanghuizen waar ze niet weg mogen en verplicht werk moeten doen voor een minimaal loon omdat ze anders gestraft worden met arrestatie of erger IS MENSENHANDEL.

Sekswerk moet erkend worden als werk, zodat sekswerkers beschermd kunnen worden tegen misbruik en mishandeling door politie en instanties. In Nieuw Zeeland werden de wetten in 2003 veranderd zodat sekswerk legaal werd. Sekswerkers gaven aan zonder angst naar de politie en rechtbanken te kunnen gaan om misstanden aan te kaarten. Ruim 60% van de sekswerkers gaf aan dat ze onder de nieuwe wetgeving beter in staat waren om werk te weigeren. De conclusie vanuit het onderzoek comité was duidelijk: legalisering van sekswerk vergroot de rechten en veiligheid van sekswerkers. Pas wanneer sekswerkers gelijke rechten krijgen als andere werkers kunnen we mensenhandel daadwerkelijk aan gaan pakken. Als sekswerkers gewoon ruimtes kunnen huren, accountants kunnen inhuren, samen mogen werken en rechten hebben kan onrecht aangepakt worden.

Momenteel worden prostituees in Engeland die samen een werkflat huren beide opgepakt en veroordeeld voor het ‘pooier zijn’ en ‘bordeel houden’, waarmee ze de ander tot slachtoffer zouden maken! In India worden de volwassen thuiswonende kinderen van sekswerkers opgepakt voor mensenhandel (want ze profiteren financieel van het inkomen van hun ouder). In de VS worden prostituees die samen reizen of een klant bezoeken opgepakt, opnieuw omdat ze elkaar tot ‘slachtoffer’ zouden maken. Als je als sekswerker onzuivere toestanden kunt melden zonder bang te zijn dat je ontvoerd en vastgehouden wordt door de reddingsindustrie of opgepakt wordt door de politie kun je vanuit de seks-branche zelf zo veel hulp inschakelen. We maken de wereld op geen enkele manier beter als we sekswerkers straffen.

De daadwerkelijke oorzaken van mensenhandel moeten aangepakt worden. Problemen rondom armoede, ongelijkheid van sekse, migratieproblemen, discriminatie, culturele problemen en seksnegativisme. Mensenrechten. Maar dat is niet zo’n spannend verhaal als meisjes van 13 in een kast van 2 vierkante meter, dus blijft mensenhandel gefinancierd worden door ons. De redders. De good guys. Om te huilen :(. In Nieuw Zeeland zijn sinds 2003 trouwens geen incidenten met mensenhandel meer geweest.