Tag Archives: reddingsindustrie

Sekswerkers bang voor politie

politiePolitie is de grootste oorzaak van geweld richting sekswerkers. Wereldwijd hebben prostituees het meest kans om in elkaar geslagen, beroofd, verkracht of ontvoerd te worden door politieagenten. Politiegeweld is een veel grotere dreiging voor de veiligheid van sekswerkers dan pooiers, klanten en mensenhandelaren bij elkaar.

In Nederland is sekswerk niet volledig gecriminaliseerd, en dit biedt enige bescherming. Toch is het zo dat ook in Nederland sekswerkers het meest te vrezen hebben van politie. Agenten vallen sekswerkers lastig, vernederen ze, vallen met geweld hun huis en werkplek in, schenden hun privacy en brengen hen zelfs in gevaar. De steeds verdere overregulatie en criminalisatie van sekswerk maakt dit geweld enkel erger, en onder sekswerkers is er dan ook een hoop angst en onrust.

Wanneer je gelooft dat prostituees een kwetsbare doelgroep zijn, bedenk je dan goed tegen wie die doelgroep beschermd moet worden. In je fantasie spelen wrede pooiers en gewelddadige klanten misschien een grote rol, maar de werkelijkheid is niet jouw fantasie. Uit de feiten blijkt dat prostituees het meest beschermd zijn wanneer hun mensenrechten gerespecteerd worden en hun werk als werk wordt behandeld. Hun leven staat op het spel wanneer we onze donkere fantasieën het beleid laten bepalen.

Enkele tweets van een Nederlandse sekswerker:

Zonder Instemming van Sekswerkers

Mark van der Beer is de partner van Felicia Anna, een hele coole prostituee die werkt op de Wallen in Amsterdam. Ze is daarnaast actief bij Proud, die geweldige organisatie voor en door sekswerkers. Hoe dan ook, Mark twittert regelmatig over de ontwikkelingen in Amsterdam en plaatste vandaag een foto die me boos maakte. Niet op hem, trouwens, maar wel op al die zogenaamde ‘hulporganisaties’ die zich zogenaamd inzetten voor het welzijn van sekswerkers.

100De bad guys van vandaag? Medewerkers van Oudezijds 100, een christelijke club die beweert het beste met sekswerkers voor te hebben. Mark rapporteert dat deze mensen vandaag aan het filmen waren op de Wallen, uiteraard zonder de instemming van de sekswerkers zelf. Dit gebeurt zo vaak dat Proud zelfs een project heeft puur over het ongewenst gebruik van dit soort opnames en foto’s. Sekswerkers hebben namelijk reden om hier niet blij mee te zijn. Hun werk is nog altijd proudontzettend gestigmatiseerd, familie weet lang niet altijd over het werk dat ze doen, veel prostituees hebben kinderen, de ouders van één van de vriendjes van die kids zal je foto maar eens zien in zo’n ‘awareness raising’ onzin campagne.

proud2Het is zo… zo gemeen. Zo ontzettend gemeen. Beweren dat je geeft om prostituees, zelfs subsidie ontvangen om hulp te kunnen bieden, maar ondertussen een van de grootste oorzaken zijn van problemen voor sekswerkers. Ze gebruiken onder hun instemming. Hun leven moeilijker maken.

Ik ben niet tegen religie, trouwens. Maar het maakt me wel verdrietig dat “christelijk” bijna altijd gelijk staat aan “gevaarlijk” wanneer het over prostitutie gaat. Dat christelijk zo vaak uitbuiting en grensoverschrijdend gedrag en leugens betekent. Dat “christelijk” een reden is om bang te zijn.

Yvette Luhrs voorzitter van Proud

yvette luhrsOnlangs is de geweldige Yvette Luhrs voorzitter geworden van Proud, de organisatie voor en door sekswerkers. Joh, Proud is zo geweldig, ik kan nog steeds niet geloven dat ze bestaan. Ze bereiken politici, de media, doen daadwerkelijke outreach naar sekswerkers en hebben een gigantische achterban. Yvette is door de NOS geïnterviewd over het verschrikkelijke plan van Gert Jan Segers van de Christen Unie om klanten van sekswerkers strafbaar te stellen. Wat heeft ze een prettige, respectvolle, rustige toon, ik ben helemaal fan.

Voor de goede orde: verkrachting van sekswerkers is uiteraard al strafbaar. Gert Jan Segers maar ook Liesbeth van Tongeren van GroenLinks hebben het over situaties waarin vrouwen in kelderboxen worden gehouden en overduidelijk tegen hun wens gepenetreerd worden, maar vanzelfsprekend is dat al verboden. Het zou geen verschil moeten maken of je er 10 euro voor neerlegt of ‘gratis’ een vrouw tot seks dwingt, beide zijn verkrachting. Dit is al verboden.

Het gaat dan ook helemaal niet om het strafbaar stellen van dit soort duidelijke dwang-situaties. In plaats daarvan is het een eerste stap naar het Zweedse Model, waarin alle klanten van sekswerkers strafbaar zijn.

Legale en vergunde werkplekken worden op grote schaal gesloten. Daarnaast worden prostituees die op de paar overgebleven plekken zitten regelmatig lastig gevallen door de politie, zo worden hun werkplekken kapot geslagen, hun bezittingen afgenomen en worden ze tegen hun wens meegenomen naar het bureau en vastgehouden. Werken vanuit hotels is nauwelijks nog mogelijk, een appartement huren om uit te werken is niet toegestaan, vanuit je eigen huis werken betekent dat je op elk moment op straat kan worden gezet. Politici doen er alles aan om sekswerkers te kelderboxen, caravans en schuurtjes in de jagen.

Samenwerken met een net beveiligingsbedrijf kan niet, niemand wil met prostitutie worden geassocieerd. Sekswerkers die in hun caravan of kelderbox dus wat beveiliging willen, kunnen niet anders dan wat grote Bulgaren inhuren.

En het zijn precies de klanten van deze vrijwillige, door de politiek opgejaagde sekswerkers die door de nieuwe wet strafbaar zouden worden.

De daadwerkelijk onvrijwillige slachtoffers verkrachten, dat was allang verboden. Daarvoor kon je allang veroordeeld worden.

Maar met de nieuwe wet zou er geen dwang meer nodig zijn. Zogenaamde ‘tekenen van mensenhandel’ zoals werken vanuit onvergunde werkplekken zou voldoende worden voor een veroordeling. En ondertussen de vergunde werkplekken blijven sluiten…

Het gaat echt wel de goede kant op. Amnesty International staat aan de kant van de sekswerkers, vrijwel al het onderzoek toont aan dat volledige decriminalisatie het beste werkt tegen misstanden, sekswerkers worden steeds vaker gehoord. Maar deze stuiptrekkingen van hoerenhaat blijven een weerwoord nodig hebben, en Proud doet dat geweldig.

Sex Sells (Zicht op kwetsbaarheid)

picard-headdeskEen rapport genaamd ‘Zicht op kwetsbaarheid’ over kinderen in een kwetsbare positie. Roma kinderen, Syrische kinderen die gevlucht zijn, kindbruiden. Wat voor plaatje hoort daarbij?

Een foto van een volwassen witte vrouw in sexy kleding. Natuurlijk.

Niet te geloven.

EDIT: gelukkig voelden ze na opmerkingen op twitter eindelijk ook aan dat het totaal ongepast was. Het plaatje is snel veranderd!

kinderen

Wat voor prostitutie klant ben jij?

Vragenlijst onderzoek lijkt zo onschuldig, maar door de manier van vragen stellen kun je de resultaten ontzettend beïnvloeden. Als je mensen bijvoorbeeld vraagt “vindt u het erg als er geweld wordt gebruikt tegen moslims?” dan zal de meerderheid aangeven dat inderdaad erg te vinden (krantenkop: “Meerderheid Nederlanders is tegen geweld naar moslims”), maar stel je de vraag “voelt u zich verantwoordelijk voor het stoppen van geweld tegen moslims?” dan zeggen de meeste mensen ‘nee’ (krantenkop: “Meerderheid Nederlanders niet bereid iets te doen tegen geweld naar moslims”). Op die manier kun je het beeld wat je uit je resultaten krijgt ontzettend beïnvloeden.

prostitutieklantSOAIDS is over het algemeen een toffe club, maar hun recente zelftest ‘Wat voor klant ben jij?’ is een pijnlijk voorbeeld van hoe vragenlijstonderzoek helemaal verkeerd kan gaan. Klanten van sekswerkers worden in onderzoek en media graag in hokjes gestopt. De gebruiker die niet geeft om het welzijn van de vrouwen die hij bezoekt en ook geen melding maakt van misstanden. De fantast die denkt dat hij een speciale band heeft met ‘zijn’ meiden en geen condoom wil gebruiken. De seksverslaafde voor wie het gaat om de kick. Echte klanten, de meerderheid van de klanten, blijven in dit soort opdelingen buiten beeld. En in simpel vragenlijst onderzoek worden ze zelfs uitgesloten, ze kunnen zich niet zichtbaar maken omdat hun antwoorden er nooit bij staan.

“Waarom ga je naar een prostituee?”. Uit onderzoek blijkt dat veel klanten seks zoeken bij een sekswerker, niet per definitie voor de ‘variatie’ maar simpelweg omdat de meeste mensen behoefte hebben aan seksueel contact in hun leven maar het niet altijd te vinden is. Het antwoord van de doorsnee klant staat er echter niet tussen. Je kunt kiezen uit de opties ‘seks komt op de tweede plaats, het gaat om aandacht en gezelligheid’, ‘wanneer ik het verdiend heb, het is soms net een drang’, ‘puur voor de seksuele variatie’ en ‘ik spreek niet van naar een prostituee gaan, ik hoor er gewoon bij, ze zien me als hun vriend of adviseur’. De meest voorkomende motivatie (“Ik heb behoefte aan seks”) staat er niet tussen.

seksvoorgeld“Wanneer ga je naar een prostituee?”is vraag drie. De opties zijn ‘steeds verschillende prostituees als ik op zakenreis ben’, ‘meestal als ik geen relatie heb maar soms ook tijdens een relatie omdat de sekswerkers me zo graag zien’ (wait what?), ‘ik ben alleen en ga naar vaste dames, vriendschap en contact vind ik belangrijker dan seks’, en als laatste de typische ‘zo veel mogelijk en verschillende maar het valt me altijd tegen!’. Maar de meest logische optie “wanneer ik behoefte heb aan seksueel contact” staat er niet tussen.

“Wat voor soort seks zoek je bij een prostituee” is een van de vreemdste. Je kunt zeggen dat het niet om de seks gaat, dat je iets anders wilt dan gewoon en dat zij het dan wel zal weten (???), dat je alleen doet wat zij aanbiedt zodat zij een inkomen heeft en jij je goed voelt (??????) of dat je er wel voor betaalt maar zelden krijgt wat je wilt en een jankerd bent. Ok dus niet om de seks, gekke seks, haar seks of teleurgesteld – maar wat te denken van fijne seks? Wat voor soort seks zoek je bij een prostituee: gewoon leuke seks, die fijn voelt, omdat seks prettig is? Die optie staat er gewoon niet eens bij – compleet bizar.

Vraag je je af wat voor klant jij bent? Ik kan wel een gok doen. Waarschijnlijk, statistisch gezien, ben jij de klant die door dit soort onderzoeken genegeerd wordt. Een gewone man die graag fijne seks heeft met een vrouw die daarmee instemt. Je wenst de sekswerkers die je bezoekt het beste toe maar voelt je niet verantwoordelijk voor eventuele misstanden. Het liefst bezoek je sekswerkers die plezier hebben in hun werk, uit zulk contact haal je zelf ook het meest plezier. In je contact met sekswerkers ben je respectvol, maar je weet niet zo veel van de sekswerkrechten beweging af en laat je door anti-prostitutie leugens in de media wel eens van de wijs brengen en zegt dan onzinnige dingen tegen de vrouwen die je bezoekt. Zo respectloos als politie en hulpverlening word je gelukkig zelden.

Je bent een Echte Klant.

 

Razzia in BE: lachende agenten en gillende hoeren

vleesGedeeld door een van mijn favoriete Twitteraars: in België doen ze dus ook aan razzia’s. Zo extreem als in Nederland is het gelukkig nog niet, maar het blijft toch akelig om te lezen hoe respectloos er met sekswerkers wordt omgegaan. In het artikel vindt men het niet eens nodig de vrouwen als mens te erkennen: het gaat over stukken vlees. De vrouwen slaan gillend op de vlucht wanneer de politie in valt, maar de agenten vinden het wel amusant. “Die zijn onze actie van een paar weken geleden precies nog niet vergeten”, grinnikt een politieman.

Ach ja, het kan altijd erger. In Nederland wordt bij een razzia de werkplek kapot geslagen, de vrouwen in een arrestatie busje gegooid omdat ze ervan verdacht worden slachtoffer te zijn, ondertussen wordt hun huis binnengevallen en hun spullen gestolen (ontnemingsmaatregel, noemen ze dat), allemaal om ‘zicht te krijgen’ op prostitutie (arrestaties komen vrijwel niet voor).

Het is allemaal voor het welzijn van dat blote, rood verlichte vlees in de vitrines, natuurlijk, grinnikt een politieman.

Kindermisbruik en mensenhandel

Gewelddadige hardcore pornografische verhalen moesten de minderjarige meisjes vertellen. Voor een betalend publiek van blanke Westerlingen lazen deze meisjes, soms maar 13 jaar oud, fictieve verhalen voor die niet eens meer sadomasochistisch te noemen waren. In opdracht van hun eigenaar presenteerden zij porno vol verkrachtingen, marteling, verminking en zeer expliciete seks, totaal ongeschikt voor dergelijke jonge kinderen. Hoe veel deze organisatie er precies mee verdiende is onduidelijk, maar de leiders staken jaarlijks honderdduizenden dollars in hun zak. Het gebeurde vlak onder onze neus.

We hebben allemaal een fascinatie voor wreedheid. Als kind viel het me al op hoe veel boeken gaan over pesten, mishandeling en geweld. Als volwassenen lezen we de verhalen van slachtoffers, kicken op reality-tv over mensen in moeilijke situaties en roddelen doen we ook graag over de details van andermans ellende. Het zit blijkbaar een beetje in onze natuur. Ik ben niet van de gedachtenpolitie en een beetje voyeurisme is me in die zin ook niet vreemd. Maar ik trek de grens bij het tot slachtoffer maken van anderen voor je eigen plezier of gewin. Kinderen buit je niet op die manier seksueel uit, ook niet als het alleen maar om het voorlezen van gewelddadige hardcore erotica gaat.

De organisatie waar ik het over heb is de Somaly Mam Foundation, een organisatie die zogenaamd slachtoffers van mensenhandel redt maar in werkelijkheid natuurlijk prostituees ontvoert, vasthoudt en gedwongen werk laten verrichten in hun fabrieken. Veel vrouwen in Cambodja, waar Somaly Mam vandaan komt, kiezen bewust voor de seksindustrie om de slechte arbeidsomstandigheden en misdadig lage lonen in de fabrieken te ontlopen. Niet alleen deze vrouwen worden door Somaly Mam en haar bondgenoten lastig gevallen, ook meisjes die helemaal niet schuldig zijn aan prosti.. ik bedoel slachtoffer zijn worden gestraf… ik bedoel gered door ze te ontvoe… ik bedoel bevrijden en daarna als slaven te laten werken in.. ik bedoel natuurlijk een kans te geven op een betere toekomst: In naai-ateliers waar ze voor een fractie van het minimumloop producten van Nike in elkaar stikken (een van de grote sponsoren van de reddingsindustrie, vast puur toeval). De echte prostituees hield ze natuurlijk gewoon gevangen.

Niet alleen heeft Somaly Mam het heel bont gemaakt door uitgebreid te liegen dat ze zelf slachtoffer is geweest van mensenhandel, ze dwong kinderen fictieve pornografische verhalen te vertellen over misbruik dat nooit gebeurd was. Long Pross mocht bijvoorbeeld bij Oprah vertellen dat ze door mensenhandelaren naar een bordeel was gebracht waar ze werd geslagen, met elektriciteitskabels werd gemarteld, twee ruwe abortussen moest ondergaan en haar oog door een boze pooier eruit werd gesneden. Ze vertelde dat ze, nadat ze gered was, weer naar huis ging waar haar ouders niks met haar te maken wilden hebben. Alleen de grote held Somaly Mam hielp haar. De werkelijkheid? Haar oog was als kind chirurgisch verwijderd vanwege een tumor, medische dossier en foto’s en ouders en artsen kunnen dit bevestigen. Ze was nooit verhandeld, woonde bij haar ouders en was bij AFESIP (een aan Somaly Mam verbonden organisatie) aangemeld vanwege een training die ze daar kon volgen. Meas Ratha mocht in 1998 op haar 13e gedetailleerde fantasieën beschrijven over hoe ze als een seks-slaaf was gehouden. Nu is ze in de 30 en vertelt dat niks van dat verhaal waar was – Somaly Mam had haar het verhaal voor laten lezen zodat er meer geld opgehaald zou worden voor haar organisatie. En dat is wat deze walgelijke industrie doet: meisjes en vrouwen ontvoeren, vasthouden, verplichte arbeid laten verrichten en geile verhalen laten vertellen zodat er nog meer geld binnenstroomt.

Maar het kan de donateurs niets schelen. Somaly Mam was een van de grootste organisaties binnen de redding-fetish seksindustrie, maar we waren te druk bezig haar uit te nodigen in The White House en haar aan te moedigen op Oprah of haar kas te spekken met onze donaties om door te hebben dat ze misbruik van kinderen aan ons verkoopt.

Wanneer gaan we de redding-fetish seksindustrie een keer stoppen? De Somaly Mam Foundation gaat zonder Somaly Mam trouwens gewoon door…

De Mythe van Mensenhandel

Het is bijna het standaard heldenverhaal: slechterikken ontvoeren onschuldig meisje, held valt binnen en bevrijdt haar. Het is eigenlijk precies wat ons verteld wordt over mensenhandel in de seksindustrie. De mensenhandelaren stelen de vrouw, laten haar gedwongen werken totdat de helden haar bordeel binnen vallen en haar bevrijden. Maar wat als de vrouw geen slachtoffer blijkt? Wat als er in geen velden of wegen slechterikken te vinden zijn? Wat als de redders de bad guys worden?

Reddingsindustrie

Er gaat veel geld om in de reddingsindustrie . De USAID Counter Trafficking in Persons project trok een stevige 7.3 miljoen dollar. De Coalition Against Trafficking in Women, een van de grootste internationale organisaties tegen prostitutie, biedt financiering en banen aan talloze projecten en personen. Free A Girl haalde me de actie Lock me Up al meer dan honderdduizend euro op voor onder andere Alliance Anti Trafic die bevrijdingsacties uitvoert door prostituees van hun werkplek mee te nemen en in overheidsgebouwen vast te houden. Op zich een nobel doel natuurlijk, vrouwen willen bevrijden van seksuele uitbuiting. Maar er zijn een aantal problemen.

Het lijkt er wel op alsof de prostituees helemaal niet gered willen worden” verbaasde de manager van een Rescue Foundation opvang in India zich. Als redders hadden ze weer eens een inval gedaan in een bordeel, waarna ze de vrouwen gedwongen naar een opvanghuis brachten waar ze niet weg mochten. Keer op keer bleven vrouwen zich vrij breken, bleven protesteren tegen hun gevangenschap in de opvanghuizen en nadat ze gevlucht waren trokken ze vaak weer richting hun oude werkplek. Het leek er wel op alsof de vrouwen zelf in de prostitutie wilden werken, zichzelf niet als slachtoffer zagen, de ‘reddingsacties’ ervaren als een inbreuk op hun mensenrechten en levensonderhoud en zich vooral slachtoffer voelden van de reddingsindustrie.

We have now reached a point in history where there are more women in the Thai sex industry who are being abused by anti-trafficking practices than there are women being exploited by traffickers. – Thailand, Empower Report

In Thailand worden sekswerkers die nadat ze opgepakt zijn weigeren toe te geven dat ze slachtoffer van mensenhandel zijn maandenlang vastgehouden zodat ze als getuige kunnen dienen in andere mensenhandel-zaken. Ze hebben geen recht op een advocaat, mogen geen contact op nemen met familie of andere organisaties en ze mogen niet weg. Er wordt onvoldoende gezondheidszorg geboden in dergelijke ‘opvanghuizen’ (gevangenissen voor prostituees). Er bestaat geen onafhankelijk bureau voor klachten, er is geen rechtszaak, de reddingindustrie kan haar gang gaan.

Ook in India proberen vrouwen koste wat kost uit de klauwen van de reddingsindustrie te blijven. Nadat voor de zoveelste keer vrouwen uit de ‘opvanghuizen’ (gevangenissen) in Mumbai waren weg gevlucht liet de Hoge Raad onderzoek doen. “De opvanghuizen zijn een levende hel” was de conclusie. Vrouwen die verdacht worden van prostitutie, ongeacht of ze schuldig zijn (eh, of ze slachtoffer zijn natuurlijk) worden tot jarenlang vastgehouden, ook al willen ze weg. Ze hebben geen recht op een advocaat want ze zijn slachtoffer en er is geen rechtszaak. Ze mogen geen contact hebben met de wereld buiten het tehuis, hoewel hun familie wel vaak te horen krijgt dat ze sekswerker zijn zodat vrouwen vanwege de schande niet terug naar huis durven. Ze krijgen prutjes te eten met insecten, wormen en grind er in. Seksueel misbruik door personeel is aan de orde van de dag, net als gedwongen vaginaal onderzoek en mishandeling. Er is onvoldoende sanitair, vrouwen plassen en poepen op de grond, gezondheidszorg is er vrijwel niet. Ze willen weg. Vrouwen zijn depressief, angstig en zelfs suïcidaal. Steeds meer geld wordt gepompt in het bewaken van deze opvanghuizen: niet om de vrouwen veilig te houden, maar om ze binnen te houden en de zoveelste uitbraakpoging de kop weer in te drukken.

Want begrijp wel: organisaties in de reddingsindustrie halen bakken met geld binnen als ze maar genoeg vrouwen ‘redden’ en ‘rehabiliteren’ in hun opvanghuizen. Hoe meer rechtszaken lopen (voor zover er daders zijn worden zij zelden veroordeeld), hoe meer ‘getuigen’ ze ‘beschermen’ en hoe meer sekswerkers ze ‘een kans op een betere toekomst bieden’ door ze voor een minimumloon spullen te laten maken die in het Westen voor big bucks worden verkocht (“gemaakt door kansarme vrouwen die uit de seksindustrie zijn gered!”) hoe meer die projecten geld krijgen. Hoe meer vrouwen, hoe meer cash. In Zuid-Korea werden de pesterijen van de politie zo ernstig dat prostituees nog liever zelfmoord pleegden dan ‘gered’ te worden. De Verenigde Staten zette de regering onder druk om prostitutie (‘mensenhandel’) tegen te gaan. Ondanks protesten vanuit de sekswerkers zelf bleef de politie klanten op pakken en prostituees lastig vallen. Vrouwen verdienden eerder zo’n 9 duizend dollar per maand, maar zakten af naar ruim 3 duizend sinds de politie bordelen binnen bleef vallen. De VS en Zuid-Koreaanse overheid bereikt wat ze wil: vrouwen worden tegen hun wil de prostitutie uit gedwongen. Voor 920 dollar per maand mogen ze in een opvang wonen en voor de overheid werken, maar zoals gebruikelijk zien weinig prostituees het zitten om in gevangenschap gedwongen werk te verrich… ik bedoel ‘gered’ te worden.

RATSW: If a woman agrees to go to work in a brothel but ends up sent to a factory and forced to sew, is that trafficking? Would you rescue her? Police: No that is not trafficking. We wouldn’t rescue her. That is called an opportunity.  Empower Report

Omvang van Mensenhandel

De reddingsindustrie beweert dat miljoenen mensen over de hele wereld, met name vrouwen en kinderen, als vlees de grenzen over gehaald worden om daar als slaven te werken in de prostitutie. Maar daadwerkelijke aanwijzingen voor deze grootschalige mensenhandel wordt nooit gevonden.

De reddingsindustrie beweert dat dit komt doordat het een verborgen en schimmige wereld is waardoor het moeilijk is om harde data te vinden, maar zelfs grote ‘reddingsoperaties’ falen in het aantonen van trafficking. Neem bijvoorbeeld het Britse project ‘Pantameter 2‘ waarbij de politie van het hele Verenigd Koninkrijk (waaronder de republiek Ierland en de UK Human Trafficking Centre) betrokken was en er invallen werden gedaan in honderden (honderden!) bordelen en massagesalons. Het resultaat? Nul arrestaties. Geen enkele arrestatie voor trafficking of gedwongen prostitutie. Zero. Nada. Ontevreden over deze uitkomsten werd Project Acumen opgezet met het expliciete doel om mensenhandel aan te tonen. De uitkomsten waren teleurstellend: geen van de vrouwen was ontvoerd, vastgehouden of verkocht.

Om in het onderzoek als ‘kwetsbaar’ aangemerkt te worden hoefden zij slechts aan één kenmerk te voldoen, waarbij in een bordeel werken één van de kenmerken was, waardoor heel de groep als ‘kwetsbaar’ werd bestempeld. Andere kenmerken waren een economisch zwakke positie hebben (geen Engels spreken, geen opleiding hebben), een zwakke maatschappelijke positie hebben (illegaal zijn, bijvoorbeeld), onjuist geïnformeerd zijn (in een andere stad gaan werken dan afgesproken was voldoende) of geweld en dwang (werd nauwelijks gevonden). Vier kenmerken was voldoende om als ‘slachtoffer van mensenhandel’ in het rapport te komen, ongeacht of je daadwerkelijk slachtoffer was van mensenhandel. Men vond dat 11% van de onderzochte vrouwen aan deze kenmerken voldeed. Vervolgens hebben ze dit percentage op basis van vooroordelen stevig verhoogd (“dit moet te laag zijn, in het echt zijn er vast meer vrouwen uit kwetsbare landen”) en gingen de resultaten de wereld in: duizenden slachtoffers van mensenhandel in de UK! Ze hadden er niet één gevonden…

Mensenhandel In Nederland

CoMensha is een Nederlandse stichting die zich inzet tegen mensenhandel en brengt rapportages uit over de omvang van mensenhandel in Nederland. Haar cijfers worden gebruikt door bijvoorbeeld het WODC van het Ministerie van Justitie en door de politie. In haar jaarrapporten vermeldt CoMensha hoeveel meldingen van mogelijke slachtoffers zij hebben gehad, maar voor het gemak verkorten zij dit structureel tot slachtoffers van mensenhandel. Voor de goede orde: CoMensha controleert of toetst deze meldingen niet, het zijn meldingen van vermoedens. Het onzorgvuldige (en misleidende) taalgebruik van CoMensha wordt echter door allerlei officiële instanties zonder pardon overgenomen, de meldingen van mogelijke slachtoffers veranderen daardoor ineens in slachtoffers. In opdracht van de regering deed het bureau Intraval in 2006 bijvoorbeeld onderzoek naar prostitutie en vermelde in hun rapport “400 slachtoffers van mensenhandel” terwijl er in werkelijkheid dus 400 meldingen waren van mogelijke slachtoffers.

Maar over echte misstanden in prostitutie wordt keer op keer gezwegen. Zo wordt Utrechtse prostituees het werk zowat onmogelijk gemaakt en wordt hen een werkplek geweigerd voor ‘hun eigen bestwil’ en ‘vanwege vermoedens van mensenhandel’. Opnieuw wordt de mensenhandelmythe gebruikt om de positie van prostituees gevaarlijker te maken, de seksbranche ondergronds te drukken en de rechten van sekswerkers weg te nemen.

De Nationaal Rapporteur Mensenhandel vroeg in 2000 aan 155 hulpinstellingen en belangenorganisaties hoeveel meldingen zij hadden van mogelijke slachtoffers van mensenhandel en telde toen de genoemde aantallen simpelweg bij elkaar op (!) zonder te corrigeren op dubbeltellingen en had het daarna in het rapport voortdurend over slachtoffers in plaats van mogelijke slachtoffers, waardoor in kranten en andere media onjuist beweerd werd dat er in 2000 608 slachtoffers van mensenhandel waren geweest.

De Internationale Reddingsindustrie

In Cambodja alleen al zijn er honderden organisaties die sekswerkers ‘redden en rehabiliteren’, vermoedelijk zijn er zelfs meer activisten dan daadwerkelijke slachtoffers van mensenhandel. Een audit van de USAID Counter Trafficking in Persons project rapporteerde dat in 2009 slechts 12 mensen vervolgd zijn voor mensenhandel. De Asia-Pacific Network of Sex Workers (APNSW) rapporteert hoe de reddingsindustrie op bijna pornografische wijze lugubere verhalen over seksuele vernedering gebruikt om meer geld binnen te halen, terwijl ze er tegelijkertijd nauwelijks in slagen daadwerkelijke slachtoffers te vinden. “Slachtoffers zijn zich er niet bewust van, ontkennen, willen niet in zien of kunnen niet in zien dat ze slachtoffer zijn, wat het moeilijk maakt hen te bereiken” is de verklaring van deze organisaties. De politie is vaak de dader van geweld tegen sekswerkers.

Politiegeweld

In landen waar prostitutie niet toegestaan is, blijkt zelfs dat de politie de nummer 1 dader is van geweld tegen sekswerkers. Ze hebben de macht om deze vrouwen te arresteren en publiekelijk te vernederen, en deze macht wordt op grote schaal misbruikt. In Cambodja geeft ruim 70 procent van de bordeel-prostituees aan dat zij mishandeld zijn door politie, en bijna 60% is door de politie verkracht. Het akelige is dat zij nauwelijks in staat zijn deze misdaden te rapporteren, vanwege de angst dat zij zelf opgepakt of verder mishandeld zullen worden. Anti-trafficking organisaties plaatsen zich in de idiote situatie waarin ze geweld en mensenrechtsschendingen moeten gebruiken tegen de vrouwen en meisjes die ze beweren te redden, om op die manier te proberen te bewijzen dat er een misdaad is begaan, ondanks de ontkenning en gebrek aan medewerking van de zogenaamde slachtoffers.

Sekswerk Als Werk

Sekswerk is natuurlijk lang niet altijd een volledig vrije keuze, vaak zien vrouwen zich genoodzaakt sekswerk te doen omdat ze weinig andere opties hebben. Onderzoek door Mai (2009) toonde bijvoorbeeld aan dat veel migranten in de UK in de seksindustrie werken omdat ze daarmee een fatsoenlijke levensstandaard voor zichzelf en hun familie kunnen krijgen. Veel migranten kiezen voor sekswerk om misbruik in andere sectoren te vermijden, waar vaak sprake is van lange uren en weinig loon.

Een groot deel van de sekswerkers in Cambodja zijn voormalig naaisters en kledingmakers, die de omstandigheden in de seksindustrie prettiger vinden dan in andere sectoren. Bijna 95% van de vrouwen in CSOM onderzoek gaven aan dat hun primaire motivatie om als sekswerker te werken was vanwege het geld wat ze ermee verdienden. Zo’n 3.9% van de vrouwen gaf aan dat ze ooit gedwongen werden tot werken. Dit percentage, zowel in dit onderzoek als in andere onderzoeken, is vergelijkbaar met het percentage niet-sekswerk vrouwen dat zich gedwongen of mishandeld voelt. Verder geeft 97% (!) van de escorts aan dat hun zelfvertrouwen verbeterd is sinds zij als prostituee gingen werken, terwijl slechts 8% van de straat-prostituees dit rapporteert. Ander onderzoek Decker, 1979: 166, 174) toonde dat 75% van escorts vond dat hun leven verbeterd was sinds zij als sekswerker gingen werken, 25% zei dat het niks veranderde en 0% had het gevoel dat hun leven er slechter op was geworden. Een Australisch onderzoek toonde aan dat de helft van de prostituees hun werk als een van de grootste positieve factoren in hun leven zag, en 70% zei dat ze opnieuw prostitutie zouden kiezen als ze hun leven opnieuw zouden starten (Woodward et al., 2004: 39).

De mythe van mensenhandel stelt overheden in staat om zeer restrictieve migratiewetten in te voeren, zogenaamd om mensenhandel tegen te gaan maar vooral om migratie tegen te gaan. Cambodja heeft in 2008 de wet Suppression of Human Trafficking and Sexual Exploitation aangenomen, een wet welke UNICEF gefinancierd en ondersteund heeft. De wet zorgt er voor dat sekswerkers eigenlijk op geen enkele manier veilig kunnen werken, het criminaliseert vrijwel alle sociale en financiële transacties rondom sekswerk en dwong sekswerkers de straat op. De gevolgen zijn gruwelijk: sekswerkers worden verkracht, mishandeld en opgepakt door politie, de reddingindustrie houdt vrouwen tegen hun wens vast en er zijn zelfs vrouwen in gevangenschap overleden.

Doordat sekswerkers benaderd worden als ófwel criminelen die gestraft moeten worden, ófwel slachtoffers die we moeten redden, neemt de reddingsindustrie alle humane opties van sekswerkers weg. Neem bijvoorbeeld Project ROSE in de VS, waar prostituees moeten toegeven dat ze slachtoffer zijn, preken krijgen over hoe slecht het is om ‘je lichaam te verkopen’, moeten beloven nooit meer sekswerk te doen of anders de gevangenis in worden gegooid. Je bent een gore hoer of een willoos slachtoffer, niets anders.

‘Reddingsacties’ in de seksindustrie en wetgeving tegen ‘mensenhandel’ maken in de praktijk de positie van sekswerkers kwetsbaarder en gevaarlijker. Restrictieve migratiewetten om mensenhandel tegen te gaan en wetgeving tegen cliënten van sekswerkers maken het werk van prostituees ingewikkelder en soms zelfs ronduit onmogelijk, waardoor sekswerkers meer risico moeten nemen om onder de radar te blijven. Voor veel migrerende sekswerkers zijn de reddingindustrie en hun ‘reddingacties’ een groter risico voor hun veiligheid en levensonderhoud dan klanten en ‘pooiers’. Grote sekswerk-rechten organisaties als Empower in Thailand (50 duizend sekswerkers) roepen om hulp tegen de anti-trafficking organisaties die hen zwart maken, beledigen, de politie bij hen binnen laten vallen, jarenlang gevangen houden, medisch onderzoek afdwingen, gedwongen programma’s laten volgen en hen verbieden de grens over te gaan.

Effectieve Bestrijding Mensenhandel

Om mensenhandel te stoppen moet ten eerste de reddingsindustrie een halt toegeroepen worden. Prostituees reduceren tot willoze slachtoffers en dan invallen te doen in hun woon- of werkplek, ze vervolgens vast te houden in opvanghuizen waar ze niet weg mogen en verplicht werk moeten doen voor een minimaal loon omdat ze anders gestraft worden met arrestatie of erger IS MENSENHANDEL.

Sekswerk moet erkend worden als werk, zodat sekswerkers beschermd kunnen worden tegen misbruik en mishandeling door politie en instanties. In Nieuw Zeeland werden de wetten in 2003 veranderd zodat sekswerk legaal werd. Sekswerkers gaven aan zonder angst naar de politie en rechtbanken te kunnen gaan om misstanden aan te kaarten. Ruim 60% van de sekswerkers gaf aan dat ze onder de nieuwe wetgeving beter in staat waren om werk te weigeren. De conclusie vanuit het onderzoek comité was duidelijk: legalisering van sekswerk vergroot de rechten en veiligheid van sekswerkers. Pas wanneer sekswerkers gelijke rechten krijgen als andere werkers kunnen we mensenhandel daadwerkelijk aan gaan pakken. Als sekswerkers gewoon ruimtes kunnen huren, accountants kunnen inhuren, samen mogen werken en rechten hebben kan onrecht aangepakt worden.

Momenteel worden prostituees in Engeland die samen een werkflat huren beide opgepakt en veroordeeld voor het ‘pooier zijn’ en ‘bordeel houden’, waarmee ze de ander tot slachtoffer zouden maken! In India worden de volwassen thuiswonende kinderen van sekswerkers opgepakt voor mensenhandel (want ze profiteren financieel van het inkomen van hun ouder). In de VS worden prostituees die samen reizen of een klant bezoeken opgepakt, opnieuw omdat ze elkaar tot ‘slachtoffer’ zouden maken. Als je als sekswerker onzuivere toestanden kunt melden zonder bang te zijn dat je ontvoerd en vastgehouden wordt door de reddingsindustrie of opgepakt wordt door de politie kun je vanuit de seks-branche zelf zo veel hulp inschakelen. We maken de wereld op geen enkele manier beter als we sekswerkers straffen.

De daadwerkelijke oorzaken van mensenhandel moeten aangepakt worden. Problemen rondom armoede, ongelijkheid van sekse, migratieproblemen, discriminatie, culturele problemen en seksnegativisme. Mensenrechten. Maar dat is niet zo’n spannend verhaal als meisjes van 13 in een kast van 2 vierkante meter, dus blijft mensenhandel gefinancierd worden door ons. De redders. De good guys. Om te huilen :(. In Nieuw Zeeland zijn sinds 2003 trouwens geen incidenten met mensenhandel meer geweest.

Normale mannen betalen voor seks

Prostitutie wordt vaak bekeken vanuit de kant van de prostituee, of anders vanuit de kant van de criminaliteit en mensenhandel. De grootste groep wordt echter vaak buiten het debat gehouden: de klanten! We weten niet precies hoe veel prostituees er zijn, maar aangezien elke prostituee meerdere klanten heeft (en die klanten vermoedelijk niet zo rijk zijn aan geld en vrije tijd dat ze alle prostituees af gaan) moeten er per definitie meer klanten dan hoeren zijn. We laten dus de grootste groep vaak buiten beschouwing.

In de documentaire Schone Schijn zien we hoe Myrthe Hilkens (PvdA) en Gert-Jan Segers (ChristenUnie) Zweden bezoeken om daar meer te leren over ‘Het Zweedse Model’. Het uitgangspunt van dit model is dat prostitutie op een fundamentele manier de integriteit van de hoer aantast. Zij wordt als slachtoffer gezien, en haar klant (en baas) als misdadiger. Iemand betalen voor seks is in Zweden dus verboden, seks verkopen (prostituee zijn) niet. Een opmerkelijke benadering. Ook opmerkelijk is dat in de documentaire klant noch hoer aan het woord komen.

Get Microsoft SilverlightBekijk de video in andere formaten.

Naar aanleiding van hun bezoek aan Zweden komt Mythe Hilkens met een voorstel voor een nieuwe prostitutiewet. Het zou verboden moeten worden om te betalen voor seks wanneer het overduidelijk is dat de prostituee niet vrijwillig werkt. In Zweden neemt men aan dat geen enkele vrouw vrijwillig prostituee is, en zij zijn dan ook van mening dat prostituanten (hoerenlopers) per definitie hoeren uitbuiten. Volgens Myrthe Hilkens is het in een zeer groot deel van de gevallen zo dat vrouwen niet vrijwillig werken. Daarnaast komt uit de docu het beeld naar voren dat hoerenlopers weinig geven om het welzijn van hun hoer, als ze het ergens goedkoper kunnen krijgen boeit het ze niet als de vrouw in kwestie met een bloedlip en huilend in een vies hotelkamertje ligt.

Maar is dat wel zo? Ondertussen komen steeds meer hoeren in de openbaarheid, vrouwen vertellen over hun eigen ervaringen en bestrijden het heersende beeld dat alle prostituees slachtoffers zijn. Maar hoerenlopers zwijgen. Niet zo raar, als je bedenkt hoe er over hun gesproken wordt. Prostituee zijn is taboe, maar prostituant zijn is echt onbespreekbaar.

Er zijn veel hoeren. Dit betekent dat er nog veel meer klanten zijn. Myrthe Hilkens beweert dat vrouwen die gedwongen in de prostitutie zitten wel tien, twintig, dertig klanten op een dag zien. Dit zijn aantallen waar zelfs een professionele hoer nog niet van durft te dromen, zo veel klanten vind je nog niet als je zou willen.Dit soort verzinsels zijn bedoelt om het nachtmerrie beeld te vergroten van een arme vrouw die de hele dag mannen over zich heen krijgt. Maar er zijn vast mannen die geilen op vrouwen die overduidelijk het werk niet vrijwillig doen.

Dit moet echter een minderheid zijn. Natuurlijk zijn er mannen die ziek zijn in hun hoofd, maar de meeste mannen zijn niet zo verknipt dat ze dat lekker vinden. De meeste mannen houden gewoon van seks, willen graag dat de vrouw in kwestie het ook leuk heeft en verliezen hun geilheid als ze een vrouw zien lijden. Dat is normaal, dat is gezond. De meeste mannen zijn gezond.

Je zou het bijna vergeten, maar mannen betalen voor seks. En als je bedenkt hoe veel prostituees er zijn, dan betalen blijkbaar heel veel mannen voor seks. De meeste mannen hebben geen dermate ernstige stoornis dat ze kicken op het oprecht lijden van anderen, dus het zijn vooral normale mannen die betalen voor seks.

Moeten we mannen die bewust slachtoffers uitkiezen om seks mee te hebben vervolgen? Wellicht. Medeplichtigheid aan mishandeling en verkrachting is al strafbaar. Moeten we het uitbuiten van vrouwen vervolgen? Uiteraard. Dit is gelukkig strafbaar.

Maar moeten we normale mannen die betalen voor seks vervolgen? Alsjeblieft niet…